All Chapters of ร้าวสัมพันธ์: Chapter 71 - Chapter 80

80 Chapters

27.1 อะไรก็ยอมทั้งนั้น

นิลยังคงนั่งอยู่บนเตียง ข้างกายคือร่างบางที่ถูกเขาดึงเสื้อขึ้นเหนือหน้าท้องเล็กน้อยเพื่อมองให้ชัด ๆเขาก้มมองหน้าท้องของเธออยู่พักใหญ่ก่อนใช้นิ้วแตะเบา ๆ ราวกับกลัวว่าจะทำเจ้าตัวเล็กข้างในเจ็บ“กี่สัปดาห์แล้ว” น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็งกระด้างเหมือนทุกที เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงบอกเขา“สิบเอ็ดสัปดาห์ค่ะ อีกไม่กี่วันก็จะครบสามเดือน”ชายหนุ่มพยักหน้าช้า ๆ สายตาไม่ยอมละออกจากหน้าท้องของเธอ“แล้วหมอว่าไงบ้าง”“ลูกแข็งแรงดี”“แพ้ท้องมากไหม”คำถามต่อเนื่องทำให้หญิงสาวเริ่มแปลกใจ คนตรงหน้าที่เคยพูดจาร้ายกาจใส่เธอแทบทุกวัน กลับนั่งถามเรื่องลูกทีละข้อราวกับกลัวตกหล่นรายละเอียดสำคัญ“ก็มีเวียนหัวบ้าง ง่วงง่าย หิวแปลก ๆ”เขานึกถึงภาพที่เธอนั่งกินมะม่วงกับพริกเกลือตั้งแต่เช้า มุมปากขยับนิดหนึ่งอย่างเข้าใจแล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้เอ็นจอยกับการกินมะม่วงเปรี้ยวนั้นมาก“ก็ไม่แปลกนะ”เธอทำหน้ายุ่งแล้วย้อนถาม“ยังไงคะ”“ปกติเธอก็กินเก่งอยู่แล้ว” หมอนใบหนึ่งลอยใส่ไหล่เขาทันที เขารับไว้ได้ก่อนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นทำให้เธอเผลอนิ่งไปตั้งแต่กลับมา เธอได้เห็นสีหน้าหลากหลายของเขามากขึ้น ทั้งยามอ่อน
last updateLast Updated : 2026-08-27
Read more

27.2 อะไรก็ยอมทั้งนั้น

เพียงยกมือขึ้นลูบหน้าท้องเธออีกครั้ง สัมผัสนั้นเบาราวกับขนนก เต็มไปด้วยความระมัดระวัง สายซอก็มองมือใหญ่ที่วางอยู่ตรงนั้น หัวใจสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ยังคงดื้อเงียบก่อนจะเอ่ยประโยคเดิมออกมา“ถึงยังไง ซอก็ยังยืนยันเรื่องเดิมนะ”“เรื่องอะไร”“เรื่องหย่า”บรรยากาศที่อ่อนลงเมื่อครู่หยุดชะงักไปนิดหนึ่ง นิลนิ่งเงียบ ไม่เถียง ไม่ดุ ไม่ประชดจนคนพูดเริ่มแปลกใจ“ได้ยินไหมคะ”“ได้ยิน”“แล้ว?”เขาถอนหายใจยาวก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เธอ“หมอบอกไหมว่าคนท้องควรพักผ่อน”“บอก”“งั้นก็นอน”“ซอพูดเรื่องหย่าอยู่”“ฉันก็ฟังอยู่”“แล้วทำไมไม่ตอบ”เขาหันมายิ้มบาง ๆเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ไว้ใจทันที“ตอบไปก็เปลืองน้ำลาย”“หมายความว่าไง”“หมายความว่า...” เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอแล้วลุกเดินออกจากเตียงหน้าตาเฉย “เธอจะพูดอีกกี่รอบก็ได้แต่ฉันไม่ทำตามหรอก”สายซออ้าปากค้าง มองแผ่นหลังกว้างที่เดินออกจากห้องไปอย่างหน้าตาเฉยก่อนคว้าหมอนข้างขว้างตามหลังทันที“คนบ้า!”เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังลอดกลับมาจากนอกห้องทำเอาหญิงสาวได้แต่นั่งหน้าร้อนผ่าวชายหนุ่มนั้น แม้ใบหน้าจะนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจกลับคิด
last updateLast Updated : 2026-08-27
Read more

