บทที่ 1

"เห็นหรือยัง เขาเป็นแฟนฉัน"

ชั่วพริบตานั้น ภายในห้องวีไอพีก็เงียบกริบ

หลินหวั่นถังเชิดคาง "ในห้องนี้ไม่มีใครไม่รู้ฐานะของฉัน ต่อไประวังตัวด้วย อยู่ห่าง ๆ แฟนฉันไว้หน่อย!"

พวกเพื่อนสนิทวัยเด็กที่เพิ่งแซวถามเรื่องกำหนดวันแต่งงานของจี้เหมียนเยว่กับฝูวั่งเชิน ตอนนี้มองหน้ากันเลิ่กลั่ก สุดท้ายก็ทยอยทักทายเด็กสาวนั่นอย่างหวั่นเกรง

"สวัสดีพี่สะใภ้น้อย"

จี้เหมียนเยว่เหมือนถูกถังน้ำแข็งสาดใส่หน้า ความหนาวยะเยือกแผ่ซ่านตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า

เธอถึงกับลืมความเจ็บบนใบหน้า ได้แต่หันหน้าไปมองฝูวั่งเชินอย่างงุนงง หวังว่าเขาจะอธิบายอะไรให้เธอฟัง

ฝูวั่งเชินก็แค่นวดข้อมือให้หลินหวั่นถังไปพลาง เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไปพลาง "เหมียนเหมียน น้องยังเด็ก ยอม ๆ น้องเขาหน่อยนะ"

วินาทีนั้น จี้เหมียนเยว่ก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว เธอพลันหัวเราะออกมาเบา ๆ ยืดตัวลุกขึ้นยืน สบสายตาตรงๆ กับใบหน้าเง้างอนที่คล้ายคลึงกับเธอถึงแปดส่วน

ตอนนั้นเคยมีคนถามเธอว่า กลัวไหมว่าหลังจากเธอไปแล้ว ฝูวั่งเชินจะเลี้ยงตัวแทนขึ้นมาสักคน ตอนนั้นเธอยิ้มสดใสให้ผู้สื่อข่าวที่ถาม "ฝูวั่งเชินเคยบอกว่า ชีวิตของเขาเป็นของฉันค่ะ"

แต่ตอนนี้ เขาได้เลี้ยงตัวแทนไว้คนหนึ่งจริง ๆ

เผลอมีใจให้กับตัวแทนคนนั้นเข้าจริง ๆ แล้วด้วย

ทั้งที่เห็นอยู่ตำตาว่าเธอเป็นฝ่ายถูกตบ แต่ฝูวั่งเชินกลับขวางอยู่หน้าหลินหวั่นถัง เพราะกลัวว่าเธอจะทำเรื่องอะไรที่ทำร้ายหลินหวั่นถัง หัวใจของจี้เหมียนเยว่ที่เคยเต้นระริกเพราะได้กลับประเทศ ค่อย ๆ เย็นชาลงทีละน้อย

"ฝูวั่งเชิน นายก็รู้ว่าหาเรื่องฉันจะมีจุดจบยังไง วันนี้ถ้าเธอไม่ดื่มเหล้าขวดนี้ให้หมด เรื่องนี้ไม่จบง่าย ๆ แน่"

เธอเพิ่งจะพูดจบ ฝูวั่งเชินก็หยิบเหล้าแรงดีกรีสูงขวดที่เธอชี้ขึ้นมากระดกหมดในรวดเดียว "วันนี้เป็นถังถังที่ทำผิด เธอดื่มเหล้าไม่ได้ ฉันดื่มไถ่โทษแทนเธอเอง"

พูดจบเขาก็อุ้มหลินหวั่นถังขึ้นในท่าเจ้าสาว แล้วรีบก้าวเท้าออกจากห้องวีไอพีไปโดยไม่หันกลับมามอง

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ชายตาแลจี้เหมียนเยว่เลยด้วยซ้ำ

นอกห้องวีไอพี เสียงบ่นอุบอิบของหลินหวั่นถังลอยเข้ามา "ฉันต่างหากที่เป็นแฟนที่พี่เปิดตัว ยายนั้นเป็นมือที่สามชัด ๆ..."

