Alle Kapitel von เมียแรกที่ไม่ได้แปลว่าเมียหลวง: Kapitel 31 – Kapitel 40

หลี่เซียวปิงได้ยินเช่นนั้น ถึงกับร้อนใจขึ้นทันทีแล้วหากฟางหมิงถังไปร้องเรียนศาล เรื่องปลดภรรยาเอกลงเป็นอนุ ย่อมเป็นข่าวอื้อฉาวแน่ เพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะทำกัน ภรรยาเอกจะต้องทำผิดร้ายแรงถึงสามารถทำได้ ทว่าฟางหมิงเยว่นางไม่มีความผิดอันใดไหนจะเรื่องลอบฆ่า ไหนจะเรื่องสัญญาวางยาพิษไม่ว่าเรื่องไหนเปิดเผยออกมา ล้วนไม่ดีต่อนางและสามีทั้งนั้นปกติหลี่เซียวปิงวางตัวสงบนิ่งเป็นนิจเพราะในจวนตระกูลคังไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น แต่ครั้งนี้เพราะนางใจร้อนจึงรีบออกมาพูดคุยจนเกือบเสียเรื่องแล้วเมื่อเห็นฟางหมิงถังหันหลังเตรียมขึ้นรถม้าคล้ายกำลังจะจากไปจริง ๆ และบ่าวรับใช้ของเขาก็ยังเดินตามผู้เป็นนายออกไปแล้วเช่นกัน เช่นนี้นางย่อมไม่สามารถจะวางท่าหยิ่งยโสต่อไปได้อีก“ช้าก่อน”เสียงฮูหยินใหญ่ตระกูลคัง ทำให้ฟางหมิงถังชะงัก ก่อนหันมามองด้วยแววตาเย็นชาฮูหยินคังเชิดหน้าขึ้น “เอาเช่นนี้ ข้าจะไปที่ว่าการเมือง เพื่อขอให้พวกเขาช่วยติดประกาศตามหานางในหัวเมืองต่าง ๆ ทั่วแคว้น”คังซิวเยี่ยนถอนใจ แรกเริ่มเดิมทีเป็นเขาที่คิดจะไปร้องต่อทางการขอให้ช่วยตามคน ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ยืนยันว่าจะต้องตามตัวฟางหมิงเยว่กล

หูหย่วนหย่วนตัวชา ใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวดำ เป็นชั่วขณะที่นางทำอะไรไม่ถูกแล้วฟางหมิงเยว่ที่เอ่ยห้ามไม่ทัน พยายามยื่นมือมาคว้าตัวอีกฝ่าย แต่ก็ได้เพียงอากาศธาตุ ปากของหญิงสาวยุคสองพันยี่สิบสามที่ย้อนอดีตมาถึงกับอ้าออก...แล้วค่อย ๆ ส่งรอยยิ้มแห้ง ๆ ออกไป ขณะร่ำร้องในใจอย่างเหนื่อยหน่ายหมาหลุดออกจากปากอีกแล้วหรือนี่ฟางหมิงเยว่ย่อมชินชากับคำพูดไม่น่าฟังของจวางโม่เฟิงนับตั้งแต่แรกเจอแล้วบวกกับในชาติก่อนของนาง ถ้อยคำที่ผู้คนใกล้ชิดทักทายกันมักเป็นคำไม่น่าฟัง ดังนั้นคำพูดพวกนี้ของชายหนุ่มจึงไม่มีผลใดกับนาง ทว่านางก็เห็นชัดว่าเสี่ยวอิ๋วและเสี่ยวจิวที่ล้วนไม่อยากพูดคุยกับจวางโม่เฟิงนั้น เป็นเพราะเหตุนี้แหละแต่เมื่อเปรียบเทียบกับคนอื่นแล้ว ฟางหมิงเยว่พบว่าจวางโม่เฟิงไม่เคยใช้คำพูดคำจาที่ไม่ดีกับนางเลย แม้จะไม่ได้พูดจาสุภาพอะไรนักก็ตามหากนั่นไม่ใช่กับหูหย่วนหย่วนแม้จะเป็นหญิงสาวชาวบ้านที่วาจาไม่น่าฟังไม่นับเป็นอะไร แต่ตัวหูหย่วนหย่วนไม่เคยถูกใครด่าแรงถึงเพียงนี้ ไหนเลยนางจะรับไหว ยามนี้ใบหน้าของหญิงสาวจึงแดงก่ำยิ่งเห็นฟางหมิงเยว่ส่งยิ้มแห้ง ๆ มาให้ นางก็ยิ่งอับอายนางคล้ายเข้าใจแ

