อสรพิษดำ

หลังจากแยกย้ายกันเข้าสู่เรือนนอน เรือนไม้สักทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวด้านนอกที่แว่วเข้ามาเป็นระยะ

นิลนอนพลิกกายไปมาบนฟูก หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นระรัวด้วยความสับสน คำบอกเล่าจากพ่อที่ว่า ชาวบุญวังนั้น ก็คือเหล่านาคบริวารชั้นสูงขององค์พ่อปู่พญาอนธกาฬนาคราช ยังคงดังก้องอยู่ในหัว

และเมื่อยิ่งคิดถึงสัมผัสแผ่วเบาที่ใบหูและกลิ่นหอมฟุ้งของดอกพุดซ้อนบานสีขาวข้างเตียงนอน กลับยิ่งทำให้ร่างบางนอนไม่หลับ

จนกระทั่งย่ำเข้าสองยาม บรรยากาศรอบกายก็พลันเปลี่ยนไป เสียงจิ้งหรีดเรไรที่เคยร้องระงมกลับเงียบเสียงลงอย่างฉับพลัน

สายลมนอกหอนอนที่เคยพัดเอื่อยกลับหยุดนิ่งสนิท ทั่วทั้งบริเวณอบอวลไปด้วยกลิ่นจันทน์หอมที่ชัดขึ้นเรื่อยๆ ชัดเสียจนหัวใจของนิลเริ่มเต้นผิดจังหวะ

ดวงตากลมมองไปยังหน้าต่างหอนอนที่ยังลงดาลปิดสนิท แล้วกลิ่นนี้มาจากที่ใด มันไม่ใช่กลิ่นจางๆ ตามลมเหมือนตอนเย็น

หากแต่เป็นกลิ่นหอมที่ลอยวนอยู่รอบกายเธอ นิลรู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้งจนขยับไม่ได้ พร้อมกับพยายามเพ่งมองหาที่มาของกลิ่นภายใต้มุ้งขาวบาง ก่อนที่สายตาของเธอจะไปสะดุดเห็นเงาร่างสูงใหญ่ ก้าวเดินเข้ามาใกล้เตียงนอนอย่างเงียบงัน

ชายมุ้งผ้าสีขาวถูกเลิกขึ้น ร่างสูงใหญ่ทรุดกายลงนั่งเคียงข้างบนฟูกนอนของเธอ

เขาเข้ามาในหอนอนของเธอได้อย่างไร

หญิงสาวได้แต่คิดในใจ พลางมองมือหนาที่ทอดส่งมาราวกับต้องการเชื้อเชิญให้สัมผัสโดยไม่ได้เอ่ยคำใด ดวงตากลมโตจ้องมองมือนั้นอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจวางมือลงบนฝ่ามือหนาช้าๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ

ทันทีที่ผิวเนียนสัมผัสกัน ความเย็นจากปลายมือหนาพลันแล่นริ้วจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ ทว่ามันกลับไม่ได้ทำให้เธออยากชักมือหนีแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเธอกลับคุ้นเคยกับมือคู่นี้อย่างบอกไม่ถูก

มันเป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ และเติมเต็มความรู้สึกบางอย่าง เหมือนว่าเธอได้เจอสิ่งสำคัญที่ขาดหายไป มลายให้ความกลัวหายไปจนสิ้น

ชายหนุ่มกระชับฝ่ามือเล็กอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังประคองสิ่งล้ำค่าที่เขาเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนาน

“อุษณีย์”

นิลทอดสายตามองใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักของเขาที่ขยับเข้ามาใกล้ พร้อมเอ่ยเรียกชื่อของเธอที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักชื่อนี้

“…”

นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นยังคงลุ่มลึกทรงพลัง ทว่าเต็มไปด้วยความโหยหาและผูกพันอย่างลึกซึ้ง

กลิ่นจันทน์หอมกรุ่นฟุ้งอยู่รอบกายคนทั้งสอง มันหอมชัดแต่กลับละมุนใจ จนกลบกลิ่นดอกพุดซ้อนบานข้างหัวเตียงนอนไปจนหมดสิ้น

โลกทั้งใบของนิลในยามนี้คล้ายกาลเวลาที่หมุนผ่านหยุดลง มีเพียงเขา... ชายแปลกหน้าที่ดึงดูดความสนใจของเธอจนตกอยู่ในภวังค์

