All Chapters of เมียแรกที่ไม่ได้แปลว่าเมียหลวง: Chapter 11 - Chapter 20

ฟางหมิงเยว่ตอบรับคำสั่งห้ามด้วยการพยักหน้าถึงนางจะตื่นตระหนกสุดขีด แต่ต้องเรียกสติคืนมา เพราะสถานการณ์ยามที่ตกเป็นตัวประกันแถมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีอาวุธในมือหรือไม่นั้น หากร้องโวยวายออกไป รับรองว่าโอกาสรอดต่ำเตี้ยเรี่ยดินแน่...แล้วฝ่ามือใหญ่ก็คลายออกจากการปิดปากนาง“ท่านพี่ กลับไปก่อนเจ้าค่ะ คืนนี้...ข้าไม่อยากคุยกับท่าน”เสียงคุ้นหูที่ตะโกนตอบออกมาสั่นเครือเล็กน้อย คังซิวเยี่ยนจึงเข้าใจไปเองว่า นางกำลังร้องไห้อยู่ จึงยิ่งเคาะประตูรัว ๆ“เปิดประตูให้พี่เข้าไปเถิด หากเจ้ายังไม่อยากคุย พี่ก็จะแค่อยู่ข้างเจ้าเงียบ ๆ เท่านั้น”สิ้นเสียงคังซิวเยี่ยน ลำคอระหงของฟางหมิงเยว่ก็มีมีดสั้นโผล่มาให้เห็น นางถึงกับสูดหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความกลัว...หนักกว่านี้อีกนิดนางจะฉี่ราดแล้วนะ“ท่านพี่…ท่านกลับไปก่อนเถิด&

หลังจากยืนส่งคังซิวเยี่ยนออกไปดูแลร้านค้าเช่นทุกวัน ด้วยตระกูลคังเป็นพ่อค้าใหญ่ในเมืองหลวงและมีคู่ค้าใกล้ชิดในอีกหลายหัวเมืองใหญ่ ทำให้ชายหนุ่มมีงานการต้องออกไปทำทุกวันเมื่อส่งแล้ว ฟางหมิงเยว่ก็รีบกลับเข้าเรือน...เหลียวมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดผวาดังนั้นตลอดทั้งวันนางจึงให้เสี่ยวอิ๋วกับเสี่ยวจิวอยู่เป็นเพื่อนด้วย บวกกับกลางวันแสก ๆ ที่นางคิดว่า ผีตนใดก็คงไม่กล้าออกมาระรานแน่ ฟางหมิงเยว่จึงพอจะใช้ชีวิตได้ตามปกติ ถึงขั้นลืมหน้าตาบุรุษที่อยู่ร่วมห้องเมื่อคืนนี้แล้ว และเมื่อของเซ่นไหว้ถูกจัดเก็บไปแล้วด้วย ยิ่งทำให้ฟางหมิงเยว่สรุปได้ว่า ทั้งหมดที่เกิดขึ้น...เป็นเพียงความฝันเท่านั้นเมื่อก่อนนางไม่เคยเชื่อเรื่องผีสางนางไม้ แต่หลังจากตายแล้วมาสิงในร่างผู้อื่นเช่นนี้ ความเชื่ือเรื่องผีของนางก็พุ่งทะลุหลังคาไปนานแล้วยามนี้หญิงสาวจึงหวนกลับมานั่งเคาะมือริมหน้าต่างอีกครั้ง...อย่างครุ่นคิดอีกตั้งหกวันถึงจะเริ่มวางยาพิษแม่สามีได้ นั่นหมายความว่า ต้องรออีกหกวันนางถึงจะได้หย่าขาดกับสามีนั่งคิดนอนคิดเช่นนี้อยู่ครึ่งค่อนวัน จนรู้สึกเวลาช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน“เสี่ยวจิว เสี่ยวอิ๋ว แต่ง

เมื่อถึงยามเฉิน (07.00 – 08.59 น.) คังซิวเยี่ยนก็เดินเข้ามาพร้อมเยี่ยฉางเอ๋อ แล้วก็ประหลาดใจที่เห็นฟางหมิงเยว่นั่งอยู่กับบิดามารดาของตนก่อนแล้ว“ท่านพ่อ ท่านแม่” เยี่ยฉางเอ๋อย่อกายให้บิดามารดาสามีอย่างมีมารยาทคังซิวเยี่ยนที่อึ้งไปครู่หนึ่งเริ่มกล่าว “เยว่เอ๋อ เหตุใด…”เขาอยากจะถามว่าเหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ แต่คำพูดที่เหลือ ถูกกลืนลงท้องเมื่อเห็นนางนั่งเชิดหน้าชูคอ ไม่แม้จะลุกขึ้นทำความเคารพเยี่ยฉางเอ๋อตามธรรมเนียมปฏิบัติแต่เพราะคังซิวเยี่ยนเองก็ยังรู้สึกผิดต่อนางเป็นทุนเดิม เขาจึงไม่คิดเอ่ยปากตักเตือนฟางหมิงเยว่หลับตาช้า ๆ แล้วลืมตาขึ้นมองชายหนุ่ม “ท่านพี่กินข้าวเจ้าค่ะ ทั้งหมดนี้...ข้าทำเองตั้งแต่เช้ามืด”ได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มถึงกับตัวแข็งทื่อ ตัวเขาไม่ชอบกินเผ็ดเลย แต่ระยะหลังฟางหมิงเยว่ทำอาหารแต่ละอย่างล้วนหนักไปทางรสเผ็ดจัด หรือหากไม่มีพริกสดในจาน นางก็แทบจะเทพริกไทยลงไปทั้งขวดแล้วเยี่ยฉางเอ๋อชำเลืองมองฟางหมิงเยว่ทีหนึ่ง แล้วเดินไปนั่งยังที่ของตน แม้ไม่แสดงท่าทีเป็นปรปักษ์กับอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้แสดงความเป็นมิตร ด้วยตัวนางเป็นคนฉลาด จึงนึกรู้ทันทีว่าอนุผู้นี้จะต้องมีแผนการบางอย่าง

