All Chapters of ร้าวสัมพันธ์: Chapter 11 - Chapter 20

รถของนิลพุ่งทะยานด้วยความเร็ว ไฟหน้ารถสาดตัดความมืดของถนนเข้าวัดยามค่ำคืนจนกระทั่ง...รถคันหนึ่งแล่นสวนมาเขาหันไปมองเพียงแวบเดียว คนที่นั่งอยู่ข้างคนขับคือสายซอ แม้จะมืด แต่เขาเห็นชัดว่าเธอหันมามองรถของเขาเช่นกัน เพียงแต่มองแค่แวบเดียวแล้วหันกลับไปราวกับเขาไม่มีตัวตนเอี๊ยด!เจ้าของรถหรูเหยียบเบรกกะทันหัน รถเกือบปัดออกข้างทางก่อนจะหมุนพวงมาลัยกลับรถทันที เสียงยางเสียดสีกับพื้นถนนดังลั่นแล้วรถหรูก็พุ่งตามท้ายรถยุโรปคันเล็กไปอย่างรวดเร็ว สายซอขมวดคิ้วเพราะเธอเห็นไฟหน้ารถด้านหลังพุ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆใกล้จนน่ากลัวว่าจะชนท้ายรถของวรุตได้วรุตมองกระจกหลัง สีหน้าเริ่มตึง“น่าจะเป็นสามีซอนะ”“บ้าไปแล้ว” สายซอถอนหายใจแรงพร้อมหันไปมองด้านหลัง เธอไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมนิลต้องขับรถตามจี้รถของวรุตขนาดนี้ เขาต้องการอะไร?ไม่กี่วินาทีต่อมา รถของนิลก็เร่งแซงขึ้นมาข้างหน้าก่อนจะหักเข้ามาตัดหน้าอย่างกะทันหันเอี๊ยดดดด!วรุตเหยียบเบรกเต็มแรง ร่างของทั้งคู่พุ่งไปข้างหน้า เขารีบยกแขนกั้นสายซอเอาไว้โดยอัตโนมัติ“ซอเป็นอะไรไหม?!” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง สายซอยังตกใจไม่หายแต่ก็รีบส่ายหน้าบอกเขา

“อย่ามาพูดแบบนี้กับซอ” สายซอหน้าตึงทันที นิลช่างหยาบคายนัก ทำเป็นมาเรียกร้องสิทธิ์ความเป็นสามีจากเธอ ทั้งที่เขาไม่เคยต้องการมาตลอด“ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ มันคือความจริง”“ความจริงเหรอ” เธอหัวเราะออกมาอย่างรู้สึกเวทนาพลางเงยหน้าสบตาเขาตรง ๆ “ถ้าอยากใช้สิทธิ์นักก็ควรเริ่มจากทำตัวให้เหมือนสามีก่อน”รอยยิ้มบนใบหน้านิลค่อย ๆ จางลง ส่วนสายซอยังคงพูดต่ออย่างไม่มีกริ่งกลัวใด ๆ“สามีที่ดีต้องรู้จักการวางตัว ไม่ปล่อยให้เมียเก่ามายืนรับแขกแทนภรรยาที่จดทะเบียนสมรสอย่างถูกกฎหมายและสามีที่ดี...” เสียงของเธอสั่นขึ้นเล็กน้อย เมื่อความเจ็บปวดเรื่องคุณย่าถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง “...คงไม่ทิ้งคุณย่าไปในคืนสุดท้ายของชีวิต ทั้งที่คุณย่าต้องการคุณมากกว่าใคร”บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ สีหน้าของนิลเปลี่ยนไปทันที มือที่จับข้อมือเธอไว้คลายออกโดยไม่รู้ตัวสายซอเห็นดังนั้นก็สะบัดตัวออกก่อนถอยห่างหนึ่งก้าว ดวงตาแดงเรื่อจากความโกรธและความเสียใจ“เลิกเอาทะเบียนสมรสมาขู่ซอได้แล้ว อีกไม่กี่วันเราก็จะหย่ากันอยู่แล้ว ถึงตอนนั้น...” เธอมองหน้าเขานิ่ง ๆ “คุณจะไปคบกับใครก็เรื่องของคุณ ส่วนซอจะไปไหนกับใคร ก็ไม่เกี่ยวกับคุณเหมือนกั

