พุดซ้อน

เมื่อล่วงเข้าสู่ยามแดดร่มลมตก แสงตะวันสีทองเริ่มคล้อยต่ำ แม่นิลจึงขยับกายลุกจากครัวไฟไปที่โอ่งดินใบเล็กที่ใช้สำหรับห่อเก็บดอกไม้สด 

ทว่าดอกพุดที่แม่นมอิ่มจัดเตรียมไว้ให้ กลับมีไม่มากพอให้เธอกรองมาลัยถวายพระและถวายพ่อแก่เสียอย่างนั้น อีกทั้งวันพรุ่งจะเป็นวันพระใหญ่เสียด้วยสิ

“แปลกจริง! เมื่อเช้าก็ดูแน่แล้วว่ามีดอกพุดมากพอ แต่ทำไมยามนี้จึงเหลือน้อยนัก”

หญิงสาวมองห่อใบตองที่ใช้สำหรับห่อเก็บดอกพุดในมือด้วยความฉงนใจ เพราะเธอแน่ใจว่าเมื่อเช้าดอกพุดในโอ่งดินนั้นมีในปริมาณที่มากพอให้เธอกรองมาลัยถวายได้แน่ ก่อนจะชั่งใจว่าเธอจะทำอย่างไรต่อดี

เพราะถ้าหากมาลัย หมากพลู เครื่องสดที่ใช้กราบไหว้บูชาในห้องพระไม่เรียบร้อย ใจของเธอก็คงจะรู้สึกเป็นกังวลไม่เป็นสุขตลอดทั้งวัน 

“เห็นทีจักต้องไปเก็บเพิ่มเสียแล้ว” 

นิลพึมพำกับตัวเองเบาๆ สายตากลมโตตวัดมองไปยังทิศทางของสวนหลังเรือน ซึ่งมีต้นพุดและดอกไม้หอมขึ้นอยู่ชุกชุม ด้วยความลังเลว่าจะไปตามแม่นมอิ่มให้ไปด้วยกัน หรือจะไปเพียงลำพัง แต่เพราะไม่รู้ว่าแม่นมอิ่มอยู่ที่ใดและไม่อยากเสียเวลา เกรงว่ามันจะค่ำมืดเอาเสียก่อนจึงได้ตัดสินใจจะไปเพียงลำพัง

ทว่าสายตาเจ้ากรรมกลับเลยเถิดมองลึกเข้าไปยังทิศทางของผืนป่าทึบเบื้องหลัง ผืนป่าที่ทอดยาวไปสู่ปราสาทพิชัยนาคา ก่อนจะย้ำเตือนบอกตนเองว่าจะรีบไปรีบกลับมา

แม้ว่าลึกๆ ใจหนึ่งก็หวั่นเกรงในคำเล่าอ้างของพวกผู้ใหญ่ เพราะนี่ก็ใกล้เวลาพลบค่ำ และยังเป็นวันโกนอีกด้วย แต่อีกใจหนึ่งกลับรู้สึกวูบไหวในอก หัวใจเต้นแรงระรัวไม่เป็นจังหวะ ราวกับว่าเธอจำต้องไปที่นั้นเสียให้ได้

นิลสะบัดศีรษะไล่ความฟุ้งซ่านในหัวเบาๆ ก่อนมือเรียวจะคว้าตะกร้าจักสานใบเล็กติดมือมาด้วย พร้อมกับเดินลัดเลาะผ่านสวนหลังเรือนที่คุ้นเคย

แสงรำไรของดวงตะวันจวนเจียนจะลับขอบฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงครามแกมสีแสด นิลรีบเอื้อมมือเก็บดอกพุดสีขาวนวลที่ชูช่ออยู่ตามพุ่มไม้หลังบ้านอย่างรวดเร็วเพื่อแข่งกับเวลา 

ทว่า ยิ่งเก็บ... สายตาของเธอกลับยิ่งมองลึกเข้าไปในป่าต้องห้ามอย่างควบคุมไม่ได้ นี่ละมั้งที่เขาชอบพูดว่า อะไรยิ่งห้ามก็ยิ่งสนใจใคร่รู้

พรึบ!

