4 อยากให้อยู่ใกล้ๆ

ห้องคอนโดติณณ์

ในขณะที่ติณณ์นอนอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น ส่วนแพทกำลังนั่งเช็คอีเมลงานอยู่ที่โต๊ะทำงานมุมห้อง

ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของแพทก็ดังขึ้น แพทหยิบขึ้นมาดูแล้วเห็นชื่อของพีทนักแสดงรุ่นน้องคนเดิมที่เพิ่งเจอกันที่งานอีเว้นท์เมื่อวันก่อน

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย

“ว่าไงคะ อ๋อ วันนี้เหรอ” แพทพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามประสาคนทำงาน แต่เสียงจากปลายสายที่ค่อนข้างดังเล็ดลอดออกมาทำให้คนที่นอนอยู่บนโซฟาหูผึ่ง

(เย็นนี้ว่างไหมพี่แพท ผมเจอร้านอาหารเปิดใหม่แถวทองหล่อ อยากชวนพี่ไปลองชิมด้วยกันหน่อย)

ติณณ์ที่เมื่อครู่ยังดูง่วงซึม บัดนี้เปลือกตาของเขาเปิดกว้างขึ้นทันที เขาหันศีรษะมามองแพทที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแกล้งหันกลับไปสนใจหน้าจอแท็บเล็ตในมือราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ไม่ดีกว่ามั้งคะ ช่วงนี้แพทต้องดูแลตารางงานติณณ์น่ะ ค่อนข้างยุ่งเลย” แพทพยายามปฏิเสธอย่างสุภาพ

(โธ่พี่ แค่มื้อเย็นเอง ไม่นานหรอกครับ ผมรอได้นะ) เสียงปลายสายยังคงคะยั้นคะยอไม่เลิก

ติณณ์วางแท็บเล็ตลงช้าๆ เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักโซฟา รอยยิ้มจางๆปรากฏบนใบหน้า แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา

เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบช้าๆพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทเหมือนการสนทนาทั่วๆไป

“ถ้าอยากไปก็ไปสิแพท ฉันไม่ได้ว่าอะไรหรอก วันนี้ฉันก็กะว่าจะนอนดูซีรี่ส์ยาวๆอยู่แล้ว เธอเองก็ทำงานหนักมาทั้งอาทิตย์ ไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดี” ติณณ์พูดโดยไม่หันมามอง แต่สายตาจดจ้องอยู่ที่แก้วน้ำ

“ไม่หรอกติณณ์ แพทตกลงกับเขาไปแล้วว่าจะเคลียร์ตารางงานให้จบ”

แพทรีบหันไปพูดใส่โทรศัพท์

“โทษทีนะพีท วันนี้พี่ไม่ว่างจริงๆ ไว้โอกาสหน้าแล้วกัน”

เมื่อวางสายลง ติณณ์วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเบาๆพร้อมกับเอ่ยออกไป

“ปฏิเสธเขาไปแบบนั้น จะดีเหรอ?” ติณณ์ถามลอยๆ น้ำเสียงเขายังคงนิ่งและสุภาพเหมือนเดิม

“อื้ม งานสำคัญกว่า”

“ดีแล้วล่ะ...” ติณณ์พึมพำเบาๆ เขาเอนตัวกลับลงไปนอนบนโซฟาอีกครั้ง

“ฉันก็คิดว่าแบบนั้นเหมือนกัน เพราะถ้าเธอไป แล้วใครจะอยู่ช่วยจัดการอะไรๆให้ฉันล่ะ จริงไหม?”

กองถ่ายซีรี่ส์

แพทเดินถือสมุดคิวงานและน้ำดื่มเข้ามาในจุดที่ทีมงานกำลังเซตไฟ เธอยืนอยู่ห่างจากมอนิเตอร์ไม่กี่ก้าว ในขณะที่ติณณ์และฟลุคกำลังซ้อมบทอยู่บนโซฟา

ทั้งคู่ดูตั้งใจมาก โดยเฉพาะติณณ์ที่ดูเหมือนจะสวมวิญญาณตัวละครได้อย่างสมบูรณ์แบบจนคนรอบข้างยังอดชื่นชมไม่ได้

“โอเคครับ! ทุกคนเงียบครับ เราจะเริ่มถ่ายทำฉากนี้กันแล้ว ขอความสมจริงที่สุดนะครับ” เสียงผู้กำกับตะโกนสั่ง

แพทก้มหน้ามองแท็บเล็ต พยายามทำตัวให้ยุ่งอยู่กับรายละเอียดของงาน

ติณณ์ขยับตัวเข้าใกล้ฟลุค มือของเขาสัมผัสใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา สายตาของติณณ์ที่ส่งไปให้ฟลุคนั้นมีความอ่อนโยนและเว้าวอนอย่างที่แพทไม่เคยได้รับ

ฟลุคเองก็ตอบรับสัมผัสนั้นด้วยรอยยิ้มเขินอายที่ดูสมจริง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงเรื่อยๆจนแทบจะสัมผัสกัน