27.3 อะไรก็ยอมทั้งนั้น

“เดินไม่ได้เพราะอ้วนหรือเปล่า”คนฟังถึงกับปาหมอนใส่ ส่วนป้าแม่บ้านหัวเราะจนไหล่สั่น สายซออวบอัดขึ้นมาจากเดิมมาก จากสาวร่างผอมบาง ตอนนกลายเป็นคนท้องที่อ้วนท้วนสมบูรณ์และสิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจที่สุดคือเรื่องอาหาร ไม่มีใครคิดว่าคนอย่างนิลจะเข้าครัวทุกวันทุกเช้า ทุกกลางวัน ทุกเย็นเขาจะเป็นคนจัดการเมนูเองทั้งหมดวันไหนสายซออยากกินก๋วยเตี๋ยว...ก็มีวันไหนอยากกินข้าวผัด...ก็ได้กินบางคืนอยู่ ๆ ก็นึกอยากกินของหวานตอนสี่ทุ่ม เขาก็ลุกขึ้นไปทำให้ จนคนในบ้านเริ่มสงสัยว่าเจ้านายของพวกเขาใช่คนเดิมหรือเปล่าสายซอเอง เมื่อเห็นว่านิลตามใจทุกอย่าง ก็เริ่มแกล้งคืนบ้าง บางวันงอนโดยไม่มีเหตุผล บางวันอยากกินของที่หากินยาก บางวันปลุกเขาตีสองเพราะอยากกินแตงโมเย็น ๆ แต่ไม่ว่าเธอจะเอาแต่ใจแค่ไหนเขาก็ไม่เคยบ่น แม้แต่ครั้งเดียว“คุณไม่รำคาญซอบ้างเหรอ”“ทำไมต้องรำคาญ” มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องรู้สึกแบบนั้นด้วย ก็เห็นอยู่ว่าสายซอไม่ได้สบาย ในท้องเธอมีลูกของพวกเราอยู่ เธอลำบากในการใช้ชีวิตมากกว่าเขาอีก“ก็ซอเรื่องเยอะ”“อืม” เขารับด้วยสีหน้าเรียบ ๆ“งอแง”“ก็จริง” ข้อนี้เขาเห็นด้วยเต็ม ๆ“เอาแต่ใจ” เธอพูดพลางม
last updateLast Updated : 2026-08-27
Read more

28.1 สายโซ่ของพ่อ

คลื่นเสียงจากเครื่องมอนิเตอร์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในห้องคลอด ท่ามกลางแสงไฟสีขาวสว่างจ้าและบรรยากาศที่ตึงเครียดสายซอนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือด เส้นผมเปียกชื้นแนบติดขมับ ลมหายใจหอบถี่จากความเหนื่อยล้า เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี เบ่งคลอดมาต่อเนื่องเป็นเวลานานจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงอีกแล้ว“อีกนิดเดียวค่ะคุณแม่ เก่งมากค่ะ”เสียงคุณหมอและพยาบาลดังขึ้นเป็นระยะ แต่สำหรับสายซอ ทุกอย่างเริ่มพร่าเลือนเจ็บ... เหนื่อย...เหมือนร่างกายจะถูกฉีกออกเป็นสองส่วนน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้ มือข้างหนึ่งกำแน่นอยู่กับมือของนิล แน่นเสียจนเล็บจิกเข้าเนื้อ แต่เขาไม่เคยปล่อย แม้แต่วินาทีเดียว“ทนอีกนิดนะคนเก่ง” เสียงทุ้มสั่นเล็กน้อยดังขึ้นข้างหู เธอหันไปมอง เห็นดวงตาคู่เดิมที่มักเย็นชาอยู่เสมอทว่าวันนี้กลับเต็มไปด้วยความร้อนรนและเป็นห่วงจนปิดไม่มิด “เธอเก่งมาก”เขาก้มลงจูบหน้าผากชื้นเหงื่อเบา ๆ“อีกนิดเดียว ลูกกำลังจะออกมาแล้ว”“ไม่ไหวแล้ว...เจ็บมาก” เธอส่ายหน้า น้ำตาไหลพราก ประโยคนั้นเหมือนมีดกรีดกลางใจเขา เขาไม่เคยเห็นเธออ่อนแอขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยเห็นเธอร้องไห้เพราะความเจ็บปวดมากขนาดนี้ ต่อให้ตอนย่า
last updateLast Updated : 2026-08-27
Read more

