งูดำ

เรือนนายโรงจัน

บ้านไม้เรือนไทยตามแบบเรือนเครื่องสับที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแมกไม้น้อยใหญ่อย่างโดดเด่นท่ามกลางเรือนเครื่องผูกของคนในคณะที่รายล้อมรอบเรือนหลัก คือเรือนของพ่อโรงที่อยู่ห่างจากคนในหมู่บ้านเพียงข้ามคลอง 

แต่ในยามนี้บนเรือนกำลังตกอยู่ในความโกลาหลและตึงเครียดจนทำอะไรไม่ถูก เพราะเจ้าของเรือนอย่างพ่อโรงกำลังพาคนในคณะบางส่วนไปงานมหรสพ แม้จะให้นายกล้าไปตามแล้ว แต่จนบัดนี้พ่อโรงก็ยังไม่มีวี่แววกลับมา 

ในขณะที่บ่าวไพร่บนเรือนวิ่งวุ่นกันไปหมด เพราะแม่ครูหรือแม่แก้วที่ทุกคนเคารพกำลังเจ็บปวดท้องเจียนตายเพราะใกล้จะออกลูกเต็มที 

“โอ๊ย!...ฉันเจ็บท้อง จะทนไม่ไหวแล้ว พี่จันผัวข้าเล่ากลับมาหรือยัง!” 

เสียงกรีดร้องสลับเสียงหอบหายใจของแม่ครูสั่นสะท้านด้วยความทรมานดังเล็ดลอดออกมาจากหอนอน 

ร่างบางเอนกายนอนกระสับกระส่าย ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ มือทั้งสองข้างกำผ้าที่ผูกไว้กับขื่อเรือนแน่นเพื่อเหนี่ยวรั้งความปวดร้าวไปทั่วทั้งสะโพกมน

“แม่ครู อดทนไว้นะแม่ ท่องพุทโธไว้ในใจแลตั้งสติดีๆ” 

ยายสาย หมอตำแยเฒ่าเอ่ยปลอบเสียงสั่น พลางรีบเตรียมผ้าสะอาด โดยมีบ่าวรับใช้คอยวิ่งวุ่นต้มน้ำร้อนให้

“ยายสาย... ลูกฉันจะออกหรือยัง มันปวดเหลือเกิน!” 

แม่แก้วสะอื้นไห้ ร่างกายสั่นเทิ้มจนแทบสิ้นสติ พร้อมกับพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆ ลึกๆ ตามที่หมอตำแยสั่ง

“ใจเย็นนะแม่แก้ว ลมเบ่งยังไม่มา”

“…”

“นังอิ่ม! นางอิ่มเว้ย มึงไปขัดดาลหน้าต่างให้กูที ฝนฟ้าลมแรงกระไรเยี่ยงนี้วะ แล้วนี่นายโรงก็ยังไม่กลับมาจากวัดอีกหรือพวกเอ็ง!” 

ยายสายหันไปเอ็ดบ่าวในเรือนด้วยความกังวล เพราะค่ำคืนนี้บรรยากาศรอบเรือนช่างวังเวงและกดดันหัวใจยิ่งนัก แม้แต่กระแสน้ำในลำคลองก็เริ่มหนุนสูงไหลเชี่ยวกรากจนผิดปกติ 

“นายโรงยังไม่มาเลยจ้ะยายสาย”

“งั้นก็ไม่ต้องรอ ประเดี๋ยวจักไม่ทันการ อีอิ่ม! มึงรีบยกอ่างน้ำร้อนเข้ามาเร็วเข้า แม่ครูจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว!” 

เสียงยายสายตะโกนเร่ง ทว่านางอิ่มที่กำลังอุ้มประคองอ่างดินเผาอยู่ตรงชานพักบันไดกลับก้าวขาไม่ออก เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว 

“ยะ...ยายสาย...ช่วยด้วย...ช่วยอิ่มด้วยเจ้าค่ะ!” 

