Semua Bab นางร้ายสายปลาเค็ม: Bab 31 - Bab 40

ในสายตาของซ่งอวี้หรู กู้ชิงอวิ๋นคือพระรองที่เต็มไปด้วยความใสซื่อและจริงใจ เขาเป็นดั่งแสงจันทร์ขาวที่นางเอกอย่างเซี่ยหว่านชิงเคยหลงรักในวัยเยาว์ แต่ความรักครั้งนั้นกลับไม่เคยสมหวังในตอนแรก กู้ชิงอวิ๋นมองเซี่ยหว่านชิงเป็นเพียงน้องสาวที่เติบโตมาด้วยกัน เขาคอยปกป้อง ดูแล และช่วยเหลือนางอยู่ห่าง ๆ แต่ไม่เคยตระหนักเลยว่าความห่วงใยของตนเองลึกซึ้งเพียงใดจนกระทั่งพระเอกปรากฏตัวขึ้น พระเอกมีนิสัยเย็นชา เด็ดขาด และไม่ยอมอ่อนข้อให้ผู้ใด ต่างจากกู้ชิงอวิ๋นที่อ่อนโยนและคอยยอมตามใจนางเอกอยู่เสมอ ท่ามกลางเหตุการณ์วุ่นวายหลายครั้ง นางเอกค่อย ๆ ถูกพระเอกดึงดูดเข้าไปทีละน้อย กระทั่งมอบหัวใจทั้งดวงให้แก่เขาโดยไม่รู้ตัวส่วนกู้ชิงอวิ๋นกลับเพิ่งตระหนักถึงความรู้สึกของตนเองในเวลาที่สายเกินไป เมื่อพระเอกกับนางเอกลงเอยกัน เขาจึงได้แต่นึกเสียใจภายหลังที่เคยเมินเฉยต่อความรักของนางเอกที่น่าเศร้ายิ่งกว่าคือ เวลานั้นเขาได้แต่งงานกับนางร้ายที่ไม่เคยมีใจให้เขาเลยแม้แต่น้อย นางร้ายยังคงหลงใหลพระเอกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น แม้ว่าจะแต่งงานเป็นภรรยาของกู้ชิงอวิ๋นแล้ว นางก็ยังพยายามยัดเยียดตนเองให้พระเอกอย่างไม่รู้จักละอายห

เมื่อรถม้าของจวนตระกูลกู้แล่นมาถึงหน้าจวนตระกูลซ่ง พ่อบ้านและบ่าวรับใช้ต่างก็รีบเปิดประตูใหญ่ต้อนรับอย่างพร้อมเพรียงกู้ชิงอวิ๋นก้าวลงจากรถม้าก่อนตามธรรมเนียม จากนั้นจึงหันกลับไปยื่นมือให้ภรรยา“ระวังขั้นบันได”ซ่งอวี้หรูยิ้มบาง ๆ ก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามือของเขา“อืม”กู้ชิงอวิ๋นประคองนางลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอมภาพนั้นตกอยู่ในสายตาของซ่งเหวินหยวนซึ่งมายืนรอบุตรสาวอยู่หน้าประตูจวนด้วยตนเองเมื่อเห็นว่าบุตรสาวมีสีหน้าเปล่งปลั่งและรอยยิ้มสดใส เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกส่วนซ่งอวี้หรูนั้นเดิมทีบนใบหน้าของนางก็มีรอยยิ้มอยู่แล้ว แต่เมื่อสายตากวาดไปไม่พบโจวเยี่ยนเหมยและซ่งอวี้เหวินออกมาต้อนรับ สีหน้านางก็พลันยิ่งแจ่มใสขึ้นมาอีกหลายส่วน พอลงจากรถม้าได้นางรีบเดินเข้าไปเกาะแขนบิดาอย่างสนิทสนมในทันที“ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน”ซ่งเหวินหยวนหัวเราะเบา ๆ“เพิ่งแต่งออกเรือนไปไม่กี่วัน ก็คิดถึงบ้านเดิมแล้วหรือ”“ย่อมคิดถึงเจ้าค่ะ”ซ่งอวี้หรูตอบพลางยิ้ม“แต่คิดถึงท่านพ่อมากที่สุด”คำพูดประโยคนั้นทำให้สีหน้าของซ่งเหวินหยวนอ่อนโยนลงทันที กู้ชิงอวิ๋นเดินเข้ามาประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม“คารวะท่านพ่