28.2 สายโซ่ของพ่อ

ช่วงบ่ายของวัน ห้องพักฟื้นเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงหายใจแผ่วเบาของเจ้าตัวเล็กที่กำลังหลับอยู่ในรถคลิบเด็กอ่อนข้างเตียงสายซอเพิ่งให้นมลูกเสร็จ กำลังนั่งมองใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกสาวด้วยความเพลิดเพลินแล้วเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอเงยหน้าขึ้น ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างอย่างตกใจ“พี่ว่าน”วรุตยิ้มคลี่ยิ้มละมุนเดินเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้สีขาวและตุ๊กตาหมีตัวเล็ก“พี่มาเยี่ยมหลาน” เขาวางของขวัญลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วเดินเข้ามาใกล้คุณแม่ลูกเล็กลอบมองประตูทันที หัวใจเต้นตุบ ๆ อย่างกังวล ไม่ใช่ว่าไม่ดีใจที่วรุตมา แต่เธอกลัว...กลัวนิลจะมาเห็น กลัวจะเกิดศึกขึ้นอีกโดยเฉพาะในโรงพยาบาลแบบนี้“หลานน่าเกลียดน่าชังมาก” วรุตก้มมองเด็กน้อยในคลิบ แววตาอ่อนโยนจนคนมองรู้ได้ทันทีว่าเอ็นดูจากใจจริง “เหมือนพ่อเขาจนน่าหมั่นไส้”“ใช่ไหมคะ” สายซอหัวเราะอย่างชอบใจทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่แล้วประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้งบรรยากาศในห้องนิ่งไปทันที นิลเดินเข้ามา มือถือถุงอาหารและแฟ้มเอกสารสำหรับติดต่อเรื่องแจ้งเกิดลูกดวงตาคมกวาดมองคนในห้องเพียงแวบเดียวก่อนจะหยุดที่วรุต สายซอแทบกลั้นหายใจ เตรียมพร้อมสำหรับสงครามย่
last updateLast Updated : 2026-08-27
Read more

29.1 ดีกันนะ

ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้วที่นิลกับสายซอได้เปลี่ยนบทบาทชีวิตเป็นพ่อกับแม่มือใหม่ สายซอนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวริมหน้าต่าง อุ้มลูกสาวตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน ขณะเจ้าตัวเล็กกำลังดูดนมอย่างเอร็ดอร่อย แสงแดดอ่อนสาดเข้ามากระทบใบหน้าหวานละมุนจนดูอบอุ่น นิลแอบมองอยู่พักใหญ่ มองทุกวัน แต่ก็ยังมองไม่เบื่อ โดยเฉพาะตอนที่แม่ลูกอยู่ด้วยกันยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าบ้านหลังนี้สมบูรณ์ขึ้นทุกวันเขาเดินเข้าไปหา ยังไม่ทันได้นั่งข้าง ๆ แม่ของลูกก็ปรายตามองก่อนขยับตัวหนีทันที“ไปนั่งที่อื่นสิ”“ไม่ จะนั่งด้วย” เขาตอบหน้าตาเฉยแล้วทรุดตัวลงข้าง ๆ หญิงสาวส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอก่อนขยับลูกหนีอีกนิดราวกับกลัวเขาจะเข้ามาใกล้ทั้งที่ความจริง...ทุกคนในบ้านรู้หมดแล้วว่าเธอหายโกรธตั้งนานแล้ว เหลือแต่ฟอร์มที่ยังค้ำคออยู่นิลเองก็รู้ แต่เลือกเล่นตามน้ำ เพราะเห็นอีกฝ่ายทำหน้าบึ้งแล้วน่ารักดี“ไปเลยนะ ไม่ต้องมายุ่งกับลูกซอ”นิลก้มมองลูกสาวที่กำลังดูดนมเพลินแล้วหันกลับมาหาแม่ของลูก“ลูกเธอ?”“ใช่” สายซอเชิดหน้า พยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดชีวิต “น้องโซ่เป็นลูกของซอคนเดียว”“ตลกแล้วซอ” นิลหัวเราะหึ ๆ พลางขยับเข้าไปใกล้อีกนิด จนไหล่แทบชนก
last updateLast Updated : 2026-08-27
Read more