นางอิ่มแผดร้องเสียงหลง สายตาจับจ้องไปยังขั้นบันไดไม่วางตา ท่ามกลางแสงตะเกียงส่องแสงสว่างรำไร กลับมีร่างของอสรพิษขนาดใหญ่ ลำตัวสีดำขลับขดกายขวางทางขึ้นเรือนจนไร้ซึ่งทางเดิน 

“พุทโธ ธัมโม สังโฆ ท่านพญางูดำ อย่าขึ้นมาบนเรือนเลยนะเจ้าคะอีอิ่มกลัวใจจะขาดแล้ว”

ในขณะที่ชายฉกรรจ์ในคณะหลายคนพยายามจะเขวี้ยงไม้กวัดไกวเพื่อไล่มันออกไปให้พ้นชายเรือน ทว่ามันกลับชูคอขึ้นสูงท่วมหัวแผ่พังพานจนเห็นลวดลายอันน่าเกรงขามแทน

ดวงตาสีดำสนิทจ้องเขม็งขึ้นมาบนเรือน พร้อมส่งเสียงขู่ฟ่อ ราวกับประกาศอาณาเขตห้ามมิให้ผู้ใดกล้ำกรายขึ้นไปเด็ดขาด 

ทุกคนในคณะโรงละครต่างพากันชะงักเท้าอยู่ใต้ถุนเรือน ไม่มีใครกล้าขยับ แลมันก็ไม่ยอมให้มีผู้ใดขึ้นไปบนเรือนสักคน

แต่น่าฉงนใจนัก... ที่มันกลับยอมละเว้นให้เพียงยายสาย หมอตำแยเฒ่า และบ่าวหญิงในเรือนอีกสองคนที่มีหน้าที่ช่วยทำคลอดเดินผ่านขึ้นลงได้อย่างสะดวก 

“ในเมื่อเขาไม่ให้ทาง พวกเอ็งก็ไม่ต้องขึ้นมาบนเรือน แลอย่าไปไล่ท่านเชียวนะ เกิดอันใดขึ้นมาอย่าหาว่าข้าไม่เตือน รอพ่อโรงกลับมาค่อยว่ากันจะทำอย่างไร” 

ขณะที่บนเรือนกลับเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของแม่ครูลากยาวราวกับกำลังจะขาดใจ 

บ่งบอกว่าช่วงเวลาสำคัญที่เฝ้ารอมานานเกือบสิบเดือนมาถึงแล้ว และเพียงหนึ่งอึดใจต่อมาก็ได้มีเสียงทารกแผดเสียงร้องดังลั่น พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนในเงามืดที่กำลังมุ่งตรงมาทางนี้ด้วยท่าทีร้อนรน 

นายโรงจันวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในเขตลานดินใต้ถุนเรือนด้วยท่าทางหอบเหนื่อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลระคนตื่นเต้น 

“แม่แก้วคลอดแล้วรึ! เมียข้าเป็นอย่างไรบ้าง แล้วลูกข้าเป็นหญิงหรือชาย!” 

นายโรงตะโกนถามบ่าวไพร่และคนในคณะ ทว่าทุกคนกลับพากันชี้มือไปทางบันไดเรือนแทนคำตอบ งูดำขนาดใหญ่ตนนั้นยังคงขดกายแน่น ดวงตาสีดำขลับยังคงจับจ้องมองมา 

ทว่าท่าทีของมันในยามนี้กลับดูสงบนิ่งลง นายโรงจันชะงักเท้า เขาจำงูตัวนี้ได้ทันที ตัวนี้สิถึงจะถูกต้อง หาใช่งูตัวที่ไปตามเขาที่วัดก่อนหน้า

นัยน์ตาทั้งสองข้างของคนเป็นพ่อสั่นระริกด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย ทั้งความรักในตัวลูกน้อยที่เพิ่งเกิดอย่างท่วมท้นและความยำเกรงต่ออสรพิษดำตรงหน้า นายโรงจันจึงทรุดเข่าลงกราบราบลงบนพื้นดินใต้ถุนเรือนตรงหน้าชานบันได 

“ข้าแต่พ่อแลบริวาร กระผมนายจันผู้เป็นนายเรือนกลับมาแล้ว” 

นายโรงจันเอ่ยเสียงนอบน้อมประนมมือขึ้นกลางอก 

“หากพ่อมิได้เจตนาทำร้ายผู้ใด ขอพ่อช่วยเปิดทางให้กระผมได้ขึ้นไปหาเมียแลลูกบนเรือนด้วยเถิด” 

