Alle Kapitel von เมียแรกที่ไม่ได้แปลว่าเมียหลวง: Kapitel 21 – Kapitel 30

“โว้วววว หล่อไปอีก...” ฟางหมิงเยว่หรี่ตาแซวจวางโม่เฟิงแต่ถึงจะหยอกล้อเช่นนั้นในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ตั้งแต่มาที่นี่ นางเหมือนตัวคนเดียว ต้องระวังทุกอย่างรอบตัวจวางโม่เฟิงนอกจากรับฟังแล้วยังกล่าววาจาว่าจะปกป้องนางอีกหัวใจคนไม่ได้ทำจากหิน...ทว่าทุกอย่างเกิดขึ้นวูบเดียวเท่านั้น ด้วยนางไม่กล้าคิดกับอีกฝ่ายมากกว่าคำว่าเพื่อน เพราะ...หนึ่ง นางมีห่วงที่แก้ไม่หลุด คือคังซิวเยี่ยน และสองคือ คนยุคนี้ไม่ชมชอบหญิงที่ผ่านการแต่งงานแล้วแต่กระนั้นก็ยังยิงคำถามหยั่งเชิงอีกเล็กน้อย “ว่าแต่ท่านจะอยู่กับข้าตลอดไปเลยหรือ เกิดวันหนึ่งท่านแต่งงาน ข้ามิกลายเป็นหอกข้างแคร่ของเมียท่านรึ ถึงตอนนั้นข้าไม่ต้องวิ่งหาทางเอาตัวรอดยากกว่านี้อีกหรือไง”“หากเจ้าไม่อยู่ที่นี่ ข้าจะเอาอะไรกิน” ชายหนุ่มมองหญิงสาวขณะกล่าวคำพูดตรงไปตรงมาชัดเจนชนิดออกมาจากใจจริงของเขาทั้งสิ้น“…..”ฟางหมิงเยว่ถึงกับพูดไม่ออก ตะโกนอยู่ในใจ...เอาความรู้สึกดี ๆ ของข้าคืนมา“แต่ข้าอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง อยู่ในฐานะอนุเช่นนี้ จะไปไหนเองก็ไม่ได้ แถมยังต้องระแวงอีกว่าจะมีคนลอบฆ่าวันไหนไม่รู้ ชีวิตเช่นนี้ไม่ปลอดภัยเลย”จวางโม่เฟิงย

เส้นผมที่หวีเก็บไว้จนเรียบของนายหญิงใหญ่บัดนี้ไม่ต่างจากกิ่งไม้แห้งที่ถูกหักทิ้ง ใบหน้างดงามสมวัยแดงก่ำเป็นรูปรอยห้านิ้วมือทั้งสองข้างแก้ม นางโกรธจนตัวสั่น ไฟโทสะไหวระริกอยู่ในแววตาที่จ้องมองฟางหมิงเยว่ซึ่งบ่าวจับตัวลากดึงออกไปแล้วยังไม่วายเอ่ยขู่นางส่งท้ายอีกหลี่เซียวปิงสูดหายใจลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะหันไปหาบ่าวข้างกาย“รีบไปบอกนายท่านให้กลับเรือน บอกว่าข้าถูกฟางอี๋เหนียงทำร้ายจนหมดสติ”ต่อให้นี่คือเหตุผลที่ใช้ขับอนุคนงามของบุตรชายได้อย่างไม่ผิดกฎหมาย แต่นางก็ยังโมโหมากอยู่ดีมีอย่างที่ไหนจิกหัวตบหน้านางซึ่งเป็นนายหญิงใหญ่ต่อหน้าบ่าวไพร่ ...จนอยากจะสั่งโบยอนุของบุตรชายผู้นี้ให้ตายคาหวายจริง ๆแต่เพราะอีกฝ่ายมีความผิดของนางอยู่ในกำมือ แล้วยังขู่...เอ๊ะ นี่เท่ากับนางต้องจ่ายเงินให้คนที่ทำร้ายตนเองหรือนี่หลี่เซียวปิงยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ ตั้งแต่ต้นนางไม่เคยชื่นชอบในตัวฟางหมิงเยว่อยู่แล้ว ยังมาเจอการจิกหัวตบหน้าเข้าอีกเช่นนี้ เลือดลมจึงแทบจะตีกลับ ยังดีที่อีกฝ่ายกำลังจะออกจากจวนไปไกลลิบ ทำให้พอจะสงบสติอารมณ์ได้บ้างนายท่านคังซานเหอที่รีบกลับจวน หลังจากฟังหลี่เซียวปิงเล่าทุกอย่างแล้