พลัน สายตากลมโตก็สะดุดเข้ากับแสงไฟวูบไหวสีนวลส้มดวงหนึ่งจากรอบฐานศิลาแลงอันสลักเสลาของปราสาทพิชัยนาคาที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ 

แสงคบเพลิงลึกลับของชาววังบุญเริ่มสว่างไสวขึ้นแล้วในคืนวันโกนดั่งคำเล่าลือ! แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเด็กสาวแทบหยุดเต้นไม่ใช่แสงไฟเหล่านั้น 

หากแต่เป็นสายลมวูบใหญ่ที่หอบเอากลิ่นจันทน์หอม ลอยมาจากทิศทางของปราสาท พร้อมกับม่านหมอกบางเบาสีขาวนวลเริ่มลอยละล่องปกคลุมพื้นดิน ทั้งที่เวลานี้ยังมิใช่ฤดูหนาว 

ช่างแปลกประหลาดนัก

ม่านหมอกสีขาวเริ่มปกคลุมมากขึ้นราวกับผืนป่าแห่งนั้นกำลังแผ่ขยายอาณาเขต ขยับเข้ามาใกล้เธอทีละนิดจนชิดลมหายใจ 

มือเรียวบางที่เอื้อมเก็บดอกพุดหยุดชะงักลง เท้าเรียวเล็กใต้ผ้านุ่งสีเรียบขยับก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ราวกับตกอยู่ในภวังค์มนต์สะกด 

สายตาของเธอจับจ้องผ่านม่านหมอกไปยังเงาทึบของปราสาทขนาดใหญ่ ราวกับลืมสิ้นทั้งคำเตือนของพ่อแม่ แม้กระทั่งความมืดมิดกำลังจะกลืนกินทุกสิ่งในอีกไม่กี่อึดใจก็ไม่อาจห้ามให้เท้าเล็กนั้นหยุดจังหวะก้าวเดินได้เลยแม้แต่น้อย

แกรก... แกรก... 

เสียงใบไม้แห้งสั่นไหวดังไล่เลี่ยกันมาจากโดยรอบ ราวกับมีฝีเท้าหลายคู่กำลังขยับเหยียบย่ำบีบวงล้อมเข้ามาหาเธอ 

นิลสะดุ้งสุดตัว เพราะความเย็นเฉียบแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นมาถึงต้นคอ ความรู้สึกนิ่งงันดังมนต์สะกดเมื่อครู่พลันมลายหายไป เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ 

เมื่อตั้งสติได้คนตัวเล็กก็รีบสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด มือเรียวกระชับตะกร้าจักสานดอกพุดในมือแน่น ก่อนจะรีบก้าวเท้าถอยหลังเพื่อหันหลังกลับเรือน 

ในขณะที่สายตากลมโตยังคงจับจ้องตรงไปยังทิศทางของปราสาทพิชัยนาคาด้วยความระแวดระวัง ราวกับมีบางอย่างกำลังดึงดูดความสนใจไม่ให้เธอละสายตา

ตุบ! 

“อ๊ะ!” 

แผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับแผงอกและร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่มายืนซ้อนหลังอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็มิอาจรู้ได้ ความตกใจทำให้นิลอุทานออกมาแผ่วเบา 

ร่างเล็กที่เสียหลักจนเกือบจะล้มพับลงไปกับพื้นดิน ทว่ากลับมีฝ่ามือหนาเย็นเฉียบ ยื่นมาโอบรั้งเอวบางเอาไว้ได้ทัน 

กลิ่นจันทน์หอมที่โชยมาตามสายลมเมื่อครู่ พลันชัดขึ้นจนตลบอบอวลอยู่รอบกาย กลิ่นนั้นไม่ได้มาจากผืนป่าด้านใน หากแต่แผ่ออกมาจากตัวของผู้ชายคนนี้ 

ความเย็นจากสัมผัสของคนตัวโตแทรกซึมผ่านเอวบางที่ไร้อาภรณ์ปกปิดจนคนตัวเล็กสั่นสะท้านไปทั้งตัว ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นระรัวจนไม่อาจสงบใจได้ 

“มาเก็บดอกพุดรึ” 

เสียงทุ้มต่ำทว่านุ่มเย็นเอ่ยถามขึ้นชิดริมหูอย่างจงใจ น้ำเสียงนั้นนิ่งเย็นแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ราวกับสายลมระลอกหนึ่งที่พัดมาช่วยปัดเป่าความหวาดกลัวในใจของหญิงสาวให้มลายหายไป 

