All Chapters of ร้าวสัมพันธ์: Chapter 21 - Chapter 30

นิลมองตามแผ่นหลังของสายซอ ไม่ได้รั้ง ไม่ได้เรียกเพียงมองจนร่างบางหายเข้าไปในบ้านชายหนุ่มเอนตัวไปด้านหลัง ใช้สองแขนค้ำผืนทรายเอาไว้ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวลมทะเลพัดผ่านใบหน้า เย็นสบายเหมือนในคืนที่คุณย่าเคยนั่งเล่านิทานให้ฟังสมัยเด็กเขายิ้มบาง ๆ ดวงตาเหม่อมองดาวดวงหนึ่งก่อนเอ่ยกับสายลมเบา ๆ ราวกับกำลังคุยกับใครสักคน“ย่ารู้อยู่แล้วใช่ไหมครับ” เสียงทุ้มแผ่วเบา แทบกลืนหายไปกับเสียงคลื่น “ว่าผมไม่เคยเกลียดเธอ”สายลมพัดผ่านอีกครั้ง ไม่มีคำตอบกลับมา แต่นิลรู้สึกเหมือนใครบางคนกำลังยิ้มอยู่ เหมือนคุณย่ากำลังมองเขาจากที่ไหนสักแห่งด้วยสายตาเอ็นดูแบบเดิมและเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่คุณย่าจากไป ที่หัวใจอันหนักอึ้งของเขาเหมือนจะเบาลงเล็กน้อยดึกสงัด...เสียงลมทะเลพัดผ่านหน้าต่างไม้ที่เปิดค้างเอาไว้ตลอดคืน มุ้งสีขาวบางไหวพลิ้วไปตามแรงลมแสงจันทร์สาดลอดเข้ามาในห้องพัก สายซอหลับสนิทแล้ว คงเพราะเหนื่อยล้าสะสมมาหลายวันทั้งเรื่องงานศพ ทั้งร้องไห้ ทั้งความคิดถึงคุณย่าที่กดทับหัวใจไม่หยุด ตรงกันข้ามกับนิล ที่นอนลืมตาอยู่ในความมืด พลิกตัวไปมาอยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังไม่ง่วงเขาถอนหายใจเบา ๆ พ

หลังอาหารเช้าจบลง ชายหนุ่มหญิงสาวช่วยกันเก็บโต๊ะ เก็บจานไปล้างเหมือนเดิม พอทำทุกอย่างเสร็จสายซอที่อิ่มจนรู้สึกอึดอัดท้องและอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อยก็ถือโอกาสออกมาเดินสำรวจรอบเกาะเกาะแห่งนี้ไม่ได้เป็นเกาะสวยงามแบบในโบรชัวร์ท่องเที่ยว ไม่มีชายหาดขาวทอดยาวหลายกิโลเมตรไม่มีร้านค้า ไม่มีนักท่องเที่ยว ไม่มีเสียงคนพลุกพล่าน มีเพียงธรรมชาติล้วน ๆ ด้านหน้าบ้านพักเป็นหาดทรายเล็ก ๆ รูปพระจันทร์เสี้ยว ถัดออกไปคือทะเลสีครามใสจนมองเห็นแนวหินใต้น้ำส่วนรอบเกาะส่วนใหญ่เป็นแนวโขดหินสีเทาดำขนาดใหญ่ ที่ถูกคลื่นกัดเซาะมานานหลายสิบปี บางจุดมีแอ่งน้ำทะเลขังอยู่ตามซอกหิน มีปลาตัวเล็ก ๆ และปูเสฉวนเดินไปมา ต้นมะพร้าวและต้นสนทะเลขึ้นแทรกอยู่ตามพื้นที่สูง ลมทะเลพัดตลอดเวลา จนแทบไม่รู้สึกร้อนร่างบอบบางเดินไปเรื่อย ๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เธอรู้สึกว่าตัวเองได้หายใจเต็มปอดจริง ๆ พอเดินไปถึงด้านตะวันออกของเกาะ เธอก็เห็นแนวโขดหินสูงกว่าจุดอื่น หญิงสาวปีนขึ้นไปอย่างคึกคะนอง อยากมองวิวจากมุมสูง แต่พอก้าวลงจากก้อนหินก้อนหนึ่ง ฝ่าเท้ากลับเหยียบตะไคร่น้ำที่เกาะอยู่บนหินพอดี“ว้าย!” ร่างบางเสียหลักทันที ข้อเท้าพลิกอย

