ชาวบุญวัง

บรรยากาศในค่ำคืนปกคลุมไปด้วยความมืดมิดทั่วทุกพื้นที่ พร้อมกับความหนาวเย็นของอากาศที่ทำเอาร่างเล็กขนลุกชันไปทั่วร่าง

ร่างบางที่เพิ่งเดินพ้นชายป่าเข้าเขตเรือนจึงเร่งฝีเท้าเพื่อกลับเรือน ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดเรไรที่พากันส่งเสียงร้องระงมเซ็งแซ่อยู่ตามพุ่มไม้หลังบ้าน แต่ไม่ได้ฟังดูน่ากลัวเลยสักนิด

หากแต่เป็นเสมือนบทเพลงขับกล่อมไพเราะของธรรมชาติ ที่ยิ่งช่วยให้ค่ำคืนนี้ดูสงบและผ่อนคลายยิ่งขึ้น

ดวงตากลมโตมองขึ้นไปบนเรือนในยามนี้ แสงตะเกียงน้ำมันนวลตาถูกจุดขึ้นจนสว่างไสวไปทั่ว ส่งให้บรรยากาศรอบกายดูอบอุ่นและปลอดภัยขึ้นมาทันตา

ความร้อนใจจากความห่วงใยจากคนบนเรือนใหญ่เริ่มผ่อนคลายลง พลันเห็นร่างของแม่นิลก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา

“ไปไหนมารึแม่นิล มืดค่ำป่านนี้แล้วยังอยู่ข้างล่าง รู้ไหมว่าพ่อกับแม่เป็นห่วง”

เสียงทุ้มใจดีของคนเป็นพ่อที่นั่งขัดสมาธิอ่านตำราอยู่กลางโถงเรือนดังขึ้น

ในยามที่สวมบทบาทเป็นพ่อโรง ผู้เป็นพ่อมักจะเคร่งครัดไปด้วยระเบียบที่ต้องปฏิบัติตามอย่างไม่อาจขัดและค่อนข้างจะดุ จนดูน่าเกรงขาม

แต่เมื่อยามทำหน้าที่พ่อ ผู้ชายตรงหน้าเธอตอนนี้กลับเป็นผู้ให้กำเนิดที่มีแต่ความรัก ความเอาใจใส่และความอบอุ่นให้เธอเสมอ

“ลูกหายไปประเดี๋ยว นายโรงผู้เคร่งขรึมก็คิดถึงลูกแล้วหรือจ๊ะ”

ใบหน้านายโรงเปื้อนยิ้มละมุน สายตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดูจับจ้องตรงมายังตะกร้าดอกไม้ในมือของบุตรสาว

“ทำเป็นพูดเล่นไปเถอะแม่นิล หากพ่อจะคิดถึงหญิงผู้ใด คนผู้นั้นคงเป็นแม่แก้ว แม่ของเอ็งเพียงผู้เดียว”

“ลูกแค่ออกไปเก็บดอกพุดมาเพิ่ม จะเอามากรองมาลัยจ้ะ”

นิลเอ่ยตอบกลับเสียงหวาน พร้อมทำหน้ายู่ใส่ผู้เป็นพ่อที่แสดงความรักต่อแม่อย่างไม่นึกอายเธอที่เป็นลูกเลยสักนิด พลางส่งยิ้มประจบประแจงเอาใจอีกเล็กน้อย เพราะเกรงว่าอาจจะโดนดุที่กลับมาค่ำมืดเช่นนี้

คนเป็นแม่ที่กำลังจัดเตรียมหมากพลูและเครื่องบูชา หันมาสบตา พลางส่ายหน้ายิ้มๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันไปสำทับกับลูกสาวและบ่าวไพร่ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงความละเอียดลออ

“แม่อิ่ม รีบไปตรวจตราดูหน้าต่างเสียหน่อยเถิด แลปิดประตูลงดาลหน้าต่างให้เรียบร้อยดั่งเช่นทุกที แม่นิลก็เหมือนกัน...ไปช่วยแม่อิ่มลงดาลประตูเรือนเร็วเข้า”

เมื่อเห็นว่าลูกสาวกลับขึ้นเรือน แม่ครูแก้วก็เร่งให้บ่าวในเรือนปิดประตูลงดาลหน้าต่างเรือนทันทีทำให้นิลได้แต่ยิ้มรับ และทำตาม

คนตัวเล็กวางตะกร้าดอกพุดลงบนตั่งไม้อย่างเบามือ พร้อมกับเดินไปทางหน้าต่างอีกฟากเพื่อทำตามที่คนเป็นแม่บอก

เมื่อประตูลงดาลปิดสนิท เสียงจิ้งหรีดเรไรภายนอกก็แว่วแผ่วลง กลายเป็นเสียงคลอเบาๆ อยู่เบื้องหลัง