ต่างกับนิลที่ยังตกใจกลัวจนพูดไม่ออก จึงทำได้เพียงพยักหน้ารับช้าๆ พลางก้มหน้าเอียงอายในยามที่ขนกายลุกชันเพราะลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดลงตรงต้นคอ 

ชายหนุ่มค่อยๆ คลายวงแขนที่โอบรัดเอวบางออกช้าๆ ทว่าก่อนที่นิลจะได้ทันหันไปมองใบหน้าของเขาให้เต็มตา 

ชายหนุ่มก็ขยับมือหนาอีกข้างยื่นมาตรงหน้าเธอ ในมือของเขาเต็มไปด้วยดอกพุดสีขาวบริสุทธิ์เต็มมือ ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจรุงใจยิ่งกว่าดอกพุดดอกไหนๆ ที่นิลเคยเก็บมา 

ชายหนุ่มแบมือออก ก่อนจะเทดอกพุดเหล่านั้นลงในตะกร้าสานของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา 

“ขะ...ขอบน้ำใจมากจ้ะ” 

นิลหันกลับไปเผชิญหน้ากับคนตัวโต พร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตลอบมองเพียงแผงอกกว้าง ทว่าไม่กล้าเงยขึ้นสบตาตรงๆ ก่อนจะปรายสายตามองมือหนาที่มีขนาดใหญ่กว่ามือเธอมากนัก

มือใหญ่ถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าจึงเก็บดอกพุดใส่มือได้มากกว่าเธอนัก

ดวงตากลมโตช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของคนตัวโตช้าๆ ใบหน้าของคนตัวโตก็ทำเอาหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น 

รูปงามนัก

งามเหมือนรูปสลักที่ไม่มีอยู่จริง โครงหน้าคมรับกับคิ้วเข้ม และดวงตาสีนิลดำสนิทดูนิ่งขรึม ดุดัน ทว่ากลับมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างน่าประหลาด 

แม้แต่สันจมูกโด่งยังตรงสวย ยิ่งเวลาที่สายตาคมคู่นั้นทอดมองลงมา พร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มเล็กน้อย มันทั้งดูเยือกเย็น น่าเกรงขาม แต่ก็ชวนให้หลงใหลจนยากจะละสายตา

ความอบอุ่นจากร่างสูงและกลิ่นจันทน์หอมที่อบอวลอยู่รอบกายทำให้พวงแก้มเนียนของนิลเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ 

หญิงสาวรีบก้มหน้าหลบสายตาอย่างเอียงอาย ก่อนจะเบี่ยงกายตั้งท่าจะเดินเลี่ยงออกไปเพื่อกลับเรือน 

“รอประเดี๋ยวได้หรือไม่” 

เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเอาไว้ รั้งให้ฝีเท้าเรียวเล็กต้องหยุดชะงัก นิลหันกลับมามองคนตัวโตด้วยความฉงน แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถาม ก็พลันเห็นชายหนุ่มเอื้อมมือไปเด็ดดอกพุดซ้อนสีขาวบริสุทธิ์ที่บานสะพรั่งอยู่บนกิ่งก้านยาวเด่นกว่าดอกใดๆ ขึ้นมาถือไว้ 

ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินเข้ามาใกล้คนตัวเล็กอีกครั้ง ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้ลมหายใจของร่างบางสะดุดไม่เป็นจังหวะ แม้แต่หัวใจก็ยังเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะแอบได้ยิน

“ดอกพุดนี้ ช่างเหมาะกับแม่นัก” 

กลิ่นจันทน์หอมจากกายเขาล้อมรอบตัวเธอไว้จนไม่กล้าขยับ จึงได้แต่ก้มหน้าลง มือหนาขยับยกขึ้นอย่างนุ่มนวล นิ้วมือของเขาเฉียดผ่านข้างแก้มเนียนไปเพียงเล็กน้อย

ทว่ากลับทิ้งความรู้สึกวูบวาบและเย็นเฉียบราวกับสัมผัสของเกล็ดแก้ว จนอธิบายไม่ถูก

ชายหนุ่มค่อยๆ ปัดกลุ่มเรือนผมที่ปรกหน้าทัดขึ้นเหนือใบหูของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ก่อนจะยื่นดอกพุดซ้อนสีขาวบริสุทธิ์ใส่มือบาง