จี้เหมียนเยว่ราวกับถูกภาพเมื่อครู่ลวกดวงตาเข้าอย่างจัง เธอลนลานละสายตาหนี

ฝูวั่งเชินเป็นโรคกระเพาะ ไม่เคยแตะต้องเหล้ามาก่อนเลย แต่ตอนนี้กลับเสนอตัวออกหน้าดื่มแทนคนอื่น

ถึงขั้นว่าเธอที่เป็นแฟนตัวจริง ดันกลายเป็นมือที่สามไร้ยางอายไปเสียอย่างนั้น

แต่ดวงตาหลบเลี่ยงได้ หัวใจกลับไร้ที่หลบซ่อน ความรู้สึกปวดหน่วงแผ่ซ่านออกมาจากตรงนั้น ชัดเจนยิ่งกว่าตบฉาดนั้นบนใบหน้าเป็นร้อยเท่า

พอกลับถึงบ้าน เธอส่งข้อความหาผู้ติดต่อคนหนึ่งในรายชื่อที่บันทึกชื่อไว้ว่า 'Z'

[ช่วยฉันสืบเรื่องคนสองคนหน่อย หลินหวั่นถังกับฝูวั่งเชิน เอาแบบละเอียดนะ]

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ข้อมูลก็ถูกส่งมา

ในไฟล์แนบคือรูปภาพหลายใบพร้อมลำดับเวลาอย่างละเอียด ใบหน้ายิ้มเคียงข้างกันใต้ดอกไม้ไฟริมทะเลในคืนส่งท้ายปีเก่า ฝูวั่งเชินสวมชุดลำลองปะปนเข้าไปในห้องเรียนมหาวิทยาลัยเพื่อนั่งฟังเลกเชอร์เป็นเพื่อนหลินหวั่นถัง สอดประสานนิ้วมือใต้โต๊ะ ข้อความเขียนด้วยลายมือว่า [สุขสันต์วันบรรลุนิติภาวะนะถังถัง' บนเค้กวันเกิดวัยสิบแปดปีของหลินหวั่นถัง พอเธอเจ็บป่วย ฝูวั่งเชินเฝ้าไข้อยู่ที่โรงพยาบาลทั้งคืนจนตาแดงไปด้วยเส้นเลือดฝอย...

เรื่องราวและคำพูดพวกนั้นที่เขาเคยทำแค่กับเธอ ตอนนี้ทำให้คนอื่นหมดโดยไม่ขาดตกบกพร่อง แถมยังอ่อนโยนพิถีพิถันยิ่งกว่าเดิมซะอีก

หัวใจราวกับถูกแช่แข็ง ค่อย ๆ หนาวเหน็บและแข็งกระด้างไปทีละน้อย

นิ้วมือที่ไถหน้าจอของเธอแข็งเกร็งเล็กน้อย แต่กลับไม่แสดงสีหน้าอะไร

กล่องข้อความเด้งข้อความใหม่ขึ้นมาอีกหนึ่งข้อความ มาจาก Z

[นี่น่ะเหรอรักแรกวัยเด็กที่เธอเฝ้าคิดถึงไม่ลืมซะที ฉันดูแล้วก็ไม่ได้เรื่องเท่าไรเลยนี่]

[ลองหันกลับมามองฉันหน่อยเป็นไง]

สายตาของจี้เหมียนเยว่หยุดที่ข้อความบรรทัดสุดท้าย ก้นบึ้งดวงตาที่ฉายแวววูบไหวระลอกสุดท้ายกลับสู่ความนิ่งสงบ

ปลายนิ้วของเธอขยับ พิมพ์คำตอบรับกลับไป

[เอาสิ]

[อีกห้าวัน เจอกันที่สำนักงานเขตเมืองก่าง]