A RECKLESS NIGHT WITH MR.MONTENEGRO のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

MARISBumaba ang driver at binuksan ang pinto sa side ni Enzo.“Ready ka na?” tanong niya.Hindi ako ready, pero tumango pa rin ako.Lumabas siya, humarap, at inabot ang kamay niya sa ’kin. Hinawakan ko iyon, feeling completely overwhelmed nang isuksok niya ang kamay ko sa braso niya at sabay kaming nagsimulang maglakad sa red carpet. Nasilaw ako sa sunod-sunod na camera flashes mula sa magkabilang side, at narinig ko ang mga boses na tumatawag sa kanya.“Mr. Montenegro, who’s your date tonight?”“Mr. Montenegro, sino’ng designer ng suot ng date mo?”“Mr. Montenegro, how do you respond to rumors that investors have lost confidence in Montenegro Holdings following the arrest of your father?”What the hell kind of question was that sa ganitong event?Humigpit ang muscles sa braso ni Enzo. Sumilip ako sa grupo ng mostly photographers sa gilid. Dalawa o tatlong tao ang may hawak na microphones, sinusubukang tanungin ang mga attendees, pero hindi ko matukoy kung sino ang nagtanong tungkol

MARISHinila niya ako papunta sa isang alcove at mabilis akong pinaikot, idinidikit ang likod ko sa wall habang nakapatong ang mga kamay niya sa magkabilang side ng shoulders ko.“May sasabihin ka sa ’kin.”Ang gaspang sa boses niya ay parang mga hibla ng need na humihigpit sa isang mainit na buhol sa loob ko.Sinabi niyang gusto lang niyang marinig ang sagot ko kapag may magagawa siya tungkol doon.So ano ba talaga ang balak niyang gawin dito, sa semi-public na lugar na ito?Wild na kumakabog ang puso ko, at mahigpit na nakadikit ang nipples ko sa manipis na material ng dress ko.Throwing caution to the wind, itinaas ko ang ulo ko at tumingin nang diretso sa mga mata niya.“Yes.”Hindi niya ako na-misunderstand. Hindi rin siya humingi ng clarification.Alam na alam niya kung ano ang ibig kong sabihin.Bumagsak ang mga labi niya sa labi ko habang inaangkin niya ang bibig ko, at parang nilamon ako ng biglaang apoy ng init na sumiklab sa pagitan namin.Umarch ako papunta sa kanya nang a

ENZOHinayaan ko siyang malasahan ang sarili niya nang ilang segundo pa, tapos despite my earlier resolve, hinugot ko ang mga daliri ko, kinulong ang mukha niya sa palad ko, at marahang hinalikan ang mga labi niya.Mabagal iyon sa umpisa.Pero hindi nagtagal, ikiniling ko ang ulo niya para mas lumalim ang halik, humihigpit ang hawak ko sa buhok niya habang tuluyan akong nawawala sa kanya.Nang sa wakas ay umatras ako, hindi lang siya ang mabigat ang paghinga.Narinig namin ang boses ng driver sa intercom.“Approaching na po tayo sa hotel, sir. Do you want me to keep driving?”Walang duda na kahit nakataas ang privacy screen, narinig niyang tuluyan si Maris kanina.Probably kaya confident siyang itanong iyon.“You can take us back now. Thank you.”Sinubukan ni Maris na bumaba mula sa kandungan ko, biglang umiwas ang tingin niya sa ’kin.Hinawakan ko ang baba niya.“Uh-uh. You said you were mine for the night, which means you do what I want. And what I want is for you to stay right wher

MARISHuminto ang limo sa tapat ng apartment ko, at napatingin ako kay Enzo. Distant siya sa buong biyahe pabalik, at hindi ko talaga alam kung bakit. Hindi naman ako naging chatterbox, pero hindi pa ako sanay sa ganitong klaseng casual affair. Pilit ko pang inaayos sa isip ko kung ano ba talaga ang susunod na mangyayari. Para sa isang katulad ni Enzo, malamang familiar territory na ang mga gabing gaya ng kagabi.Nahihirapan akong umalis sa kama niya noong madaling-araw. Mas mahirap kaysa sa ine-expect ko. Siguro dapat umalis na ako pagkatapos ng fifth orgasm that night, pero sobrang relaxed ko na, puno pa ng lingering pleasure ang buong katawan, kaya nakatulog na lang ako habang nakadrapa pa rin sa kanya.Pagkagising ko makalipas ang ilang oras, nagulat ako. Nakahiga ako nang patihaya, kamay ni Enzo nakapatong sa tiyan ko habang mahimbing siyang natutulog sa tabi. Akala ko gigisingin niya ako tapos sasabihing “Bumalik ka na sa kwarto mo.” At honestly, ayokong mangyari ’yung usapan na

ENZOUnang-una Monday morning, pinapunta ako ni Alejandro sa office niya. Umupo ako sa isa sa mga chair sa kabilang side ng desk niya at kumuha ng chocolate chip muffin mula sa tray na inilalapag ng assistant niya para sa kanya tuwing umaga. Hindi naman niya kinakain ang kahit ano roon.“I’m assuming gusto mo malaman how the trip to Cebu went?” sabi ko nang hindi man lang siya tumingala mula sa mga papeles sa harap niya. Classic Alejandro power play iyon na natutunan niya kay Dad. Matagal na akong immune sa gano’n.Sa wakas, tumingin siya sa akin. “Among other things, oo.”“The site is good,” sabi ko. “May ilang thoughts si Maris tungkol sa kung paano ma-maximize ang view.”Sinipat ako ng malamig niyang gray eyes. “She did, did she?”Hindi ako kumurap habang sinalubong ang tingin niya. “Yes. Very talented architect siya.”“I’m sure architectural talents niya talaga ang interested ka.”Hindi ko naman aaminin na may namamagitan sa amin ni Maris, kahit pa naghihinala siya. Pero hindi ko