ทว่าสัมผัสที่เคยนุ่มนวลจากฝ่ามือหนาพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ร่างสูงใหญ่ของชายผู้นั้นวูบไหวละลายกลายเป็นเงา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นอสรพิษสีดำทมิฬ ลำตัวใหญ่หนา เกล็ดสีนิลดำสนิทเช่นเดียวกับนัยน์ตาที่สะท้อนแสงจันทร์สลัวในความมืด

นิลเบิกตากว้างด้วยความตะลึงงัน ร่างบางถดกายหนีขึ้นบนหัวนอน มองดูงูดำตัวมหึมาที่ค่อยๆ เลื้อยคลานเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า

ความเย็นเยียบแผ่ซ่านมาตามขนดกายที่เคลื่อนผ่าน ลำตัวหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นของมันค่อยๆ เลื้อยพาดพันรอบกายหญิงสาวอย่างแผ่วเบา จากปลายเท้าขึ้นมาจนถึงช่วงเอวบางและเนินอก

หากแต่มันไม่ใช่รัดแน่น แต่เป็นการโอบพันอย่างทะนุถนอมคล้ายอ้อมกอดอันอบอุ่นที่ขัดกับผิวกายเย็น

หัวอันใหญ่โตของอสรพิษร้ายชูขึ้นเด่นตระหง่านอยู่เหนือใบหน้าสวย นัยน์ตาสีดำสนิทลึกล้ำทรงอำนาจคู่นั้นยังคงจับจ้องตรงมา มันให้ความรู้สึกเหมือนดวงตาของชายหนุ่มไม่ผิดเพี้ยน

คนตัวเล็กมองดูสายตาดุดันที่เต็มไปด้วยความโหยหา อาวรณ์ และรักใคร่ผูกพันอย่างสุดแสนลึกซึ้งนั้นอย่างลังเล ทั้งๆ ที่เธอควรรู้สึกหวาดกลัว แต่อีกใจเธอก็ใคร่รู้ว่างูดำตัวนี้กำลังจะทำอะไร

“ท่านคือชาวบุญวังงั้นรึ”

ไร้เสียงตอบรับ จนนิลกำลังคิดว่าตัวเองคงวิปลาสที่ดันไปคาดหวังว่าจะได้คำตอบใดกลับมาจากอสรพิษตัวโต พร้อมกับปรายตามองงูดำที่กำลังโน้มส่วนหัวลงมาใกล้ จนเกล็ดเนียนละเอียดสัมผัสเข้าที่ข้างแก้มของนิลราวกับมันกำลังออดอ้อนเธออยู่

ดูท่าเธอจะวิปลาสจริงๆ เสียแล้วถึงได้มีความคิดเช่นนี้

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง อสรพิษสีดำก็ถูไถส่วนหัวเข้าไปในผ้าแถบสีพื้นของร่างบาง จนคนตัวเล็กเริ่มหายใจติดขัดในตอนที่กำลังถูกเจ้างูดำซุกไซ้เข้ากับยอดถัน

“อืมมม”

กลิ่นจันทน์หอมที่อบอวลตรงปลายจมูก และสัมผัสวาบหวิวจากงูดำทำเอานิลเคลิบเคลิ้มไปอย่างไร้สติ เพราะไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

สมองของเธอขาวโพลนลืมสิ้นทุกสิ่ง หน้าท้องหดเกร็งเป็นระยะและจมดิ่งลงไปในความเร้นลับอันเย้ายวน

ร่างเล็กสั่นสะท้านเบาๆ ยามที่ขนดกายหนาแน่นเคลื่อนไหวเนิบนาบอยู่บนเรือนร่างของเธอ โดยเฉพาะบริเวณกลางกายสาวที่ถูกเสียดสีจากภายนอก กระตุ้นให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ

อสรพิษร้ายซุกไซ้ส่วนหัวลงกับซอกคอขาวผ่อง เกล็ดเนียนละเอียดที่เคลื่อนผ่านพันรัดรอบอกอิ่ม ปลุกเร้าความรู้สึกจนคนตัวเล็กนอนหอบหายใจสั่นสะท้านไปทั่วร่าง

“อ๊ะ” ริมฝีปากอิ่มเผยอออกน้อยๆ ขับขานเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ยามที่งูดำตัวมหึมาทิ้งน้ำหนักตัวกดทับลงมาอย่างนุ่มนวล ลำตัวแกร่งกล้ามเนื้อแน่นของมันเลื้อยบดเบียด ขยับเน้นย้ำเข้าหาความละมุนละไมของกายหญิงสาว ราวกับมันกำลังใช้เรือนร่างอสรพิษถ่ายทอดความโหยหาอันแสนลึกซึ้งที่กักเก็บไว้มานานแสนนาน

