All Chapters of ร้าวสัมพันธ์: Chapter 41 - Chapter 50

เธออุ้มกล่องของขวัญกล่องเล็กเอาไว้แนบอก ก้มมองหน้าท้องตัวเองอีกครั้ง“รออีกนิดนะคะ ตัวเล็ก” น้ำเสียงอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรัก “เดี๋ยวเราค่อยบอกพ่อนิลด้วยกัน”ห้องทำงานของนิลเงียบสนิท สายซอยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในมือยังถือกล่องของขวัญใบเล็กที่ผูกริบบิ้นสีแดงเอาไว้เรียบร้อย เพียงแค่คิดถึงสีหน้าของเขาตอนเปิดกล่อง หัวใจของเธอก็พองโตด้วยความสุข“คุณนิลจะดีใจไหมนะ” เธอยิ้มกับตัวเอง ก้มลงวางกล่องเอาไว้กลางโต๊ะ แต่เพราะมัวแต่ระวังกล่องของขวัญ มือจึงเผลอไปปัดโดนแฟ้มเอกสารที่วางซ้อนกันอยู่ข้าง ๆ พรึ่บ! กระดาษหลายสิบแผ่นหล่นกระจายเต็มพื้น“อุ๊ย!” สายซอรีบทรุดตัวลงคุกเข่าเก็บเอกสารด้วยความตกใจ พยายามเรียงเอกสารให้เหมือนเดิมหนึ่งแผ่น สองแผ่น สามแผ่นจนเหลือเพียงแผ่นสุดท้ายที่ปลิวเข้าไปอยู่ใต้โต๊ะเธอเอื้อมมือไปหยิบก่อนดึงมันออกมาแล้วรอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหาย ดวงตาคู่สวยไล่อ่านตัวอักษรทีละบรรทัดแล้วทุกอย่างก็หยุดนิ่งเหมือนเวลาทั้งโลกหยุดเดิน“หนังสือสัญญาหย่า”ลมหายใจสะดุด เธอก้มมองอีกครั้งราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ชื่อของเธอ ชื่อของเขารายละเอียดการหย่า ทรัพย์สิน เงื่อนไขต่าง ๆ ทุกอย่างถ

บ้านหลังใหญ่ยังคงสงบเหมือนทุกวัน ลมยามบ่ายพัดผ่านต้นไม้ในสวน ทุกอย่างดูเหมือนเดิม มีเพียงเธอเท่านั้น ที่กำลังเดินจากไปรถยนต์ยุโรปคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากประตูรั้ว วรุตนั่งรออยู่หลังพวงมาลัย ทันทีที่เห็นสายซอ เขาก็รีบลงจากรถ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แต่ไม่ได้ถามอะไร เพราะเพียงแค่เห็นใบหน้าของหญิงสาวเขาก็พอรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น“ไปเลยนะ”สายซอหันกลับไปมองบ้านอีกครั้ง บ้านที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ บ้านที่มีคุณย่า บ้านที่มีความทรงจำและมีผู้ชายคนหนึ่ง ที่เธอรักหมดหัวใจดวงตาแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย แต่คราวนี้ เธอไม่ร้องไห้เพราะเธอตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว“ค่ะ” จากนั้น เธอก็เปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปนั่งรถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้าน โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า ผู้หญิงที่กำลังจากไปในวันนี้ ไม่ได้จากไปเพียงลำพังเพราะใต้หัวใจที่บอบช้ำดวงนั้นยังมีอีกหนึ่งชีวิต กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันเสียงสะอื้นของสายซอดังขึ้นเป็นระยะ วรุตไม่ได้ถามอะไรเลย ตั้งแต่หญิงสาวขึ้นรถมา เขาเพียงสตาร์ตรถขับออกห่างจากบ้านหลังนั้นก่อนจอดรถไว้ริมถนนเลียบสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง จากนั้นก็ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ข

เวลาล่วงเลยจนฟ้ามืด บ้านทั้งหลังเปิดไฟสว่างไสว แต่กลับเงียบผิดปกติ นิลนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น สายตาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้หกโมงเย็น หนึ่งทุ่มจนสองทุ่มแล้วแต่สายซอก็ยังไม่กลับมาตอนแรกเขาคิดว่าเธอคงออกไปเดินเล่นหรือแวะซื้อของข้างนอก แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ความหงุดหงิดก็เริ่มกลายเป็นความกระวนกระวายจนในที่สุดเขาก็ลุกขึ้น เดินตรงไปหาป้าแม่บ้านที่ยังวุ่นอยู่กับงานในครัว“คุณซอได้บอกไหมว่าออกไปไหน”“บอกว่าจะออกไปทำธุระและจะกลับเย็น ๆ ค่ะ”หัวคิ้วของนิลขมวดเข้าหากันทันที ปกติแล้วสายซอไม่ค่อยออกไปไหน เพราะตัวติดย่าตลอด“ถามคนขับรถให้หน่อยว่าไปส่งคุณศอที่ไหน”“คุณซอไม่ได้ให้คนขับรถไปส่งค่ะ เธอเรียกรถเอง”สายซอไม่ได้ให้คนขับรถของที่บ้านขับรถไปส่งอย่างนั้นหรือ เหตุผลอะไรที่ต้องเรียกรถไปเอง ทั้งที่รถที่บ้านก็จอดเรียงรายอยู่หลายคันคำตอบจากแม่บ้านไม่ได้ช่วยให้นิลสบายใจขึ้นเลย ตรงกันข้าม หัวใจกลับยิ่งหนักอึ้ง ชายหนุ่มหันหลังกลับ เดินขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วไม่นานนัก ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิด เขาทรุดตัวลงนั่งหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ เปิดระบบกล้องวงจรปิดภายในบ้าน ภาพจากช่วงบ่ายปราก