นิลแอบชำเลืองสายตาผ่านหน้าต่างไม้บานสุดท้าย มองออกไปยังทิศทางของป่าทึบและปราสาทพิชัยนาคาอีกครั้ง

แสงไฟสีนวลส้มที่วูบไหวอยู่ไกลๆ ดูงดงามราวกับแสงหิ่งห้อยนับร้อยดวงที่กำลังเริงระบำในคืนวันโกน พร้อมกับส่งกลิ่นจันทน์หอม ลอยอบอวลจางๆ ในอากาศ

มันช่างเข้ากันได้ดีกับกลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนบานในตะกร้าสานของเธอ จนทำให้หัวใจดวงน้อยรู้สึกวูบไหวอย่างบอกไม่ถูก

“แม่นิล ลูกเร่งลงดาลหน้าต่างเสียเถิด”

“เปิดไว้สักบานไม่ได้หรือจ๊ะ ลมกำลังพัดเย็นสบาย”

นิลหันไปเอ่ยถามพ่อโรง พ่อของตัวเองด้วยความสงสัย เพราะแต่เล็กจนโต ทุกวันพระ วันโกน ชาวบ้านทุกครัวเรือนจะพากันปิดบ้านเรือนกันจนเงียบเชียบ

“ทำตามที่พ่อเอ็งบอกเถิดแม่นิล ก่อนชาวบุญวังจะออกมา”

นิลมองผู้เป็นแม่ที่กำลังเตรียมหมากพลู จนกระทั่งไม่มีเวลาหันหน้ามามองเธอ คนตัวเล็กจึงลอบออกไปทางหน้าต่างที่ยังเปิดไว้ และมองดูแสงไฟอยู่ไกลๆ

“ชาวบุญวังน่ากลัวมากหรือจ๊ะ”

นิลเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เธอก็ได้ฟังเรื่องเล่าของชาวบุญวังมามากมาย จนเกิดความใคร่รู้ ใคร่สงสัย

“ข้าเกิดมาจนปูนนี้ก็ไม่เคยได้เห็นหรอกนะ ว่าน่ากลัวหรือไม่ แต่คนเฒ่าคนแก่บอกเล่าไว้ว่า ชาวบุญวังนั้นงดงามดั่งคนมีบุญ หากเป็นชายก็รูปงามจนต้องเหลียวมอง หากเป็นหญิงก็สวยหยดจนน่าหลงใหล”

นิลที่ได้ฟังก็พลันคิดถึงหน้าชายแปลกหน้าที่เพิ่งได้เจอกัน ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลา และดวงตาสีนิลที่จ้องมองมาคล้ายมีมนต์สะกด เข้าเค้ากับคำบอกเล่าของพ่อ และหากเจอกันในที่ห่างไกล ชายหนุ่มรูปงามเช่นนั้นเธอก็คงเหลียวหลังมองเช่นกัน

“ในเมื่องามถึงเพียงนั้น แล้วเหตุใดจึงต้องหลบเลี่ยงละจ๊ะ”

“เพราะว่ารูปงามนั้นละที่น่ากลัว เพราะเมื่อได้พบสบตาก็มักจะหลงใหล ดั่งต้องมนต์จนไม่ได้สติ สุดท้ายก็กลายเป็นคนเลื่อนลอย แลอาจเป็นคนหายสาบสูญได้”

นิลยืนนิ่งค้าง มือที่จับสลักไม้เตรียมจะลงดาลหน้าต่างพลันสั่นไหว กับคำว่ากลายเป็นคนสาบสูญของผู้เป็นพ่อ

ภาพใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักของชายแปลกหน้าแล่นผ่านเข้ามาในมโนสำนึกอีกครั้ง ดวงตาสีนิลคู่นั้นเด็ดเดี่ยว ทรงอำนาจ ทว่าแฝงกระแสคลื่นบางอย่างที่ดึงดูดให้เธออยากก้าวเข้าไปหา

แต่เขาอาจจะไม่ใช่ชาวบุญวัง และอาจจะเป็นคนต่างหมู่บ้านก็ได้นี่

“นิล... ลงดาลหน้าต่างเสียทีสิลูก ยืนเหม่ออะไรอยู่”

เสียงนุ่มนวลของแม่แก้วทักขึ้น ทำให้หญิงสาวหลุดจากภวังค์จากความคิดที่กำลังเตลิดไปไกล

“จะ... จ้ะแม่”

นิลสะดุ้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะรีบดันสลักไม้ขัดบานหน้าต่างไม้สักหนาเข้าช่องเดือยทันที