ทุกการขยับเขยื้อนเนิบนาบทว่าหนักแน่น นำพาความหวามไหวมาสู่ร่างเล็กจนเธอต้องแอ่นกายรับสัมผัสอย่างลืมตัว

ฝ่ามือบางที่เคยสั่นเทายกขึ้นโอบกอดขนดกายหนาที่พาดผ่านช่วงเอวไว้มั่น ยอมจำนนต่อสัมผัสอันเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นเยียบนั้นอย่างหมดสิ้น

ดวงตาสีนิลคู่ทรงอำนาจยังคงจับจ้องสบประสานกับดวงตาคู่สวยของเธอในความสลัว ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ในขณะที่ความรู้สึกกระสันซ่านยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

“อืมมม ท่านทำอะไรกับข้า” เสียงหวานพึมพำออกมาเบาๆ ความรู้สึกเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำทำให้อารมณ์ของหญิงสาวพุ่งทะยานจนแทบจะทนไม่ไหว ร่างบางแอ่นกายบิดเร้าด้วยความรัญจวนเจียนขาดใจ

ส่วนหัวของอสรพิษร้ายยังคงไล่ต่ำลงมา แผ่ลมหายใจร้อนผ่าวกลิ่นจันทน์หอมรดรินผิวเนียน

ขณะที่ลำตัวมหึมาขยับเคลื่อนไหวเนิบนาบทว่าหนักแน่น ราวกับต้องการบดขยี้เน้นลงตรงจุดอ่อนไหวของเธอ

มือบางที่จิกเกร็งลงบนฟูกนอนบัดนี้สั่นระริก ยามที่แรงอารมณ์พัดพาเธอให้ลอยล่องไป ในวินาทีที่เกลียวคลื่นความเสียวซ่านพุ่งขึ้นจนถึงขีดสุด

“อ๊ะ ข้าไม่ไหว”

ลำตัวแอ่นกายขึ้นจากฟูกนอนโดยสัญชาตญาณ ปลายเท้าจิกเกร็ง ลมหายใจสะดุดขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงครางหวานที่หลุดลอดจากริมฝีปากอิ่ม ก่อนที่ความเสียวซ่านอันมหาศาลจะระเบิดออกเป็นสายธารแห่งความสุขสม

“อืมมม”

ปลดปล่อยเรือนร่างบางให้สั่นกระตุกถี่ๆ รินรดหยาดอารมณ์หวานเชื่อมซึมผ่านผ้านุ่งที่ถูกถกขึ้นมากองรอบเอว และดิ่งจมลงสู่ความอิ่มเอมอันซาบซ่านอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต

ดวงตาสีนิลคู่ทรงอำนาจคู่นั้นยังคงจับจ้องมองความเสร็จสมของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและรักใคร่ผูกพันอย่างเปี่ยมล้น

“แม่นิล ตะวันจะขึ้นแล้วนะลูก”

เฮือก!

เสียงของแม่แก้วที่ดังแทรกซ้อนเข้ามาในมโนสำนึกดั่งระฆังช่วยดึงสติ นิลสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก

เธอเพียงแค่ฝันไปงั้นรึ

คนตัวเล็กที่ยังคงหอบหายใจถี่กระชั้น อกกระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกขั้ว เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมจนเปียกชุ่ม

ดวงตากลมโตมองสำรวจออกไปนอกมุ้งนอนอีกครั้ง รอบกายยังคงมืดมิด บานหน้าต่างทุกบานยังปิดสนิทและลงดาลแน่นหนา

นิลยกมืออันสั่นเทาขึ้นลูบไล้ตามเนื้อตัว ตั้งแต่ช่วงเอวบาง ไปจนถึงหน้าอกอิ่ม ทุกสัดส่วนที่โดนงูดำโอบรัดและบดเบียดในฝัน ยังคงหลงเหลือความรู้สึกเย็นๆ เกาะกุมเรือนร่างสลับกับความร้อนรุ่มในกายจนเนื้อเย็นขึ้นสีแดงระเรื่อ

และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นจันทน์หอมนั้น ยามนี้ยังคงอบอวลชัดเจนอยู่ที่ปลายจมูก มิต่างจากรสสัมผัสหวามไหวที่ยังคงตราตรึงอยู่ในห้วงความรู้สึกของเธอเลยสักนิด