นิลยืนนิ่งอยู่กลางห้องแล้วมองเตียงว่างเปล่าความเงียบภายในห้อง ค่อย ๆ ตอกย้ำความจริงทีละน้อยความจริงที่เขาไม่อยากยอมรับ ว่าการหายไปของสายซอ ไม่ได้ทำให้เขาโกรธอย่างเดียว แต่มันทำให้เขากลัว กลัวว่าเธอจะไม่กลับมา กลัวว่าเธอจะเลือกวรุตและกลัวที่สุดคือวันที่เขาตามหาเธอเจอ แล้วได้ยินจากปากเธอว่าเธอไม่ได้รักเขาเลย แม้แต่น้อยภายในห้องทำงาน นิลนั่งอยู่หลังโต๊ะด้วยใบหน้าตึงเครียด โทรศัพท์มือถือถูกกำแน่นอยู่ในมือหน้าจอแสดงข้อมูลที่นักสืบเพิ่งส่งมาให้ชื่อ-นามสกุล ที่อยู่ตามทะเบียนบ้าน ประวัติการศึกษา ข้อมูลบริษัทที่ทำงานรวมถึงทรัพย์สินบางส่วนของวรุต ใช้เวลาไม่ถึงวัน นักสืบก็สามารถดึงข้อมูลมาได้เกือบทั้งหมด แต่สิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ กลับยังไม่มีสายซออยู่ที่ไหน คำถามนั้นยังไม่มีคำตอบดวงตาคมกริบจ้องรูปถ่ายของวรุตบนหน้าจอ กำโทรศัพท์แน่นขึ้นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดนูน“ฉลาดนี่” เขาพึมพำ วรุตไม่ใช่คนโง่ ในทางตรงกันข้าม ผู้ชายคนนั้นฉลาดมาก ฉลาดพอจะรู้ว่าเขาต้องตามหาสายซอและฉลาดพอจะวางแผนล่วงหน้านักสืบรายงานว่า ตลอดหลายวันที่ผ่านมาวรุตไม่ได้ขับรถเข้าคอนโดตัวเองเลย เขาเปลี่ยนเส้นทางไปเรื่อย ๆ วนเข

“ว่าแต่ซอคิดไว้บ้างยัง ถ้าเขาตามเจอ ซอจะทำยังไง” เป็นคำถามที่เขาไม่อยากถาม แต่จะปล่อยให้ผ่านไปเลยไม่ได้ เพราะสักวันมันก็ต้องเกิดขึ้นและเขาเองก็อยากได้ความมั่นใจ ก่อนที่จะทำตัดสินใจทำอย่างอื่นต่อ“ซอจะหย่ากับเขาค่ะ”“แล้วถ้าเกิดว่าสิ่งที่ซอเห็นมันไม่ใช่อย่างที่ซอเข้าใจล่ะ” เขารู้ว่าสายซอรักนิล แต่นิลจะรักสายซอไหม อันนี้เขาไม่แน่ใจและก็คงตอบไม่ได้ คงมีแค่สายซอคนเดียวที่จะตอบคำถามนี้ได้ “เขาอาจจะรักซอจริง ๆ ก็ได้”“ทีแรกซอก็คิดแบบนั้น แต่ซอเพิ่งรู้ว่าทั้งหมดที่เขาทำกับซอ เป็นซอ...ที่คิดไปเอง เขาไม่ได้รักซอค่ะ”นิลไม่ได้รักเธอหรอก เขาคงยังโกรธที่เธอไม่ปฏิเสธคุณย่าเรื่องแต่งงาน เขาเลยอยากเอาคืนให้สาสมและเธอก็เจ็บปวดเจียนตายจริง ๆ เพราะเธอดันเอาใจลงไปเล่นกับความสัมพันธ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรกแต่วรุตกับเห็นต่าง นิลไม่ได้ไม่รู้สึกอะไรกับสายซอ แววตาของเขาในคืนนั้นบอกทุกอย่าง นิลหึงหวงสายซอเกินกว่าคนที่ไม่ได้คิดอะไรด้วยเลยและเขามั่นใจว่าคนทั้งคู่มีใจให้กัน ถึงการแต่งงานจะเริ่มต้นจากการถูกจับคลุมถุงชนก็ตาม“เขาอยากหย่ากับซอตั้งแต่ก่อนแต่งแล้วค่ะ พอคุณย่าเสีย เขาก็เปลี่ยนใจ บอกว่าจะไม่หย่ากั