ทว่าสายตาของเธอยังคงจับจ้องผ่านช่องว่างเล็กๆ ของเนื้อไม้ มองฝ่าความมืดมิดไปยังทิศทางของปราสาทพิชัยนาคา ที่แทบจะมองไม่เห็นอะไร

แสงไฟวูบไหวที่ละลานตาคล้ายหิ่งห้อยเมื่อครู่ยังคงตราตรึง เช่นเดียวกับกลิ่นจันทน์หอมที่ลอยมาตามลม ผสมปนเปกับกลิ่นดอกพุดซ้อนบนตั่งไม้จนแยกไม่ออก

“ลงกลอนเรียบร้อยดีแล้วใช่ไหมแม่นิล มานั่งนี่มาลูก”

เสียงทุ้มอบอุ่นของผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นด้วยความเอ็นดู ทลายความเงียบงันและฉุดให้นิลละสายตาจากรอยแยกของบานหน้าต่างไม้สัก

คนตัวเล็กกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความคิดและภาพคบไฟลึกลับในป่าทึบออกไป ก่อนจะก้าวเดินพาเรือนร่างบางเข้าไปหาผู้เป็นพ่อทันที

“เรียบร้อยแล้วจ้ะพ่อ”

นิลขยับยิ้มบางส่งไป ทว่าในน้ำเสียงกลับมีความสั่นไหวเล็กๆ และความรู้สึกบางอย่างที่พยายามซ่อนไว้

“ดูทำหน้าเข้า นึกกลัวขึ้นมาหรือไง”

“กลัวจ้ะ แต่ก็ใคร่อยากรู้ด้วย”

นิลสารภาพเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าหวานก้มลงต่ำเพื่อหลบสายตารู้ทันของพ่อ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพับเพียบอยู่ข้างๆ ตั่งไม้ พร้อมกับเอื้อมไปดึงตะกร้าไม้สานเข้ามาใกล้เพื่อเตรียมคัดดอกไม้สำหรับกรองมาลัยถวายพระในวันพรุ่งนี้

“งั้นพ่อจะเล่าให้ฟังดีหรือไม่”

คนเป็นพ่อทำท่าครุ่นคิด ขณะที่นิลเร่งขยับกายไปนั่งพับเพียบใกล้ผู้เป็นพ่อยิ่งกว่าเดิม และไม่ลืมจะติดเครื่องดอกไม้สดในมือไปด้วย

“ดีจ้ะ”

ทว่าเมื่อเธอก้มลงมองในตะกร้าจักสาน แสงจากตะเกียงนวลกลับส่องสว่างให้เห็นดอกพุดซ้อนบานสีขาวนวลที่ชายผู้นั้นเด็ดใส่มือเธอ ยิ่งพิศดูก็ยิ่งชวนพิสมัยให้นึกถึงคนให้ แถมยังส่งกลิ่นหอมฟุ้งจรุงใจ ราวกับใครคนนั้นกำลังคลี่ยิ้มให้เธออยู่

นิลยกนิ้วเรียวขึ้นแตะที่ใบหูของตัวเองเบาๆ นึกถึงสัมผัสที่แสนอ่อนโยนของชายผู้นั้น เพียงเท่านั้นรอยยิ้มบางก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างห้ามไม่อยู่

รูปงามถึงเพียงนั้นหรือว่าเขาจะเป็นชาวบุญวัง

นิลนึกคิดอยู่ในใจพลางลอบถอนหายใจยาว ก่อนจะรีบดึงสติตัวเองกลับคืนมา แล้วแสร้งทำเป็นหยิบเข็มขึ้นมาและเริ่มลงมือกรองมาลัยทีละดอกด้วยท่าทางประณีตเฉกเช่นทุกวัน

“อยากรู้เรื่องใดเล่า พ่อและแม่ก็เล่าให้เอ็งฟังมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก” พ่อโรงเอ่ยถามบุตรสาว ที่กำลังก้มหน้ากรองมาลัยอย่างตั้งใจ เรียกได้ว่ากรองได้งามไม่แพ้ผู้ใดเลยสักนิด

“เล่าแต่ว่าหากพบเห็นต้องหลบซ่อน แต่ลูกจะซ่อนได้อย่างไร ในเมื่อไม่เคยรู้ว่าเขาเป็นผู้ใดแลมาจากที่ไหน แล้วคนที่หายสาบสูญนั้น หายไปที่ใดเล่า”

นิลเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยทอประกายระยับด้วยความกระหายใคร่รู้

“อยากรู้มากจริงนะเรา”

ผู้เป็นพ่อหัวร่อในลำคอ ทว่านิลกลับถามต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนคนเป็นแม่ที่ฟังอยู่อดไม่ได้ที่จะส่งสายตาปรามในกิริยาท่าทางนั้นของลูกสาวตัวเอง จนผู้เป็นพ่อต้องยกมือห้ามเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร

“ก็ข้าอยากรู้นี่จ้ะ ในเมื่อบอกว่าคนที่เคยเจอก็สาบสูญไปหมด แล้วเช่นนั้นจะรู้ได้อย่างไรว่าเรื่องเล่าพวกนั้นเป็นเรื่องจริง มิใช่เรื่องที่ผู้ใหญ่กุขึ้นมาหลอกเด็ก”

มือหนาของผู้เป็นพ่อลูบลงบนเรือนผมสีดำยาวเป็นแพเงางามของบุตรสาวด้วยความรักและทะนุถนอมดั่งดวงใจ

“เพราะเคยมีคนรอดกลับมาบอกเล่าให้ฟังอย่างไรเล่า”

“…”

สายตาของพ่อแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง ในขณะที่มือเล็กของนิลกลับหยุดชะงักไปในตอนที่กำลังกรองดอกพุด แล้วนิ่งฟังอย่างตั้งใจ

“มันเป็นเรื่องเล่าที่บอกเล่าต่อๆ กันมาว่าเคยมีแม่หญิงผู้หนึ่ง หลงเข้าไปในเมืองของชาวบุญวังนานนับเดือน ชาวบ้านแลญาติพี่น้องพากันตามหา แต่หาอย่างไรก็หาไม่พบ จนกระทั่งวันหนึ่ง หญิงผู้นั้นก็เดินกลับออกมาด้วยตนเอง”

“…”

พ่อโรงเว้นจังหวะ สายตาทอดมองไปข้างหน้าคล้ายกำลังนึกถึงเรื่องราวในอดีต

“ทว่าหลังจากที่กลับออกมา แม่หญิงผู้นั้นก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน แลหมดวาสนาสิ้นใจไป ตอนนั้นใครๆ ต่างก็พากันคิดว่าแม่หญิงผู้นั้นจิตเลอะเลือน เพราะเธอมักจะพร่ำเพ้ออยู่ตลอดเวลาว่าตัวเองอาศัยอยู่ในเมืองอันงดงามนั้นนานนับปี ทั้งที่ความจริง เธอหายไปจากเรือนเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น”

นิลรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาในอก ความสับสนแล่นริ้วในความรู้สึก มันจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า ที่เวลาจะห่างกันนานถึงเพียงนั้น

“ชาวบ้านเลยพากันตั้งข้อสงสัยว่า คนที่หายสาบสูญไปอาจจะไม่ได้หายไปไหน แต่คงหมดสิ้นอายุขัยหลังจากหลงเข้าไปที่นั่น”

“หมายความว่าผู้ที่หลงเข้าไปและไม่ได้กลับออกมา มิใช่ว่าโดนทำร้ายแต่อายุสั้นลงและจากไปในเมืองนั้นหรือจ๊ะ”

“ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น เพราะเป็นเมืองทิพย์ที่อยู่อาศัยจากการสร้างบุญ หากไม่สร้างบุญก็คงอยู่ไม่ได้และสุดท้ายก็โดนกัดกินอายุขัยไปไงเล่า เพราะแบบนี้เราถึงเรียกพวกเขาว่าชาวบุญวังไงล่ะ”

“หากเป็นเช่นนั้นทำไมไม่กลับออกมาแต่แรกละจ๊ะ”

“ก็คงเพราะความงดงามของผู้คนในเมืองนั้น ที่ทำให้มนุษย์เช่นเราหลงใหลจนไม่มีสติไงละแม่นิล”

“แล้วเคยมีคนของชาวบุญวังหลงออกจากเมืองมาอาศัยปะปนกับพวกเราๆ บ้างหรือไม่จ๊ะ”

“ไม่เคยมีหรอก” พ่อโรงส่ายหน้าปฏิเสธหนักแน่น

 “เพราะชาวบุญวังจะออกมาปรากฏแก่สายตาได้เพียงช่วงวันโกนแลวันพระเท่านั้น”

“ทำไมต้องเป็นแค่วันโกนกับวันพระละจ๊ะ”

“อันนี้พ่อก็ไม่แน่ใจนัก แต่เคยมีพระธุดงค์ที่มาปักกลดใกล้เขตปราสาทพิชัยนาคา ท่านว่าท่านเคยสื่อสารกันทางจิต บอกว่าแท้จริงแล้วชาวบุญวังนั้น ก็คือเหล่านาคบริวารชั้นสูงขององค์พ่อปู่พญาอนธกาฬนาคราช ที่คอยปักหลักปกป้องคุ้มครองผืนป่าและปราสาทพิชัยนาคาแห่งนี้อย่างไรเล่าแม่นิล”