สิ้นคำกล่าว อสรพิษสีดำใหญ่ก็ขยับขนดกายเชื่องช้า มันลดหัวลงต่ำเล็กน้อย ไม่ได้ชูคอขู่ฟ่ออีกต่อไป ก่อนจะค่อยๆ เลื้อยปราดเบี่ยงตัวหลบหายไปในเงามืด 

เมื่อเห็นดังนั้นนายโรงจันจึงรีบสาวเท้าขึ้นบันไดตรงไปยังหอนอนกลางเรือนทันที ภาพที่เห็นคือยายสายกำลังส่งทารกน้อยเข้าไปในอ้อมกอดของแม่แก้วที่นอนยิ้มบางด้วยความอิ่มเอิบใจ 

“แม่แก้ว... เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง” 

นายจันถลาเข้าไปนั่งข้างกาย มือหนาลูบศีรษะไปตามกลุ่มผมเมียรักด้วยความโล่งอกที่ยังปลอดภัยดีแม้จะดูอ่อนเพลียไปบ้าง ก่อนจะก้มลงมองทารกน้อยในอ้อมแขน 

“ลูกสาวจ้ะพี่จัน”

“ลูกสาวงั้นรึ”

ผู้เป็นพ่อก้มมองทารกตัวน้อยที่ลืมตาใสแป๋วด้วยความเอ็นดูและรักสุดหัวใจ เรียกว่าเป็นรักที่เกิดขึ้น แม้จะยังไม่ได้พบหน้า

“พี่จัน...จะตั้งชื่อลูกว่ากระไรจ๊ะ” 

แม่แก้วเอ่ยถามเสียงแผ่ว นายโรงจันมองหน้าลูกสาว ที่เนื้อตัวแดงลายคาดว่าผิวพรรณคงขาวเนียนผุดผ่องไม่ต่างจากผู้เป็นแม่ 

แต่นัยน์ตากลับดำสนิทราวกับท้องฟ้าในคืนเดือนดับเช่นวันนี้ ชวนให้นึกถึงความฝันแปลกประหลาดก่อนหน้านี้ ที่มิเคยเอ่ยบอกผู้ใด

“ยามที่เจ้าท้อง พี่ฝันถึงเรื่องที่น่าประหลาดใจนัก อีกทั้งเด็กคนนี้ก็เกิดมาในยามค่ำคืน ท่ามกลางความมืดมิดที่มีงูดำมาปกปักรักษา พี่จะตั้งชื่อลูกว่า นิล ที่หมายความว่าอัญมณีสีดำหรืออีกชื่อคือ อุษณีย์”

สองผัวเมียส่งยิ้มให้กัน สลับกับมองหน้าทารกน้อยในอ้อมกอดด้วยความสุขใจ

ทว่าอีกมุมหนึ่งของใต้ถุนเรือน เงาดำของอสรพิษตัวนั้นไม่ได้เลื้อยหายไปไหนไกล มันเพียงหลบจากสายตาผู้คนเข้ามาในมุมมืด 

ยามที่มันทอดสายตามองขึ้นไปยังช่องหน้าต่างบานเล็ก เกล็ดสีดำขลับบนตัวก็เริ่มเลือนราง เปลี่ยนสลับเป็นชายหนุ่มรูปงาม รูปร่างสูงใหญ่ นัยน์ตาสีดำสนิท ตัวตนของเขาดูสงบนิ่ง เยือกเย็น และดูลึกลับน่าเกรงขาม

แววตาที่จ้องมองขึ้นไปบนเรือนเต็มไปด้วยความผูกพันและรอคอยมาแสนนาน เป็นสายตาที่ไม่ได้มองเห็นเพียงเด็กทารกแรกคลอด แต่กำลังมองเข้าไปในดวงจิตที่ทับซ้อนกัน 

หญิงสาวเจ้าของผ้านุ่งสีขาวปักทอลวดลายละเอียดลออ คนที่เขาหลงรักเพียงแค่ได้เห็นชายสไบ นางอันเป็นที่รัก ที่ละสังขารเพื่อไปเกิดใหม่ในภพภูมิมนุษย์ตามที่มานะบำเพ็ญเพียร

“กว่าข้าจะหาเจ้าเจอ อุษณีย์”