บทที่ 6

บรรยากาศในงานแต่งงานหรูหรา หลินหวั่นถังควงแขนฝูวั่งเชินเดินทักทายท่ามกลางแขกเหรื่อ เสียงหัวเราะสดใสดังชัดเจน

เธอเชิญเพื่อนฝูงมาไม่น้อย คนกลุ่มหนึ่งรายล้อมพวกเขา สายตาอิจฉาและคำพูดประจบประแจงดังมาไม่ขาดสาย

"หวั่นถัง คุณชายฝูใส่ใจเธอจริง ๆ งานแต่งงานนี้สวยเกินไปแล้ว!"

"ใช่แล้ว อย่างกับเทพนิยายที่กลายเป็นจริง!"

มีคนตาดี จำจี้เหมียนเยว่ที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องได้ จึงกระซิบกระซาบกัน "นั่นใช่คนที่... เคยถูกคุณชายฝูพาไปขอโทษที่มหาวิทยาลัยคนนั้นหรือเปล่า"

หลินหวั่นถังรีบพูดต่อทันที น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน แต่ก็ดังพอให้คนที่อยู่ใกล้ ๆ ได้ยินชัดเจน "เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะ พี่เหมียนเยว่เคยขอโทษแล้ว ตอนนี้พวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน การที่เธอมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉัน ฉันดีใจมาก ๆ เลยนะ"

"หวั่นถัง เธอเนี่ยใจกว้างจริง ๆ !" รอบข้างมีเสียงชื่นชมดังขึ้นเป็นแถบ ๆ

จี้เหมียนเยว่แค่ยืนสงบนิ่ง เหมือนตุ๊กตาสวยประณีตที่ไร้ความรู้สึกตัวหนึ่ง

ระหว่างนั้น หลินหวั่นถังบอกว่ารองเท้าส้นสูงกัดเท้า ให้จี้เหมียนเยว่ไปเปลี่ยนเป็นรองเท้าส้นเตี้ยมาให้เธอ จี้เหมียนเยว่ไม่ได้พูดอะไร โน้มตัวลงถอดรองเท้าของตัวเองวางไว้ข้างเท้าของหลินหวั่นถังโดยตรง จากนั้นก็ก้าวเท้าเปล่าย่ำลงบนพื้นที่เย็นเฉียบ

แม้กระทั่งแหวน ก็ยังเป็นจี้เหมียนเยว่ที่ประคองกล่องแหวนกำมะหยี่ นำขึ้นไปส่งมอบให้ด้วยตัวเอง

ในช่วงพักของพิธี ฝูวั่งเชินตามหาจี้เหมียนเยว่ที่ยืนอยู่ลำพังภายใต้เงามืดของเสาระเบียง เขายื่นมือหมายจะดึงเธอ "เหมียนเยว่ เธอฟังฉันพูดนะ นี่มันก็แค่..."

ยังพูดไม่ทันจบ ทางห้องแต่งตัวก็มีเสียงร้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแหลมสูงของหลินหวั่นถังดังขึ้น

ฝูวั่งเชินสีหน้าเปลี่ยนทันที เขารีบพุ่งตัวไปทางนั้น ภาพที่เห็นคือหลินหวั่นถังเอามือกุมใบหน้า มีรอยเลือดซึมออกมาตามซอกนิ้ว ช่างแต่งตัวประคองพัฟแต่งหน้าที่เปิดอยู่อย่างสั่นสะท้าน ข้างในซ่อนเข็มเล่มเล็ก ๆ เล่มหนึ่งไว้เด่นหรา

"อาเชิน! เจ็บจัง! หน้าฉัน..." หลินหวั่นถังน้ำตานองหน้า

ฝูวั่งเชินหันขวับกลับมา สายตาราวกับมีดสั้นพุ่งปราดไปยังจี้เหมียนเยว่ที่เดินตามมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงข่มความโกรธ "ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ว่านี่เป็นการเอาใจน้องเขาเฉย ๆ คนที่จะแต่งงานกันจริง ๆ คือพวกเราต่างหาก! เธอต้องใจดำขนาดนี้เลยเหรอ"