แพทรู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มสั่นไหวและบีบตัวแน่นจนรู้สึกเจ็บแปลบ เธอพยายามจะหันหลังเดินเลี่ยงไปคุยกับฝ่ายจัดแสง แต่สายตากลับถูกตรึงไว้กับหน้าจอมอนิเตอร์โดยไม่ตั้งใจ

ภาพบนหน้าจอคมชัดยิ่งกว่าตาเห็น ติณณ์กำลังโน้มใบหน้าลงไปใกล้ฟลุคมากขึ้นเรื่อยๆ

มือของแพทสั่นน้อยๆจนเธอต้องกำมันแน่นขึ้นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ เธอเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น สูดลมหายใจเข้าลึกจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้นในลำคอ

“คัท!” เสียงคัทดังขึ้นพร้อมกับความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วกองถ่าย แพทรีบเบือนหน้าหนีจากจอมอนิเตอร์แล้วก้มหน้าก้มตาเช็คตารางงานที่จดไว้ในมือ

“เป็นไงบ้าง” เสียงทุ้มต่ำของติณณ์ดังขึ้นใกล้ๆ เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นเห็นติณณ์ยังอยู่ในชุดที่เพิ่งเข้าฉาก ใบหน้าเขายังมีความอ่อนโยนที่หลงเหลือมาจากบทละคร

“ดี ดีมากเลย ทุกคนชมว่าส่งอารมณ์กันได้ดีมาก” แพทพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

ติณณ์ยิ้มมุมปาก เขาขยับเข้ามาใกล้จนแพทได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆบนตัวเขา

“ฉันเองก็รู้สึกว่าวันนี้แสดงดีเป็นพิเศษนะ”

เขายื่นมือมาหยิบแท็บเล็ตจากมือแพทไปถือไว้เองแล้วก้มลงมากระซิบข้างหู

“ดูหน้าเธอสิ ซีดเชียว เหนื่อยหรือเปล่า”

แพทเม้มปากแน่น พยายามจะดึงแท็บเล็ตคืน

“แค่เพลียๆน่ะ ติณณ์ไปพักเถอะ เดี๋ยวแพทจะไปสั่งกาแฟให้”

ติณณ์ไม่ได้ปล่อยแท็บเล็ต แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ บีบกระชับแน่นพองาม

“ไม่ต้องไปไหนหรอก อยู่ตรงนี้แหละ ฉันเพิ่งถ่ายฉากเลิฟซีนมานะ หัวใจยังเต้นแรงอยู่เลย”

เขามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย แววตาที่เขาใช้มองฟลุคเมื่อครู่นี้หายไปแล้ว

“เธอยืนดูอยู่ตลอดใช่ไหม บอกหน่อยสิ ในฐานะผู้จัดการน่ะ คิดว่าการแสดงของฉันเมื่อกี้เป็นยังไง มันดีพอที่จะทำให้ใครต่อใครเชื่อหรือเปล่า”

แพทนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาติณณ์ด้วยแววตาที่เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ในฐานะผู้จัดการ การแสดงของติณณ์วันนี้ไร้ที่ติมาก ไม่ว่าใครที่ได้เห็นก็ต้องเชื่อ เชื่อสนิทใจเลยว่าติณณ์มองฟลุคด้วยความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น

เธอขยับตัวถอยหลังออกมาจากรัศมีที่เขายืนอยู่ตรงหน้าพลางเอ่ยต่อ

“มันสมบูรณ์แบบมาก ถ้างานออกมาดีขนาดนี้ เรตติ้งคงไม่ไปไหนไกล ติณณ์ทำหน้าที่ของตัวเองได้สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว”

“งั้นเหรอ?” ติณณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะในลำคอแล้วพูดออกไป

“ดีใจนะที่ได้ยินแบบนั้น เพราะถ้ากระทั่งผู้จัดการที่เห็นฉันมาทุกแง่มุมยังเชื่อขนาดนี้ แล้วคนดูที่ไหนจะกล้าปฏิเสธล่ะ”

“ถ้าการแสดงของติณณ์มันสมจริงขนาดนี้ มันก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้วไม่ใช่เหรอ…”

“เราจบงานกันแล้ว ติณณ์ควรไปเปลี่ยนชุด แล้วเรากลับกันได้แล้ว”

“อืม” เขาสะบัดตัวหันหลังเดินกลับไปที่ห้องแต่งตัว ทิ้งให้แพทถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

คอนโด

เมื่อถึงคอนโด ติณณ์ก้าวลงจากรถโดยไม่หันมามองแพท เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปในลิฟต์ทันที แพทเดินตามหลังเขาเข้าไปในพื้นที่แคบๆนั้นก่อนลิฟต์จะค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบน

เขายืนพิงผนังลิฟต์ สายตาจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองและแพทในกระจกเงาด้านหน้า

“แพท พรุ่งนี้ไม่มีตารางงานนะ แต่อย่าเพิ่งออกไปไหนล่ะ อยู่ห้องนี่แหละ ฉันอยากให้เธออยู่ใกล้ๆ เผื่อฉันมีอะไรให้ช่วย” เขาพูดโดยไม่หันมามองเธอ