บทที่ 5

จี้เหมียนเยว่คิดว่าตัวเองจะต้องตายอยู่ในนี้ แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในสายตาก็ยังคงเป็นเพดานสีขาวซีดอันน่าเวทนาของโรงพยาบาลแห่งนั้น

เธอคอแห้งจนเจ็บแสบ พยายามยันกายลุกขึ้นเพื่อไปหยิบแก้วน้ำ แต่ร่างกายกลับอ่อนเพลียราวกับถูกถอดกระดูกออก เพิ่งจะยกตัวขึ้นได้นิดเดียวก็ล้มลงบนเตียงอีกครั้ง บาดแผลบนแผ่นหลังที่ยังไม่หายดีแผ่ซ่านความเจ็บปวดเหมือนหนังฉีก

"ตื่นแล้วเหรอ"

ประตูถูกผลักเปิดออก เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู จี้เหมียนเยว่เบือนหน้าหลบเขาตามสัญชาตญาณ

ฝูวั่งเชินเห็นสภาพที่ดิ้นรนอย่างจนตรอกของเธอ ฝีเท้าของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบก้าวเข้ามาข้างเตียง รินน้ำแก้วหนึ่ง แล้วโน้มตัวลงประคองท้ายทอยเธออย่างระมัดระวัง ยื่นขอบแก้วมาจ่อที่ริมฝีปากของเธอ

อุณหภูมิน้ำกำลังพอดี จี้เหมียนเยว่ค่อย ๆ กลืนทีละนิด เธอหลุบตาลงไม่ยอมมองเขา

ฝูวั่งเชินรอจนเธอดื่มเสร็จ วางแก้วลง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังไม่ออกว่ารู้ยังอย่างไร "วันหมั้นของเรา ฉันกำหนดไว้แล้ว เป็นเดือนหน้านะ"

จี้เหมียนเยว่ไอออกมาอย่างรุนแรง สะเทือนไปถึงแผ่นหลังจนเจ็บระบม เธอผ่อนลมหายใจ น้ำเสียงเบาแผ่วเหมือนเสียงถอนหายใจ "ฉันไม่อยากแต่งงานแล้ว"

"เลิกหาเรื่องได้แล้ว" ฝูวั่งเชินขมวดคิ้ว ยื่นมือหมายจะแตะใบหน้าของเธอ แต่เธอเอียงศีรษะหลบ "เหมียนเหมียน ฉันรอเธอมาห้าปีแล้ว พอหมั้นเสร็จ ฉันจะส่งถังถังออกไป"

จี้เหมียนเยว่หลับตาลง ขี้คร้านที่จะโต้เถียงอีก

"แต่ก่อนที่เราจะหมั้นกัน" เสียงของฝูวั่งเชินดังขึ้นอีกครั้ง สงบราบเรียบจนดูโหดร้าย "ฉันอยากจัดงานแต่งงานให้ถังถังก่อน

เธออยู่กับฉันมาห้าปี จะปล่อยให้คลุมเครือแบบนี้ตลอดไปไม่ได้ เด็กสาวชอบเรื่องที่มันดูเป็นพิธีการ

เหมียนเหมียน น้องเขาเพื่อนน้อย ถึงเวลานั้นฉันอยากให้เธอไปร่วมงาน และรับหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวให้น้องเขา"

เพี้ยะ!

เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ดังสนั่นขึ้นภายในห้องผู้ป่วย

จี้เหมียนเยว่ใช้แรงทั้งหมดที่มีตบฉาดนี้ออกไป แม้กระทั่งแขนของตัวเองยังสั่นสะท้าน ฝูวั่งเชินหันหน้าไปตามแรงตบ แก้มบวมแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว ความโกรธเพิ่งจะผุดขึ้นมาในสายตา ทว่าพอสบเข้ากับขอบตาแดงเรื่อของจี้เหมียนเยว่ ความตายซากและแตกสลายในนั้นทำให้คำพูดของเขาจุกอยู่ที่ลำคอ

เขาข่มความโกรธไว้ ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง ราวกับกำลังปลอบเด็กที่ไม่รู้จักโต "นี่เป็นแค่เกมเกมหนึ่งเองนะเหมียนเหมียน คิดซะว่าว่ามอบของขวัญวันเกิดให้เด็กสาวคนหนึ่งแล้วกัน"

วันถัดมา โดยไม่สนใจการขัดขืนของจี้เหมียนเยว่ สาวใช้และบอดี้การ์ดหลายคนก็บังคับเข้าห้องผู้ป่วย จับตัวเธอมารแต่งหน้าทำผม เปลี่ยนใส่ชุดเพื่อนเจ้าสาวสีชมพูอ่อนที่เตรียมไว้เนิ่นนาน ชุดนั้นรัดเอวแน่นเป็นพิเศษ รัดจนบาดแผลของเธอเจ็บแปลบเป็นระยะ

เธอถูกกึ่งพยุงกึ่งคุมตัวไปยังสถานที่จัดงานแต่งงาน

ไม่ใช่โรงแรม แต่เป็นคฤหาสน์ส่วนตัวริมทะเลแห่งหนึ่งในเมืองก่าง ซุ้มประตูกุหลาบสีขาว พรมยาวประดับคริสตัลระยิบระยับ บทเพลงที่วงดนตรีบรรเลง หรือกระทั่งโบผูกริบบิ้นสีแชมเปญบนเก้าอี้ของแขก...ทุกรายละเอียดเหมือนกับ 'งานแต่งงานในฝัน' ที่เธอเปิดนิตยสารเล่าให้เขาฟังคร่าว ๆ ตอนนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาในอายุสิบเก้าปี

ตอนนั้นเขายิ้มพลางบีบจมูกเธอ "จำไว้ให้หมดแล้วนะ ต่อไปจะจัดให้เธอไม่ให้ขาดสักอย่างเลย"

แต่ตอนนี้ เขากลับมอบทั้งหมดนั้นให้หลินหวั่นถังโดยไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่อย่างเดียว

ฝูวั่งเชินสวมชุดสูทสีขาวเรียบกริบ ยืนอยู่ไม่ไกล กำลังก้มหน้าจัดเวลเจ้าสาวให้หลินหวั่นถังอย่างอ่อนโยน หลินหวั่นถังอยู่ในชุดเจ้าสาวปักลายหรูหรา รอยยิ้มสวยงามดั่งดอกไม้ ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับจี้เหมียนเยว่นั้น เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความสุขอย่างไม่คิดจะปิดบัง

จี้เหมียนเยว่ยืนอยู่ในตำแหน่งเพื่อนเจ้าสาว แผ่นหลังยืดตรง ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางประณีต มองไม่ออกเลยสักนิดว่ามีความผิดปกติใด ๆ

มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้นที่รู้ดี ว่าหัวใจในทรวงอกดวงนั้น ในที่สุดไออุ่นสุดท้ายก็ดับสนิทลงในวินาทีที่มองเห็นทุกอย่างกระจ่างแจ้ง

ฝูวั่งเชินบอกว่านี่คือเกม

แต่อุปกรณ์ทุกชิ้นในเกม กลับเป็นความฝันที่เขาขโมยไปจากเธอ