29.2 ดีกันนะ

“โอ๊ย!” นิลแสร้งร้องอย่างคนโดนทำร้าย แต่ยังไม่ทันจะได้โวยเมีย เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนแม่ก็สะดุ้ง ปากเล็ก ๆ หลุดจากเต้าแม่แล้วร้องแผดเสียงดังลั่นบ้าน“แง้!”สองผัวเมียชะงักพร้อมกัน สายซอรีบอุ้มปลอบลูกนิลรีบลูบศีรษะกลม ๆ ของลูกสาวทันที“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะคนเก่ง” เด็กน้อยยังสะอื้นเบา ๆ เขาจึงหันไปมองเธอแล้วทำหน้าเคร่งขรึมเสียเต็มประดา“เห็นไหม ลูกตกใจจนสะดุ้งตื่นเลย”“เกี่ยวอะไรกับซอเล่า คุณนิลต่างหากที่มากวนซอ”“เกี่ยวสิ” เขาพยักหน้าอย่างจริงจังแล้วจึงก้มหน้าพูดกับลูกสาว “ไม่ต้องร้องนะ เดี๋ยวพ่อทำโทษแม่ให้”“คุณนิล!”“โทษฐานทำให้ลูกสะดุ้ง”สายซอตีหลังมือนิลไปหนึ่งทีจนหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะของเขาทำให้เจ้าตัวเล็กหยุดร้องอย่างน่าอัศจรรย์ดวงตากลมโตค่อย ๆ ลืมขึ้นมองหน้าพ่อกับแม่สลับกันไปมาทั้งที่ตายังมองไม่เห็นชัดก่อนจะส่งเสียงอ้อแอ้ในลำคอราวกับกำลังร่วมวงสนทนาด้วยนิลก้มลงจูบหน้าผากลูกสาวแล้วเงยหน้ามามองภรรยา สายตาอบอุ่นจนแทบละลายไม่มีความโกรธ ไม่มีความเสียใจ ไม่มีความเข้าใจผิด ไม่มีบาดแผลจากอดีตเหลืออยู่อีกแล้ว สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในบ้านหลังนี้ มีเพียงความรักเสียงหัวเราะและครอบครัวเล็ก ๆ ที่ผ่
last updateLast Updated : 2026-08-27
Read more

29.3 ดีกันนะ

“ย่ายิ้มให้ฉัน” ลมเย็นพัดผ่านศาลาอีกครั้ง นิลทอดสายตามองออกไปไกลเหมือนยังเห็นภาพในฝันวันนั้นอยู่ “ก่อนจะเดินจากไป ย่าพูดแค่ประโยคเดียว”“คุณย่าพูดว่าอะไรคะ”“เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้วนะ” เสียงของเขาเบาจนแทบปลิวไปกับสายลม “หลังจากนั้นย่าก็เดินหายเข้าไปในความมืดแล้วฉันก็ตื่น”ความเงียบโรยตัวลงระหว่างทั้งคู่ สายซอก้มหน้าลง ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว“ทำไมไม่เล่าให้ซอฟัง”“ก็แค่ความฝัน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นฝันดีหรือฝันร้าย”สายซอมองไปยังลูกสาว เด็กน้อยกำลังหัวเราะเสียงใส แก้มยุ้ยน่าฟัด ดวงตาเป็นประกายสดใสเหมือนมีความสุขกับทุกสิ่งรอบตัว นิลเองก็มองลูกอยู่เช่นกัน โดยไม่พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา บางครั้ง...เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าบางที ลูกสาวคนนี้อาจเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่คุณย่าฝากไว้ให้หรืออาจเป็นย่าเอง ที่ย้อนกลับมาเจอพวกเขาอีกครั้ง ในรูปแบบของเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งคนที่ชอบยิ้ม ชอบหัวเราะและทำให้บ้านที่เคยเงียบเหงาเต็มไปด้วยเสียงแห่งความสุขแต่เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใคร แม้แต่สายซอเพราะรู้ดีว่าไม่มีใครพิสูจน์ได้ มันอาจเป็นเพียงความคิดของคนที่คิดถึงผู้ล่วงลับมากเกินไปก็ได้เขาจึงเพียงยื่
last updateLast Updated : 2026-08-27
Read more

