All Chapters of ร้าวสัมพันธ์: Chapter 51 - Chapter 60

“ซอไม่ต้องขอโทษพี่ เอาจริง ๆ พี่ก็รู้มาตลอดว่าซอไม่ได้รู้สึกอย่างที่พี่รู้สึก ขอบใจนะที่บอกพี่ตรง ๆ ไม่เป็นแฟนกัน เป็นพี่น้องก็ได้ พี่โอเค” เขารู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังสร้างความหวังเล็ก ๆ ซ่อนไว้ในหัวใจ ถึงไม่มีนิล สายซอก็รักเขาแบบพี่ชายอยู่ดี “อย่าคิดมากนะ พี่โอเคจริง ๆ”ทั้งสองคลี่ยิ้มให้กัน รอยยิ้มของสายซอเต็มไปด้วยความโล่งใจ แต่รอยยิ้มของวรุตเจือความผิดหวัง ทั้งที่เขาเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่คิดไว้ ไม่มีทางเป็นไปได้แต่หัวใจมันก็ไม่หยุดกู่ร้องอยากได้ความรักจากสายซอสักที แต่จากนี้ไป เขาต้องตัดใจ ต้องทำแค่หน้าที่พี่ชาย ไม่หวังมากไปกว่านั้นอีกแล้ว“ผลตรวจล่าสุดค่ะ” เมื่อวาน วรุตเพิ่งพาเธอไปฝากครรภ์กับคลินิกของเพื่อนหมอคนสนิทของเขาด้วยความที่เธอเข้าไปในห้องตรวจตามลำพังและทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่คลินิกก็เต็มไปด้วยความรีบเร่ง เพราะถ้าชักช้า อาจจะถูกนักสืบที่นิลจ้างตามมาเจอได้ วรุตเลยค่อนข้างระวังทุกฝีก้าว ขายอมนั่งรออยู่ในรถ เพื่อที่จะสังเกตว่ามีคนแปลกหน้ามาวนเวียนอยู่แถวคลินิกหรือเปล่า โชคดีที่ยังไม่พบความผิดปกติใด ๆวรุตรีบรับสมุดฝากครรภ์สีชมพูเล่มเล็กมาเปิดดู ภายในมีภาพอัลตราซาวนด์และรา

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นิลยอมรับกับตัวเองว่าเขากลัว กลัวว่าสายซอจะไม่กลับมา กลัวว่าเธอจะเลือกวรุตกลัวว่าในวันที่เขาหาเธอเจอ เธออาจมองเขาด้วยสายตาเฉยชาแล้วบอกว่าไม่ต้องการเขาอีกแล้วชายหนุ่มหลับตาลงอย่างช้า ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหัวหน้านักสืบอีกครั้งปลายสายรับแทบจะทันที“เพิ่มคนให้ผมอีก ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ก็แจ้งมา เดี๋ยวผมให้เลขาจัดการให้ ผมขอแค่อย่างเดียว ตามตัวเมียผมให้เจอให้เร็วที่สุด” น้ำเสียงของเขาเรียบเย็น แต่หนักแน่นจนอีกฝ่ายไม่กล้าขัด ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นเมื่อวางสายแล้ว เขาก้มมองแหวนแต่งงานที่ยังอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง แหวนวงเดิมที่เขาไม่เคยถอด แม้แต่วันเดียว ทั้งที่ไม่เคยอยากสวมมัน แต่กลับไม่เคยคิดให้มันหลุดออกไปจากนิ้วนางข้างซ้ายเลยสัญชาตญาณบางอย่างกลับผลักดันให้นิลสนใจลิ้นชักโต๊ะทำงาน ทั้งที่เขาแทบจะไม่ได้ค่อยได้เปิดมันบ่อยนัก ชายหนุ่มย่ำเท้าเข้าไปใกล้ จากนั้นดึงลิ้นชักออกทันทีที่เปิดออก ทั้งร่างก็ชะงักงัน ในลิ้นชักมีแหวนวงหนึ่งวางอยู่ แหวนทองคำขาวและมีเพชรเม็ดงามห้ากะรัตประดับอยู่กลางแหวน ที่ออกแบบมาเพื่อให้เข้าคู่กับแหวนวงที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของเขาแหวนแต่งงาน

เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัว ๆ ดังจนคนที่อยู่ในห้องสะดุ้งยวบ สายซอที่กำลังช่วยวรุตจัดของสำหรับมื้อเย็นเงยหน้ามองประตูทันที ชายหนุ่มเองก็ชะงักมือ สายตาของทั้งคู่สบกันเพียงครู่เดียวก่อนจะเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องพูด คงไม่ใช่เรื่องดีแน่“เข้าไปในห้อง” เขาบอกเสียงต่ำ “พี่ไปดูเอง”หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเริ่มเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล แต่สุดท้ายก็ยอมเดินเข้าห้องนอนตามที่อีกฝ่ายบอก ประตูห้องยังปิดไม่สนิทดี เสียงเคาะด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง หนักกว่าเดิม รุนแรงกว่าเดิมราวกับคนข้างนอกกำลังหมดความอดทนวรุตสูดลมหายใจลึกยาว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาก็จะปกป้องสายซอกับลูกให้พ้นจากอันตรายทั้งหมด ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตูและทันทีที่บานประตูเปิดออกปึก!เท้าหนัก ๆ พุ่งเข้ากระแทกกลางหน้าท้องเต็มแรงวรุตร้องอึก ร่างทั้งร่างปลิวถอยหลังไปกระแทกโต๊ะรับประทานอาหารจนล้มครืน หม้อต้มที่เพิ่งตั้งไว้หล่นกระแทกพื้น จานชามแตกกระจาย เสียงดังสนั่นไปทั้งห้อง“พี่ว่าน!” สายซอตกใจจนลืมตัว รีบวิ่งออกมาจากห้องนอนทันทีแล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เป็นนิลจริง ๆ ดวงตาคมแดงก่ำ ใบหน้าเคร่งเครียด ร่างสูงยืนตระหง่านอ

“ผิดที่มันซ่อนเธอไว้ไง!”“พี่ว่านไม่ได้ซ่อนซอ ซอต่างหากที่ไม่อยากเจอคุณ!” เธอเกลียดนิลนัก เกลียดที่เขาเอาแต่ใจ เอาความโกรธมาลงกับวรุตอย่างไร้เหตุผล “ซอเซ็นใบหย่าให้คุณ ซอไม่ได้เป็นเมียคุณแล้ว! คุณยังจะเอาอะไรจากซออีก!”คราวนี้เป็นนิลเองที่เงียบนิ่ง แต่ดวงตายังคงลุกโชนด้วยไฟโทสะ เขานิ่ง นิ่งเสียจนหัวใจของสายซอเริ่มสั่นสะท้านเพราะไม่รู้ว่าเรื่องราวในค่ำคืนนี้จะจบลงอย่างไรจนกระทั่งสิ่งที่เขาเอ่ยออกมา เธอถึงได้รู้ว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขา คงไม่จบง่าย ๆ“เอาเธอ”น้ำตาของร่างเล็กไหลหนักกว่าเดิม หัวใจเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ เธอมองเขา มองคนที่เธอรัก คนที่เคยทำให้เธอเชื่อว่าเขากำลังเปิดใจก่อนจะพบว่าตัวเองไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับเขาเลย“ซอเกลียดคุณ...” เสียงสั่นเครือหลุดออกมาเกินจะห้าม “ซอเกลียดคุณ! เกลียดที่สุด! คุณเห็นซอเป็นอะไรของเล่นเหรอหรือนางบำเรอ อยากได้ก็เอา อยากทิ้งก็ทิ้ง!คุณมันใจร้าย! ใจร้ายที่สุด!”ยิ่งพูดก็ยิ่งร้องไห้ สุดท้ายแรงทั้งหมดก็หายไป หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กอดเข่าตัวเองเอาไว้ ร้องไห้จนตัวสั่น ภาพตรงหน้าทำให้วรุตกำหมัดแน่น เขาไม่เคยเห็นสายซอเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน หลายครั

รถยนต์สีดำจอดสนิทหน้าคฤหาสน์ ยังไม่ทันที่เครื่องยนต์จะดับสนิท สายซอก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงจากรถทันที เธอไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองคนขับในหัวมีเพียงความคิดเดียวคืออยากหนีออกห่างจากนิลให้มากที่สุด“หยุดเดี๋ยวนี้นะ สายซอ!” เสียงเข้มดังตามหลังมาแต่หญิงสาวไม่สนใจกลับเร่งฝีเท้าไปยังตัวบ้าน เพียงไม่กี่ก้าว ข้อมือก็ถูกคว้าไว้แน่น ร่างบางสะดุ้งเฮือกก่อนหันกลับไปมองด้วยดวงตาแดงช้ำ“ปล่อยซอ!”“เราต้องคุยกัน!” “ไม่คุย! ซอไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ!”ร่างเล็กสะบัดแขนเต็มแรง แต่เขาไม่ยอมคลายมือ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายพยายามหนี ความขุ่นเคืองที่สะสมมาตลอดทางยิ่งปะทุขึ้น“ทำไมถึงอยากหนีไปจากฉันนัก!”“แล้วคุณจะบังคับให้ซอกลับมาทำไม!”เสียงตอบโต้ดังลั่นหน้าบ้าน เหล่าแม่บ้านและคนสวนที่กำลังทำงานอยู่ต่างชะงัก ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้“เพราะฉันเป็นผัวเธอไง! ฉันมีสิทธิ์!”“คุณมันเห็นแก่ตัว!” สายซอตะโกนกลับ น้ำตาที่กลั้นมาตลอดทางไหลอาบแก้มอีกครั้ง “คุณคิดถึงแต่ตัวเอง ซอจะรู้สึกยังไง คุณไม่เคยสนใจเลย!”“แล้วเธอล่ะ! ดีกว่าฉันนักเหรอ เห็นกระดาษแผ่นเดียวก็หายตัวไปเป็นเดือน! เธอให้ฉันได้อธิบายบ้างหรือยัง!” ว่าเขาเห็นแก่ตัว