เมื่อมาถึงจุดหมายปลายทางที่ได้เลือกไว้แล้ว คืนนั้นเจ้านายสาวสวยและบ่าวคนสนิททั้งสองก็นอนพักใต้ต้นไม้กันอีกคืน โดยมีจวางโม่เฟิงนั่ง...อย่างไม่รู้หลับหรือตื่นอยู่บนต้นไม้เพื่อคุ้มครองพวกนางอย่างเงียบ ๆเป็นเพราะนอนเช่นนี้มาหลายวันแล้ว พวกนางจึงหลับได้อย่างไม่มีอุปสรรคใดรบกวน หลับสนิทกระทั่งถึงรุ่งเช้าครั้นตื่นมาแล้ว ฟางหมิงเยว่ที่รู้ว่าจะปักหลักกันที่หมู่บ้านนี้ ก็หมายจะพาสองสาวใช้ไปพบกับหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อขอซื้อที่ดิน...แต่ถูกเสียงของจวางโม่เฟิงเรียกสติไว้ก่อน“จากจุดนี้ไปถึงหมู่บ้าน ไกลเกือบห้าลี้ เจ้าเดินไปไหวหรือ”นางมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าเหลอหลา ไม่ให้นางเดินไปแล้วจะให้นางทำอย่างไรเล่า ม้าตัวที่จวางโม่เฟิงขี่นั้น นางขี่ได้เองเสียเมื่อไหร่กันทันใดชายหนุ่มก็กระโดดขึ้นหลังม้า แล้วก้มลงมองฟางหมิงเยว่“ขึ้นมา”คนตัวเล็กเกาศีรษะก่อนจะถอนใจซ้อนม้าอีกแล้วร่างเล็กมองหลังม้าที่สูงกว่าหัวนางแล้วขมวดคิ้ว หากคาดคะเนไม่พลาด ม้าน่าจะสูงถึงแปดเซี๊ยะเพราะตัวใหญ่มาก แต่นั่นก็ทำให้รับน้ำหนักของคนสองคนได้สบาย ๆทว่าหลายวันที่ผ่านมา เวลาขึ้นหลังม้านางต้องใช้เก้าอี้บันไดสำหรับขึ้นรถม้า แต่ตอนนี้รถม

เดิมนางคิดว่าที่ผ่านมา ชายผู้นี้แค่ปากเสียกับนางคนเดียว หรืออย่างมากเขาก็พูดจาหยอกเย้ารุนแรง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ที่ผ่านมานางจะคิดผิดหมด เพราะไม่ว่ากับใคร......จวางโม่เฟิงผู้นี้ก็ปากเสียด้วยทั้งสิ้นหลังจากฟางหมิงเยว่เอ่ยขอขมาเถ้าแก่ร้านขายเมล็ดพันธุ์อยู่นานสองนาน ที่สุดก็สามารถขอซื้อเมล็ดผักจำนวนหนึ่งมาได้ ก่อนจะรีบพาเจ้าปากสร้างปัญหาไปซื้อของกินของใช้อย่างอื่น ๆโดยเฉพาะไม่ลืมซื้อข้าวสาร อาหารแห้ง และเนื้อสัตว์อีกจำนวนหนึ่งครั้นได้ข้าวของครบถ้วน ฟางหมิงเยว่ก็นึกได้ว่าพวกนางเข้าเมืองด้วยการขี่ม้ามาตัวเดียว แต่ยามนี้ ข้าวของที่ซื้อหามามีจำนวนมากมาย เช่นนี้มิต้องควบม้าหอบหิ้วกันไปมาหลายเที่ยวเลยหรือทว่าจู่ ๆ ของทั้งหมดที่วางกองอยู่ก็ถูกจวางโม่เฟิงทำให้หายวับไปต่อหน้าต่อตาฟางหมิงเยว่มองชายหนุ่มด้วยแววตาเหลือเชื่อขึ้นกว่าเดิมสิบส่วนแล้วนับจากจวางโม่เฟิงแสดงความสามารถในการฟันต้นไม้ใหญ่ให้ขาดในดาบเดียว หอบหิ้วไม้ไผ่กองใหญ่มาสร้างเรือนได้ราวกับหิ้วปุยนุ่น ...ยามนี้ฟางหมิงเยว่มองเขาราวกับเป็นเทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่แล้วขากลับจากในเมือง ฟางหมิงเยว่ขอให้เทพเซียนของนางขี่ม้าพาไปแวะเรือนหัวหน

ในอดีตฟางหมิงเยว่ทำกับข้าวอร่อยมาก แต่หลังจากตกน้ำจนความจำเสื่อม ส่วนที่หายไปไม่ได้แค่ความทรงจำเท่านั้น ฝีมือทำอาหารอร่อย ๆ ของนางก็พลอยหายไปจนสิ้นด้วย และนับแต่นั้นทุกครั้งที่ฟางหมิงเยว่ลงมือทำอาหาร ทุกอย่างขึ้นกับ......ดวง!หากวันไหนดวงดี ก็...รสชาติพอกินได้ ถ้าวันไหนดวงซวย...ก็แค่ไม่เป็นอันจะกินลงเลย หรือถ้าไม่พึ่งดวง ก็สรุปได้ง่าย ๆ ว่าทุกจานเอนไปทาง...ไม่อร่อย แต่ที่เหนือกว่าความไม่อร่อยคือทุกจานที่คุณหนูทำล้วนมีพริกลอยฟ่องก็ไม่ใช่ว่าตัวทักทายในร่างฟางหมิงเยว่จะไม่รู้ว่านางทำอาหารถึงขั้นย่ำแย่ แต่เพราะนางเชื่อมั่นว่าถ้าได้ทำอาหารบ่อย ๆ ก็จะต้องคล่องมือขึ้นจนอร่อยเองแหละ แค่จำสูตรแม่น ฝึกทำบ่อย ๆ จะอย่างไรก็ต้องออกมาอร่อยในที่สุดอยู่ดีแต่พอพูดเรื่องทำกับข้าวขึ้นทีไร สองสาวใช้ก็พากันสมานฉันท์ในการปักหัวชนฝาเพื่อคัดค้าน ชนิดอ้างอย่างไรพวกนางก็ไม่ยอมให้ฟางหมิงเยว่ทำครัวเองเด็ดขาดแล้วดังนั้นบทสรุปวันนี้ จึงได้ผลลงเอยว่า ความคิดที่ฟางหมิวเยว่จะทำอาหารตามสั่งขาย ได้ถูกสองคนสนิทปัดตกอย่างไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลยแม้แต่น้อยผักก็ปลูกเองไม่ขึ้น ที่ขึ้นสวยสดทุกวันนี้ก็เพราะมีจวางโม่เฟิง