วันจากลาชั่วนิจนิรันดร์ก็มาถึงเป็นวันส่งคุณย่าจันทร์กลับสู่สรวงสวรรค์เป็นครั้งสุดท้าย บรรยากาศภายในวัดเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยญาติพี่น้องและคนสนิทเดินทางมาร่วมพิธีกันอย่างพร้อมหน้า วรุตมาถึงตั้งแต่เช้า อลิสาก็มาด้วยเช่นกัน ทั้งที่นิลออกปากห้ามอย่างชัดเจนแล้ว แต่หญิงสาวก็เลือกที่จะปล่อยผ่านคำพูดของอดีตคนรักแต่ต่างจากสองวันก่อนวันนี้นิลแทบไม่ได้สนใจเธอเลย ต่อให้หญิงสาวพยายามเข้ามาพูดคุยหรือยืนใกล้แค่ไหน เขาก็ตอบเพียงสั้น ๆ จนเธอเริ่มรู้สึกได้ถึงความเย็นชาในขณะที่สายซอกำลังจะเดินไปทักทายวรุต เสียงทุ้มก็เรียกขึ้น“อยู่กับฉัน”เธอหันกลับมา ขมวดคิ้วทันที จะทำอะไรของเขาอีก วันนี้เป็นวันที่ต้องจากลาคุณย่าแล้ว เขายังคิดจะสร้างปัญหาอีกอย่างนั้นหรือ“อะไรอีกคะ”“บอกว่าให้อยู่กับฉัน หูหนวกเหรอ”“ซอมีงานต้องทำ” เธอตอบเสียงห้วน ตั้งแต่ออกจากบ้านมาถึงวัด นิลก็เอาแต่ตามติดเธอจนคนในบ้านล้วนแต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับเขาทั้งที่หลายวันผ่านมาก็ต่างคนต่างอยู่“เดี๋ยวคนอื่นทำ เธออยู่นี่แหละ”เธอมองเขาด้วยสายตาที่ไม่ยอมคน แต่เขากลับยืนกรานจนสุดท้ายเธอจำใจต้องอยู่ไม่ห่าง หลายครั้งที่วรุตพยายามเ

หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับวิวทะเลได้เกือบทุกมุม ลมทะเลพัดเข้ามาเบา ๆ พร้อมกลิ่นน้ำทะเลหญิงสาวมองไปรอบบ้านอีกครั้งก่อนความทรงจำเก่า ๆ จะย้อนกลับมา เธอเคยได้ยินคุณย่าเล่าว่าพ่อของนิลเคยซื้อเกาะส่วนตัวเอาไว้แห่งหนึ่งตอนแรกเธอนึกว่าเป็นแค่เรื่องเล่า แต่ตอนนี้...คงเป็นที่นี่จริง ๆหญิงสาวค่อย ๆ เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังชานบ้าน เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า หันหน้าออกสู่ทะเล ด้านข้างมีรูปของคุณย่าตั้งอยู่ ร่างสูงนั่งนิ่งเพียงลำพัง ไม่พูด ไม่ขยับราวกับกำลังใช้เวลาอยู่กับคนที่จากไป ในแบบของตัวเองช่วงเย็นบนเกาะส่วนตัวเงียบสงบกว่าที่สายซอคิดแสงอาทิตย์สีส้มทอดยาวเหนือผืนน้ำทะเล คลื่นลูกเล็กกระทบฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอหลังอาบน้ำและพักผ่อนเล็กน้อย ทั้งคู่ก็ลงมาที่ห้องครัว อาหารสดถูกจัดเตรียมไว้ในตู้เย็นเรียบร้อยแล้ว คงเป็นฝีมือของคนดูแลเกาะที่นิลจ้างเอาไว้มีทั้งผักสด มันฝรั่ง เห็ด เนย เครื่องเทศรวมถึงปลาแซลมอนชิ้นใหญ่ที่ยังสดใหม่“แล้วใครจะทำ” สายซอยืนกอดอกมองพลางถาม“ก็ฉันไง” เขาเหลือบมองเธอแล้วตอบอย่างเรียบ ๆหญิงสาวเลิกคิ้วทันที สีหน้าชัดเจนว่าไม่เชื่อจนชายหนุ่มแค่นหัวเราะเบา ๆ“ทำไ

หลังมื้อเย็นจบลงทั้งสองช่วยกันเก็บโต๊ะ ล้างจานและจัดการครัวจนเรียบร้อย ไม่มีใครบอกให้อีกฝ่ายช่วย แต่ก็ไม่มีใครปล่อยให้อีกฝ่ายทำคนเดียว เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว นิลก็เดินออกไปยังชายหาดด้านหน้าบ้านพัก สายซอเดินตามออกมาช้า ๆทะเลยามค่ำคืนเงียบสงบ คลื่นสีดำสนิทเคลื่อนตัวเข้าหาฝั่งอย่างอ่อนโยน แสงจันทร์สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ลมทะเลพัดผ่านจนเส้นผมปลิวไหวเบา ๆหญิงสาวนั่งลงบนผืนทราย ชันเข่าขึ้นมากอดก่อนวางคางเกยบนหัวเข่าของตัวเอง เขานั่งห่างออกไปไม่มาก เหยียดขายาวไปด้านหน้า ใช้สองแขนเท้าไปด้านหลังรับน้ำหนักตัว สายตาทอดมองทะเลกว้างเบื้องหน้าไวน์แค่หนึ่งแก้วไม่ได้ทำให้สายซอเมา แต่ก็ทำให้ร่างกายอุ่นขึ้นเล็กน้อยและทำให้หัวใจที่พยายามเข้มแข็งมาตลอดหลายวัน อ่อนแอลงกว่าเดิมเขาเหลือบมองเธอเงียบ ๆ ดวงตากลมโตที่สะท้อนแสงจันทร์ดูว่างเปล่า แต่เต็มไปด้วยความเศร้า เศร้าจนเขาไม่จำเป็นต้องถามก็รู้ว่าเธอกำลังคิดถึงใครและแล้วน้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลลงมา ตามด้วยอีกหยด หญิงสาวไม่ได้สะอื้น ไม่ได้ส่งเสียงร้องไห้ เพียงปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบ ๆ เธอมองออกไปยังทะเลเหมือนกำลังพยายามมองหาคนที่ไม่มีวันกลั