All Chapters of ร้าวสัมพันธ์: Chapter 31 - Chapter 40

“ฉันบอกแล้วว่าฉันจะไม่หย่ากับเธอ เราจะไม่แต่งกันแค่ในนาม” เขาจับมือเล็กที่ทาบอยู่บนอกออกแล้ววางพาดข้างศีรษะเธอก่อนพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างเล็กไว้ “ฉันจะไม่ทำให้ข้อเท้าเธอเจ็บกว่าเดิม”หญิงสาวมองใบหน้าของเขา มองดวงตาที่ไม่เหลือความเย็นชาเหมือนวันแรก มองผู้ชายที่คอยดูแลเธอมาตลอดหลายวัน คอยประคบข้อเท้า คอยทำอาหาร คอยอุ้มเธอไปไหนมาไหนและพาเธอมาส่งคุณย่าตามสัญญาที่เคยให้ไว้ หัวใจที่เคยแข็งกระด้าง ค่อย ๆ อ่อนลงทีละนิดก่อนที่เธอจะหลับตาลงช้า ๆชายหนุ่มแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน เป็นจุมพิตที่แผ่วเบา เต็มไปด้วยความทะนุถนอมและความรู้สึกที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังไม่กล้ายอมรับทั้งหมด เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเอ่อคลอเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความเศร้า แต่เพราะความอบอุ่นบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจหลังจากสูญเสียคนสำคัญที่สุดไปเขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหางตาของเธอเบา ๆ พลางเอ่ยแล้วช้อนตาขึ้นมองเหนือท้องฟ้า“ย่าคงกำลังมองเราอยู่”หญิงสาวมองตามขึ้นไป ดาวนับร้อยดวงยังส่องแสงอยู่เหนือศีรษะ ลมทะเลยังพัดผ่านไม่ขาดสายและเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่คุณย่าจากไป ที่เธอรู้สึกว่า ความเจ็บปวดในหัวใจ ไม่ได้หนักหนาเห

เธอมองเขาที่โหย่งตัวนั่งด้วยเข่า มือใหญ่ค่อย ๆ ดันขาเธอให้แยกกว้างเพื่อที่เขาจะได้แทรกตัวเข้ามาง่ายขึ้น ร่างเล็กกลั้นหายใจ มองความใหญ่โตที่กำลังถูไถอยู่กับตรงนั้นของเธอ“คุณนิล” เธอหวังว่าเขาจะอ่อนโยนอย่างที่บอก เพราะดูจากขนาดตัวตนของเขาแล้ว เธอจินตนาการไม่ได้เลยว่าจะรับไหว “ซอ...ซอกลัว”แล้วในที่สุด เธอก็ตัดสินใจบอกเขาไปตรง ๆนิลยิ้มบาง เขาโน้มตัวคร่อมทับเธอไว้อีกครั้ง จากนั้นจูบที่ปากเล็ก กระตุ้นอารมณ์ร่านสวาทให้หญิงสาวอีกครั้งก่อนจะใช้จังหวะที่สายซออ่อนระทวย ค่อย ๆ กดตัวตนแข็งจัดลงบนปากทางเนื้อนุ่มที่ยังฉ่ำเยิ้ม“อื้อ...” เธอครางท้วง พยายามขยับสะโพกหนี แต่เขากับจับเอวคอดเหนือบั้นท้ายไว้แน่น“เดี๋ยวก็ดีขึ้น ทนหน่อย” เขาจูบเธออีกครั้ง ชำแรกปลายลิ้นเข้าไปเบี่ยงเบนความสนใจจากคนใต้ร่างสายซอเจ็บร้าวเหมือนม่านเนื้อบางตรงจุดอ่อนไหวจะฉีก ทั้งอึดอัด คับแน่น“ซอเจ็บ เหมือนจะฉีกเลย”เสียงเธอสั่นพร่า น้ำตาซึมที่หางตาก่อนเขาจะจูบซับน้ำตาที่ไหลซึมให้พร้อมกดสะโพกลงจนสุด เสียงกรีดร้องดังในคอ ตามมาด้วยน้ำตาที่ไหลถี่ขึ้น ร่างขาวโพลนสั่นทั้งร่าง นิ้วทั้งสิบจิกลงแผ่นหลังเขาจนเลือดซิบนิลรับรู้ได้ถึงเ

สายซอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง เธอนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกถึงความเมื่อยล้าที่แผ่กระจายไปทั่วร่างทั้งแขน ขาและหัวไหล่จนต้องค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งภาพเหตุการณ์เมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวทีละนิด ทำเอาใบหน้าร้อนวูบทันที หญิงสาวรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอก ก่อนก้มหน้าซ่อนความเขินของตัวเอง ทั้งที่ในห้องมีเธออยู่คนเดียว“บ้า...” เธอพึมพำเบา ๆ ไม่รู้กำลังว่าตัวเองหรือว่าเขากันแน่ ขณะกำลังนั่งรวบรวมสติประตูห้องก็เปิดขึ้น ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก รีบเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ต้องนิ่งค้าง นิลเดินเข้ามาในห้อง ในมือถือถาดอาหารเอาไว้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยตามเข้ามาด้วย แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าเป็นข้าวต้มร้อน ๆ คนถือถาดกลับดูสบายใจผิดกับเธอราวฟ้ากับเหว“ตื่นแล้วเหรอ” เขาถามเรียบ ๆ เหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หญิงสาวรีบหลบตาแล้วตอบเสียงแผ่ว“ค่ะ” แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาสูงกว่าเดิมจนแทบปิดถึงปลายจมูก เขามองภาพนั้นแล้วหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“จะอายอะไรอีก”“ไม่ได้อายค่ะ”“เหรอ” เขาหรี่ตามองอย่างรู้ทัน ไม่อายอะไร คลุมผ้าถึงปลายจมูกขนาดนั้น “งั้นมองหน้าฉันสิ”เธอยิ่งก้มหน้า มือกำผ้าห

หลังอาหารเช้าผ่านไป นิลเก็บชามข้าวต้มไปล้างเองทั้งหมด ส่วนสายซอนั่งอยู่บนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นทะเลสีครามทอดยาวสุดสายตาอีกไม่กี่ชั่วโมง ทั้งคู่ก็จะต้องกลับกรุงเทพฯ แล้ว“ไปอาบน้ำได้แล้ว” เสียงนิลดังขึ้นก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาช้อนตัวเธอขึ้นอุ้ม หญิงสาวตกใจเล็กน้อย“ซอพอเดินเองได้นิดหน่อยแล้วค่ะ”“ถ้าล้มอีก ฉันซ้ำให้นะ” เขาดุเธอผ่านสายตาและคำพูดจนหญิงสาวต้องระบายลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ เธอก็แค่อยากให้เขาได้พักบ้าง เพราะตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุจนข้อเท้าเจ็บ นิลดูแลเธอไม่ได้หยุดเลย แต่ก็ช่างเถอะ ในเมื่อเขาอยากทำก็ปล่อยให้ทำไปตอนแรกสายซอคิดว่านิลจะอุ้มมาส่งแล้วออกไปแต่พอเห็นเขาเตรียมตัวจะอาบน้ำด้วย หญิงสาวก็เบิกตากว้างทันที“เดี๋ยวก่อนค่ะ!”“อะไรอีก”“คุณนิลจะ...” คำพูดของเธอสะดุดหายไปจนเขาเดาออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะบิดหูเธอเบา ๆ ไม่ได้แรงจนเจ็บ แต่พอให้รู้ว่ากำลังโดนแกล้งหญิงสาวรีบยกมือปิดหู“ทำอะไรของคุณเนี่ย มาบิดหูซอทำไม”“คิดลามกอะไรอยู่” เขาถามกลับพร้อมมองอย่างรู้ทัน ใบหน้าของสายซอร้อนวูบขึ้นมาทันทีจนไม่กล้าสบตา ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างระอา “คิดมาก ฉั

ร่างสูงโปร่งหันกลับไปมองกระจกอีกครั้ง คราวนี้เขานิ่งเฉย ไม่ได้ออกความเห็นจนทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงจนหญิงสาวเริ่มไม่มั่นใจว่าสิ่งที่พูดไป ทำให้เขาโกรธหรือรู้สึกอย่างไรกันแน่“คุณนิลเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”“เปล่า” ตอบสั้น ๆ สั้นจนเหมือนตัดบท“ซอแค่อยากมีความมั่นคงของตัวเองแล้วก็...” เธอเว้นจังหวะพูดเมื่อต้องพูดในเรื่องสำคัญ “เรื่องพินัยกรรมของคุณย่า”ดวงตาของนิลคมขึ้นเล็กน้อย“ซอไม่เคยคิดจะเอาจริง ๆ นะคะ” สายซอพูดออกมาตามความรู้สึก “ทุกอย่างที่คุณย่าให้ซอไว้ ซอยินดีคืนให้คุณทั้งหมด มันเป็นของคุณอยู่แล้ว ไม่มีสิทธิ์อะไร”เดิมที่ที่รู้ว่าคุณย่าต้องการให้เธอแต่งงานกับนิลและท่านเองก็ยกทรัพย์สมบัติให้เธอหลายอย่าง เธอก็คิดไว้อยู่แล้วว่าจะคือแก่เจ้าของทั้งหมด จะไม่เก็บไว้แม้แต่อย่างเดียว ความคิด ณ ช่วงเวลานั้น คือเธอมั่นใจว่าต้องได้หย่ากับนิลและถึงตอนนี้ เป็นเขาเองที่ยืนยันว่าจะไม่หย่า เธอก็ยังยินดีที่จะคืนทุกอย่างให้เขาเขามองเธออยู่พักหนึ่งแล้วพูดเสียงห้วน“ย่าให้เธอ ก็รับไว้”“แต่...”“ไม่ต้องคืนเพราะฉันไม่ได้อยากได้คืน” เขามั่นใจว่าก่อนที่คุณย่าจะเขียนพินัยกรรมยกทรัพย์สินบางส่วนให้สายซอ ท่