“…”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เพราะไม่เคยใกล้ชิดชายใดมากถึงเพียงนี้ ก่อนจะเม้มริมฝีปากบางแน่น เพราะสัมผัสที่เกิดอย่างไม่ได้ตั้งใจจากชายแปลกหน้า ที่อยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น ทำเอาหัวใจหญิงสาวสั่นระรัวเสียยิ่งกว่าเดิม

“จะค่ำแล้ว... แม่จงเร่งกลับเรือนเถิด” 

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยน และแฝงด้วยความห่วงใยในน้ำเสียงนั้นอย่างชัดเจน

สัมผัสจากปลายนิ้วหนาที่ละจากเรือนผมของเธอยังคงติดตรึงในความรู้สึก น่าแปลกนักที่เธอกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวชายผู้นี้เลยแม้แต่น้อย

นิลกะพริบตาถี่ๆ ราวกับจะเรียกสติที่หลุดลอยให้กลับคืนมา พลันขยับปากจะเอ่ยถามชื่อเสียงเรียงนามของชายตรงหน้า 

แม้เขาไม่ได้เอ่ยถามชื่อเธอ แต่เธอก็อยากรู้ชื่อของเขา

“เอ่อคือ...” 

แซ่ก... แซ่ก...

ยังไม่ทันที่คำพูดจะหลุดจากลำคอ เสียงฝีเท้าของใครบางคนจากทางหลังเรือนก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน พร้อมกับแสงไฟดวงหนึ่งจากคบเพลิงที่แกว่งไกวส่องสว่างตรงมายังจุดที่เธอยืนอยู่ 

“แม่นิล! แม่นิลอยู่แถวนี้หรือไม่!” 

เป็นเสียงของแม่นมอิ่มที่ร้องเรียกหาด้วยน้ำเสียงร้อนรน นิลสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองตามต้นเสียงและแสงไฟของแม่นมอิ่มตามสัญชาตญาณ 

ทว่าเมื่อนึกได้ว่าตนกำลังยืนอยู่กับชายหนุ่มแปลกหน้าที่ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นผู้ใดและมาจากที่ไหน อาจจะเกิดเรื่องเข้าใจผิดได้ จึงรีบหันหน้ากลับมาเพื่อจะบอกลา ทว่านิลกลับพบเพียงความว่างเปล่า 

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้นั้นอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับหลอมละลายไปกับความมืดและสายลม 

ไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้า หรือร่องรอยการเคลื่อนไหวใดๆ เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นจันทน์หอมที่ยังคงอบอวลจางๆ ในอากาศ 

และ... ความหนักของดอกพุดที่เต็มพูนอยู่ภายในตะกร้าจักสานในมือ รวมถึงดอกพุดซ้อนกลีบหนาที่ยังคงอยู่ในมือเธอ

คงเป็นสิ่งยืนยันเพียงสิ่งเดียวว่าเรื่องเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน 

“แม่นิล! อยู่นี่เองเหตุใดมาเดินมืดๆ ค่ำๆ ในคืนวันโกนเล่าลูก” 

แม่นมอิ่มที่ตรงมาด้วยท่าทางกึ่งวิ่งกึ่งเดินอย่างร้อนใจ พลางยกผ้าแถบขึ้นซับหน้าผาก 

“ฉันแค่ออกมาเก็บดอกพุดไปกรองมาลัยเองจ้ะ”

“กลับเรือนเถิดลูก แม่ครูแก้วเรียกหาแล้ว” 

“จ้ะนมอิ่ม...ฉันกำลังจะกลับแล้ว” 

นิลเอ่ยตอบเสียงเบา ดวงตากลมโตยังคงลอบมองลึกเข้าไปในป่าใหญ่ที่บัดนี้มืดมิดสนิทตัดกับแสงคบเพลิงที่สว่างไสวรอบปราสาทพิชัยนาคาด้วยหัวใจที่เต้นระทึก 

เขาเป็นผู้ใดกัน 

หญิงสาวคิดในใจก่อนจะเร่งเท้าเดินตามแรงจูงของแม่นม กลับเข้าสู่เขตเรือน เพราะอีกไม่นานแสงอาทิตย์ก็จะลาลับขอบฟ้าจนมองไม่เห็นแสงจากดวงตะวันแล้ว