29.4 ดีกันนะ

นิลก้มมองลูกสาวที่กำลังหลับสนิท เมื่อแน่ใจว่าลูกหลับสนิทแล้ว เขาจึงลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ สายซอยังไม่ทันได้ถามอะไร ร่างสูงก็เดินตรงเข้ามาก่อนช้อนตัวเธอขึ้นอุ้ม“ว้าย!”“เบา ๆ เดี๋ยวลูกตื่น”“ปล่อยเลยนะคะ”“ไม่ปล่อย”“จะพาซอไปไหน” เธอตีไหล่เขาเบา ๆ พลางถาม ทั้งที่พอจะเดาได้ว่าเขาคิดจะทำอะไร“ไปทำหน้าที่เมีย ฉันอดทนมาหลายเดือนแล้ว ได้แต่กอด ได้แต่หอม ได้แต่มอง” เขาส่ายหน้าเหมือนคนทุกข์ใจจริง ๆ “ชีวิตน่าสงสารมาก”เธอหลุดหัวเราะทั้งที่พยายามเก๊กหน้าไว้ เขาอุ้มเธอออกจากห้องนอนใหญ่ไปยังห้องเล็กข้าง ๆ อย่างคุ้นทาง เมื่อถูกวางลงบนเตียงนุ่ม สายซอก็เงยหน้ามองชายตรงหน้า สายตาของทั้งคู่สบกันนิ่ง ๆไม่มีความหวาดระแวง ไม่มีความเสียใจเหมือนวันเก่าเหลือเพียงความรู้สึกที่ผ่านการพิสูจน์มาแล้วด้วยเวลาเขายกมือขึ้นลูบแก้มเธอแผ่วเบา“รู้ไหม…ฉันเคยคิดว่าการมีครอบครัวเป็นเรื่องยุ่งยากของชีวิตมาก”“แล้วมันใช่อย่างที่คิดไว้ไหมล่ะคะ”“ไม่เลยสักนิด ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันโชคดีที่สุดในชีวิต” คำตอบเรียบง่าย แต่ทำให้ดวงตาของหญิงสาวพร่ามัวขึ้นทันที เขาโน้มหน้าลงมาจุมพิตหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน “ขอบคุณนะ ที่อยู่กับฉัน ขอบค
last updateLast Updated : 2026-08-27
Read more

29.5 ดีกันนะ (จบบริบูรณ์)

“รู้ไหม...” น้ำเสียงของเขาแผ่วลง “บางครั้งฉันก็ยังโกรธตัวเองอยู่”“เรื่องอะไรคะ”“หลายเรื่อง เรื่องที่เคยทำให้เธอร้องไห้ เรื่องที่เอาแต่คิดเอง เรื่องที่ทำให้เธอกลัวฉัน”ดวงตาของเธออ่อนแสงลงทันที เธอรู้ดีว่าคำพูดเหล่านั้นหมายถึงอะไร หมายถึงทุกช่วงเวลาที่ทั้งคู่เคยทำร้ายกันโดยไม่ได้ตั้งใจ หมายถึงวันที่ต่างคนต่างปิดหัวใจและหมายถึงวันที่เกือบสูญเสียกันไปตลอดกาล“ซอเองก็ผิด ซอชอบหนีปัญหา ชอบคิดไปเองแล้วก็ไม่เคยถามคุณตรง ๆ สักครั้ง”“ช่างมันเถอะ” นิลส่ายหน้า เขากระชับอ้อมแขนรอบตัวเธอ “เราเสียเวลาให้กับอดีตมามากพอแล้ว ต่อจากนี้ ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับเธอและลูกมากกว่า”สายซอคลี่ยิ้มละมุน ภาพลูกสาวตัวน้อยที่กำลังหลับอยู่ในห้องข้าง ๆ วาบขึ้นมาในความคิด“อีกไม่กี่ปี ลูกคงวิ่งวุ่นทั่วบ้าน คงดื้อเหมือนเธอ”“ใครบอก”“ฉันดูออก”เธอหยิกแขนเขาเบา ๆ จนเขาหัวเราะ เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังคลอไปกับความเงียบสงบของบ้าน เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความขมขื่นหลงเหลืออยู่แล้ว“ถ้าลูกดื้อ คุณนิลต้องจัดการนะคะ”“ได้”“ถ้าลูกร้องกลางดึก คุณก็ต้องลุก”“ได้”“ถ้าลูกไม่ยอมนอน”“ฉันอุ้มเอง” นิลรีบตอบทันที“ถ้าลูกป่วย”“ฉันเ
last updateLast Updated : 2026-08-27
Read more
PREV
1
...
345678
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status