“เจ้าลูกบ้า เจ้าบ้าไปแล้วหรือ นี่เจ้าไม่เห็นรึว่า หลักฐานอยู่กับตัวนาง” คังซานเหอยกนิ้วชี้หน้าบุตรชายด้วยความโมโห“ท่านพ่อ คนร้ายที่ไหนจะเก็บหลักฐานไว้กับตัวล่ะขอรับ” คังซิวเยี่ยนยืนยันความคิดของตัวเองอย่างแข็งกร้าวแม้เขาจะห่วงใยมารดามาก แต่เขาจะไม่หน้ามืดตามัวกล่าวโทษผู้ใดมั่วซั่วหากฟางหมิงเยว่ล่วงรู้ความคิดของชายหนุ่ม นางคงเอาหัวโขกเต้าหู้ตายแล้ว เห็นชัดว่าเขาเพิ่งกล่าวโทษเยี่ยฉางเอ๋อไปแท้ ๆท่ามกลางความว้าวุ่นของทุกคนที่พุ่งความสนใจไปยังคังซิวเยี่ยนที่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้น กับคังซานเหอที่กำลังโกรธจัด สาวใช้ของฟางหมิงเยว่ลอบเดินไปหาเยี่ยฉางเอ๋อแล้วกระซิบบางคำข้างหูนางก่อนจะถอยกลับไปอย่างเร็วเยี่ยฉางเอ๋อมองฟางหมิงเยว่ที่พยักหน้าให้ตนอย่างงงงวยแล้วความไม่ไว้ใจอนุของสามีในใจของเยี่ยฉางเอ๋อก็ยิ่งทวีคูณขึ้น แต่ที่สุดนางก็เม้มปากเหมือนตัดสินใจบางอย่างได้เมื่อเห็นว่าเยี่ยฉางเอ๋อได้รับข้อความของตนแล้ว ฟางหมิงเยว่ก็ลอยหน้าลอยตากล่าวทันที“ท่านพ่อ พิษดอกยี่โถ แท้จริงคือยาบำรุง ช่วงนี้ร่างกายข้าไม่ค่อยดีเลยใส่ลงไปเพื่อบำรุง ไม่คิดว่าท่านแม่จะกิน...”“เหตุใดเจ้าไม่เตือน” คังซานเหอเอ่ยแย้ง“

สตรีผู้นี้จิตใจไม่ปกติหรืออย่างไร...คิดแล้วก็โมโหที่หลงคุยด้วยดีกับนาง จึงลุกยืนเต็มความสูง ก้มลงจ้องหน้าหญิงสาวด้วยแววตาขึงขัง“หยุด หยุดก่อน” หญิงสาวร้องลั่นเมื่อเห็นชายหนุ่มทำหน้าราวกับว่านางจะขืนใจเขา หลังกลอกตารอบหนึ่งก็ถอนใจแล้วอธิบายว่า “ฟังนะ ข้าไม่ได้จะจับท่านทำชู้จริง ๆ ข้าแค่อยากให้ท่านช่วยรับสมอ้าง ...รับสมอ้างน่ะ เข้าใจหรือไม่”“เหตุใดเจ้าไม่หย่าเขาดี ๆ ไยต้องเปลืองสมองสร้างเรื่องชั่วร้าย การได้ชื่อว่าหญิงมีชู้ รู้หรือไม่ว่าเจ้าจะถูกทุบตีจนตาย”ฟางหมิงเยว่ยามนี้ถึงกับใบหน้าถอดสี“ร้ายแรงถึงเพียงนั้นเลยหรือ”ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วรุนหญิงสาวให้ออกห่าง “ก็แล้วแต่ว่าจะอยู่เมืองใด แต่ละสถานที่มีบทลงโทษแตกต่างกัน บางที่อาจจะจับใส่กรงหมูถ่วงน้ำ บางที่อาจจะจับใส่กรงแล้วให้คนปาหินถ่มน้ำลายใส่”ฟางหมิงเยว่ขนบนตัวลุกชันแล้ว นึกได้ว่าเคยอ่านนิยายเจอบทลงโทษตัวร้ายเช่นนี้เช่นกัน ไม่คิดว่าจะมาได้ยินบทลงโทษนี้กับหูในยุคที่นางจากมา การมีชู้อย่างมากก็ถูกฟ้องหย่า กับถูกผู้คนประณามหยามเหยียด แม้จะมีบางคู่ที่พอจับได้ว่าอีกฝ่ายมีชู้แล้วฆ่ากันตาย นั่นก็ตายด้วยอาวุธมีคมหรือกระสุนปืน ตายโหด ๆ แบบ