นิลอุ้มสายซอกลับมาถึงบ้านพักโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอดิ้นหนี ตลอดทางหญิงสาวบ่นไม่หยุด ทั้งเรื่องที่ถูกอุ้ม ทั้งเรื่องที่เขาชอบสั่ง แต่เขาก็ทำเหมือนไม่ได้ยินและยังเดินขึ้นบันไดหน้าตาเฉย พอถึงชั้นบน เขาก็พาเธอเข้าไปในห้องพักทันทีก่อนจะตรงไปยังห้องน้ำแล้ววางเธอลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กด้านใน“อาบน้ำซะ”สายซอเงยหน้ามองด้วยเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมนิลถึงอุ้มเธอมาที่ห้องน้ำ เธอไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าอยากอาบน้ำ เขามาคิดแทนเธอได้อย่างไร“หมกมาทั้งคืนแล้วยังไปคลุกทรายมาอีก” เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “มอมเหมือนหมาจร”“คุณนิล!” ร่างเล็กหน้าแดงทันที ยกกำปั้นเล็กทุบหัวไหล่เขาไปหนึ่งที เขามองแขนตัวเองแล้วมองหน้าเธอ“แรงดีนี่”“สมควรโดน”“งั้นแปลว่ายังไม่เจ็บมาก เดินเองก็คงได้”หญิงสาวรีบหุบปากทันทีจนเขาหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนเดินออกจากห้องน้ำไปด้วยความชอบใจที่ได้แกล้งและคนที่ถูกแกล้งก็ไม่มีปัญญาโต้ตอบเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา“คนบ้า!” สายซอบ่นตามหลัง มองออกไปจากห้องน้ำตาขวาง ถ้าไม่ติดมาเจ็บข้อเท้ามาก เธอซักนิลแรงกว่าเมื่อกี้แน่ หญิงสาวหลุบมองข้อเท้าที่บวมเป่งของตนพลางถอนหายใจแรงด้วยความอ่อนใจ นั่งห่อไหล่ ถ้าย

หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ สายซอค่อย ๆ ดันประตูห้องน้ำออกแล้วก็ผงะเล็กน้อยเมื่อนิลยังยืนอยู่ตรงที่เดิม ยืนพิงผนังอยู่หน้าห้องน้ำราวกับไม่ได้ไปไหนทันทีที่เห็นเธอโผล่ออกมา เขาก็เงยหน้าขึ้นมองสายตาสองคู่สบกันเพียงชั่วครู่ แต่กลับทำให้คนตัวเล็กรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาที่ใบหน้าอย่างไม่มีเหตุผลเธอรีบหลบตาก่อนพูดอ้อมแอ้ม“เสร็จแล้วค่ะ”เขาพยักหน้า ไม่ได้พูดแซวเหมือนทุกครั้ง เพียงเดินเข้ามาอุ้มเธอขึ้นแล้วพากลับไปวางบนเตียงอย่างระมัดระวังราวกับกลัวข้อเท้าจะกระทบอะไรเข้า พอจัดหมอนให้เรียบร้อย เขาก็ถามขึ้น“เย็นนี้จะกินอะไร”หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ ไม่คิดว่าจะถูกถาม“อะไรก็ได้ค่ะ คุณนิลทำอะไร ซอก็กินอันนั้นแหละ”นิลพยักหน้ารับเบา ๆ รับฟังโดยไม่แสดงสีหน้าอะไรก่อนจะลุกขึ้น“รอก่อนแล้วกัน เสร็จเดี๋ยวยกมาให้”พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป ไม่หันกลับมามองคนที่นั่งตาแป๋วอยู่บนเตียงอีกเลยสายซอมองประตูที่ปิดลงแล้วถอนหายใจเบา ๆ ช่วงหลังมานี้ เธอเริ่มตามอารมณ์นิลไม่ทัน บางทีก็ปากร้ายจนอยากเอาหมอนปาใส่ บางทีก็ใจดีจนเธอไม่รู้จะรับมืออย่างไรเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง แสงแดดด้านนอกเริ่มอ่อนลง จนในที่สุดประตูห้องนอนก็

นั่งไปสักพัก สายซอก็เริ่มเมื่อยขา เธอจึงค่อย ๆ เหยียดขาตรงแล้วเอนตัวนอนเนิบช้า เหนือศีรษะคือท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว“รู้จักดาวดวงนั้นไหม” นิลยกมือชี้ขึ้นไปบนฟ้า สายซอหรี่ตามอง“ไม่รู้ค่ะ”“ดาวนายพราน”“จริงเหรอคะ” เธอรีบหันไปหาเขาด้วยเพราะไม่เคยได้ยินชื่อดาวดวงนี้มาก่อน“ไม่จริง”“คุณนิล!” เธอตีแขนเขาเบา ๆ ก่อนเสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน เป็นเสียงหัวเราะที่สบายใจปราศจากกำแพงที่เคยขวางกั้นหลังจากนั้นทั้งคู่ก็ผลัดกันชี้ดาว ผลัดกันเดา ผลัดกันตอบ เมื่อถึงคราวที่สายซอต้องตอบ เธอตอบไม่ได้เลยหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วหันมาทางนิล จังหวะเดียวกันกับที่เขาหันมาพอดีเสียงคลื่นยังดังอยู่เหมือนเดิม เสียงลมยังพัดผ่านเหมือนเดิม แต่เหมือนทุกอย่างรอบตัวค่อย ๆ เลือนหายไปเหลือเพียงสายตาสองคู่ที่กำลังสบกันนิ่งงัน...และนานเกินกว่าปกติหัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นทีละน้อยจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเจนตึกตัก...ตึกตัก...เธอเม้มริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว เพราะความประหม่าเพราะความใกล้ชิดและเพราะสายตาของเขาในคืนนี้ ไม่เหมือนทุกคืนที่ผ่านมาลมทะเลเย็นจัดพัดผ่าน แต่กลับทำให้ใบหน้าของเธอร้อนขึ้น เขามองเธออยู่แบ