ซ่งเหวินหยวนจ้องใบหน้าของซ่งอวี้เหวินอยู่เป็นเวลานาน เด็กคนนี้มีเค้าโครงบางส่วนคล้ายโจวเยี่ยนเหมย ส่วนที่เหลือซึ่งเขาเคยคิดว่าคล้ายตนเอง ยามนี้กลับดูเหมือนเป็นเพียงสิ่งที่เขาหลอกตาตนเองมาหลายปีเขาหลับตาลงช้า ๆ“สตรีจากสำนักสังคีต ร่างกายของพวกนางไม่บริสุทธิ์ ข้าย่อมจะไม่เคยถือสาเรื่องนี้”น้ำเสียงของเขาแหบพร่า“สิ่งที่ข้ายอมรับไม่ได้ ไม่ใช่เรื่องที่ว่านางเคยเป็นของผู้ใดมาก่อน แต่ข้ายอมรับไม่ได้เรื่องที่นางโกหกและหลอกลวงข้า”เขาหันไปมองบุตรสาว“ทั้งที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้ามอบความโปรดปรานให้นางถึงเพียงนั้น”ซ่งอวี้หรูมองสีหน้าของบิดาแล้วรู้สึกใจอ่อนยวบลง แม้นางจะเรียกเขาว่าตาแก่อยู่ในใจบ่อยครั้ง แต่ก็ไม่ได้อยากเห็นเขาถูกทำร้ายจนหมดสภาพซ่งเหวินหยวนสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะตะโกนออกไปด้านนอก“ใครก็ได้!”บ่าวคนสนิทรีบเปิดประตูเข้ามา“นายท่าน”“ไปพาตัวโจวเยี่ยนเหมยมาที่นี่”“เดี๋ยวนี้!”เสียงตวาดอันดังลั่นทำให้ซ่งอวี้เหวินหวาดกลัวจนตัวสั่น ยามนี้เขาไม่สนใจกิ่งหนามที่กดทับแผ่นหลังอีกแล้ว ภายในใจมีเพียงความคิดเดียว หลังจากนี้ เขากับมารดาจะทำเช่นไรจึงจะมีชีวิตรอด“ขอรับ”บ่าวรับคำแล้วรีบจากไ

โจวเยี่ยนเหมยถูกสาวใช้ลากออกจากห้องโถงไปทั้งน้ำตา ไม่นานนัก เสียงไม้กระทบแผ่นหลังก็ดังขึ้นทีละครั้งเพียะ!เพียะ!เพียะ!เสียงร้องโหยหวนของนางดังก้องไปทั่วทั้งจวนอัครเสนาบดี ทำให้บ่าวไพร่ทุกคนต่างก้มหน้าลงด้วยความหวาดหวั่น ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคำขอความเมตตาแทนเพียงสามสิบไม้ก็แทบคร่าชีวิตของโจวเยี่ยนเหมยไปแล้ว แผ่นหลังของนางเต็มไปด้วยเลือด เนื้อหนังฉีกขาดจนแทบมองไม่ออกว่าตรงไหนคือผิวหนังเดิมแม้สติจะเลือนราง แต่ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น'ซ่งเหวินหยวน... ซ่งอวี้หรู... พวกเจ้ารอก่อนเถิด เสิ่นเจ๋อไม่มีทางทอดทิ้งข้าแน่'นางรู้จักบุรุษผู้นั้นดีกว่าผู้ใด แม้เสิ่นเจ๋อจะเป็นคนเห็นแก่ผลประโยชน์ โหดเหี้ยม และไม่เคยเห็นชีวิตผู้ใดอยู่ในสายตา แต่ผลประโยชน์จำนวนมหาศาลที่ผูกโยงระหว่างพวกเขา ย่อมทำให้อีกฝ่ายต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเหลืออย่างแน่นอนขอเพียงนางมีชีวิตรอดไปถึงวันนั้น... ซ่งอวี้หรูกับซ่งเหวินหยวนก็จะต้องชดใช้ทุกสิ่งทุกอย่าง!แต่สิ่งที่โจวเยี่ยนเหมยคาดไม่ถึงก็คือ... เสิ่นเจ๋อไม่มีแม้แต่โอกาสจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนาง เพราะในเช้าวันรุ่งขึ้น ราชสำนักก็เกิดคลื่นลมครั้งใหญ่ขึ้นเสียก่อน

ซ่งอวี้หรูมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปอีกด้าน เมื่อสายตาของนางตกลงบนกู้ชิงเหิง ความแตกต่างก็ปรากฏชัดเจนในทันทีกู้ชิงเหิงนั่งอยู่ด้านหลังกลุ่มผู้อาวุโส ช่วงหลายวันที่ถูกยึดอำนาจทางทหารและกักบริเวณ ทำให้ร่างกายของเขาผ่ายผอมลงไม่น้อย ใบหน้าที่เคยเปี่ยมสง่าราศีกลับดูมืดหม่น แต่ในทันทีที่เซี่ยหว่านชิงก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาของเขากลับสว่างไสวขึ้นสายตาคู่นั้นจับจ้องอยู่บนใบหน้าของหญิงสาวอย่างลุ่มหลงและยึดติด ราวกับลืมไปแล้วว่ารอบข้างมีผู้อาวุโสนั่งอยู่มากมาย‘ดูสิ! ไอ้ชั่วกู้ชิงเหิงนั่นไม่คิดจะปิดบังสายตาของตนเองเลยแม้แต่น้อยสายตาของมันแทบจะเกาะติดอยู่บนใบหน้าของเซี่ยหว่านชิงแล้ว เขาไม่คิดจะเกรงใจผู้อาวุโสที่นั่งอยู่ตรงนี้บ้างหรืออย่างไร’คราวนี้สายตาของคนตระกูลกู้ทั้งหมดจึงย้ายจากกู้ชิงอวิ๋นไปยังกู้ชิงเหิงแทนกู้ชิงเหิงไม่ได้ยินเสียงความคิดของซ่งอวี้หรู ย่อมไม่รู้ว่าตนเองกลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งห้องไปแล้วเขายังคงจ้องมองเซี่ยหว่านชิงด้วยความรู้สึกซับซ้อน นางกลับมาแล้วจริง ๆ สตรีที่เขาเฝ้ารอมานานหลายปี สตรีที่ในอดีตเคยมอบรอยยิ้มอ่อนโยนให้เขาโดยไม่หวังผลตอบแทนในช่วงเวลาที่คนตระกูลกู้เร