ฟางหมิงเยว่รู้ว่า ชายผู้หน้าตาดีตรงหน้านี้เป็นคนมากความสามารถ และฝีมือก็เก่งกาจเหนือใคร แต่ถึงขั้นจับตัวแม่ทัพมาเช่นนี้ จะไม่เก่งเกินไปหน่อยหรือ...แล้วถ้าเก่งมากขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ที่หนีไปซ่อนตัวในเรือนของนาง ...บาดเจ็บสาหัสได้ยังไงกันเล่าหญิงสาวยังคงอ้าปากค้างอยู่กับที่ ชี้มือไปที่แผ่นหลังของชายหนุ่มแต่พูดไม่ออก และก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ได้แต่พึมพำออกมา“ทำร้าย ลักพาตัวขุนนาง ต้องประหารเก้าชั่วโคตรไหม”“ไม่ แค่สามชั่วโคตร หากเป็นเชื้อพระวงศ์ ถึงจะเก้าชั่วโคตร” ชายหนุ่มตอบโดยไม่ได้หันกลับมามองสักนิดสำหรับจวางโม่เฟิงเรื่องนี้นับเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับฟางหมิงเยว่...มันต่างกันแค่สามชั่วโคตรมารดาเจ้าเถอะหญิงสาวเบิกตากว้าง แข้งขาอ่อนแรง จะก้าวก็ก้าวไม่ออกนางเคยอยู่ในยุคที่การฆ่ากันเป็นเรื่องร้ายแรง ขนาดฆ่าสัตว์ยังรู้สึกผิด นับประสาอะไรกับการฆ่าคนที่สำคัญนางไม่อยากตายรอบสองรอบที่แล้วโดนงูกัดตายในหน้าที่ รอบนี้ถึงกับจะโดนตัดคอเลยหรือแค่คิด...เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาจนหน้าซีดตัวสั่นแล้วจวางโม่เฟิงที่ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาก็ขมวดคิ้ว หันกลับไปเห็นหญิงสาวยืนชี้มือสั่นเทามาก็อดถามขึ้นไ

เอาเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ นางคร้านจะใส่ใจแล้ว ขอแค่ดูแลคนของนาง กับโรงงานแคบหมูให้ปลอดภัยที่สุดก็พอ นางจะได้เดินทางอย่างไม่ห่วงคนข้างหลัง เพราะอย่างไรผู้หญิงคนเดียวที่ต้องทำงานกับผู้ชายหลายคน การระมัดระวังอย่างดีที่สุดย่อมไม่เสียหลายเมื่อกล่าวฝากฝังกันชัดเจนแล้ว ฟางหมิงเยว่ก็เริ่มต้นการเดินทางข้ามเมืองอย่างสบายใจหลังจากต้องกินนอนและพักแรมในป่าอยู่นานหลายวัน ที่สุดก็เห็นกำแพงเมืองแรกในเส้นทางนี้เมื่อสอบถามทหารเฝ้าประตูเมืองถึงโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในเมืองแล้ว หญิงสาวก็รีบตรงไปตามเส้นทางนั้น ก่อนจะบอกให้หลงจู๊เปิดห้องพักทั้งหมดสามห้องทันที...จะได้นอนพักกันสบาย ๆ คนละห้องแล้วดังนั้นเมื่อกินข้าวมื้อเย็นในโรงเตี๊ยมจนอิ่มหนำสำราญใจ ฟางหมิงเยว่ก็บอกให้แยกย้ายเข้าห้องพักของตนเลยทันที เพราะต้องนอนกลางดินกินกลางป่ามาหลายวันหลายคืน ยามนี้นางหวังเพียงจะได้เข้าห้องไปนอนหลับพักผ่อนให้สบายเนื้อตัวแล้วคืนนี้จะได้หลับสนิทอย่างสงบสักคืนแต่เมื่อเข้ามาเห็นว่า หลังฉากกั้นแบ่งสัดส่วนเป็นห้องน้ำกับห้องนอน ถึงกับมีถังน้ำอุ่นใบใหญ่วางเตรียมไว้ให้ ก็นึกอยากจะแช่น้ำอุ่นก่อนนอนขึ้นทันทีคิดแล้วหญิงสาวก็ปลดเสื้

นับตั้งแต่วันที่จวางโม่เฟิงจากไป ฟางหมิงเยว่ก็ไม่คิดออกนอกจวนเช่นกัน นางใช้เวลาที่พักอยู่ในจวนตระกูลฟาง ช่วยวางแผนการค้ากับพี่ชายต่างมารดา ‘ฟางไท่หลาง’ ที่เพิ่งกลับจากการไปส่งสินค้าสองพี่น้องตกลงกันได้ว่า แคบหมูจะวางขายในร้านค้าตระกูลฟางและในร้านคู่ค้าที่ติดต่อค้าขายกับตระกูลฟางเป็นหลักเท่านั้นและเพราะได้พูดคุยกับพี่ชายต่างมารดาเรื่องการค้า ฟางหมิงเยว่จึงรู้ว่ายุคนี้ตระกูลพ่อค้าส่วนใหญ่ไม่นิยมเปิดร้านสาขา คาดว่าเป็นเพราะการติดต่อระหว่างเมืองไม่สะดวกและต้องใช้เวลานาน จึงน่าจะทำให้ควบคุมและดูแลบัญชีได้ยาก ยกเว้นแต่ตระกูลนั้น ๆ มีญาติสนิทมิตรสหายที่ไว้ใจได้ช่วยกันดูแลถึงจะเปิดสาขาในต่างเมืองได้ดังนั้นตระกูลเล็ก ๆ อย่างตระกูลฟางจึงมีเพียงร้านค้าของตนในเมืองหนานไห่เท่านั้นแต่หากเทียบกับตระกูลอื่นแล้ว ร้านของตระกูลฟางยังนับเป็นร้านค้าใหญ่โตกว้างขวางมาก เพียงแต่สินค้าทุกอย่างในร้านจะเน้นจัดเก็บเพื่อนำส่งให้ยี่ปั๊วในแต่ละเมืองเพื่อกระจายสินค้าของตระกูลฟางออกไปอีกทอดหนึ่งเท่านั้นแน่นอนว่า หน้าที่ดูแลจัดหาสินค้าและนำส่งยี่ปั๊วต่างเมือง เป็นความรับผิดชอบของฟางไท่หลาง คุณชายตระกูลฟางเพียงผู้