เขาไม่ได้ถามแม้แต่คำเดียว สัญชาตญาณฝังหัวไปแล้วว่าเป็นฝีมือของเธอ

จี้เหมียนเยว่มองแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและการตำหนิอย่างไม่คิดปิดบังของเขา เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะอธิบายด้วยซ้ำ ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"เจ็บไหม" ฝูวั่งเชินหันไปปลอบประโลมหลินหวั่นถัง กวาดสายตาอันเย็นชาไปยังบอดี้การ์ดด้านข้าง

"เธอทำกับถังถังยังไง ก็ตอบแทนคืนไปแบบนั้น สิบเท่า"

บอดี้การ์ดเข้าใจความหมายที่สื่อ ไปหยิบกล่องเข็มเล่มเล็กมาเร็วมาก สองคนก้าวเข้ามาจับกดตัวจี้เหมียนเยว่ไว้ อีกคนหนึ่งคีบเข็มขึ้นมา ทิ่มลงไปที่นิ้วมือที่ถูกจับไว้ของเธอทีละเล่ม ๆ

ปลายเข็มทิ่มแทงผ่านผิวหนัง ลึกลงไปในเนื้อนิ้ว สิบนิ้วเชื่อมถึงหัวใจ ความเจ็บปวดเสียดแทงเข้าถึงอก ร่างกายของจี้เหมียนเยว่สั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ชั่วพริบตาเดียวเหงื่อเย็นก็เปียกชุ่มไรผมที่หน้าผาก ริมฝีปากถูกเธอกัดจนซีดขาว แต่กลับไม่ส่งเสียงออกมาสักนิด มีเพียงดวงตาที่คุ้นเคยคู่นั้น ที่ยิ่งนานวันยิ่งว่างเปล่า ยิ่งนานวันยิ่งเย็นชา

เมื่อบนมือเต็มไปด้วยจุดรอยเลือดซึม บอดี้การ์ดจึงปล่อยตัวเธอ

ฝูวั่งเชินจ้องมองจี้เหมียนเยว่ที่ใบหน้าซีดเผือด ร่างกายโงนเงนทำท่าจะล้ม เขาขมวดคิ้ว กล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดรำคาญใจ "พิธีจะเริ่มต่อแล้ว เธอ...ทำตัวดี ๆ หน่อย" พูดจบ ก็โอบหลินหวั่นถังที่ยังคงสะอึกสะอื้น แล้วรีบเร่งกลับไปยังลานพิธี

เสียงอันกังวานของพิธีกรดังขึ้นอีกครั้ง "คุณฝูวั่งเชิน คุณยินดีที่จะรับคุณหลินหวั่นถังเป็นภรรยาหรือไม่..."

จี้เหมียนเยว่พิงอยู่กับกำแพงอันเย็นเฉียบ ความเจ็บปวดที่ปลายนิ้วโถมแล่นเข้ามาเป็นระลอก ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงก็สั่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา หน้าจอสว่างขึ้น มีข้อความหนึ่งส่งมาจาก 'Z'

[อยู่ไหน ไหนบอกเจอกันหน้าสำนักงานเขต]

[ฉันมาถึงแล้วนะ]

เวลาที่ส่งข้อความคือเมื่อยี่สิบนาทีก่อน

ติดตามด้วยอีกข้อความเด้งขึ้นมา [เปลี่ยนใจแล้วเหรอ]

ด้านนอก มีเสียงทุ้มต่ำทว่ามั่นคงของฝูวั่งเชินดังเข้ามาอย่างชัดเจน "ผมยินดีครับ"

รวมทั้งเสียงปรบมือแสดงความยินดีของบรรดาแขกเหรื่อ

จี้เหมียนเยว่ก้มหน้าลง ปลายนิ้วแปดเปื้อนคราบเลือด ทว่ากลับพิมพ์คำตอบรับอย่างสงบนิ่งผิดปกติ

[กำลังไป รอฉันด้วย]

เธอเก็บโทรศัพท์ แล้วมองไปทางเวทีพิธีอันคึกคักเป็นครั้งสุดท้าย ตรงนั้น ฝูวั่งเชินกำลังสวมแหวนให้หลินหวั่นถัง

เธอหันตัวไป ยกชายกระโปรงที่เกะกะขึ้น เดินเท้าเปล่าที่เต็มไปด้วยฝุ่นและรอยเลือด ตรงไปยังเส้นทางเล็ก ๆ ที่นำไปสู่ประตูข้างอย่างเงียบเชียบ

ฝูวั่งเชิน ฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับนายแล้ว จริง ๆ นะ