A RECKLESS NIGHT WITH MR.MONTENEGRO のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ENZOSa halip, idinaan ko ang dila ko sa labi niya, at napadaing ako nang lumabas ang dila niya para sundan ang bakas ng akin.“Now, kapag dumaan ka kay Miguel, nasa labi mo pa rin ang lasa nating dalawa,” ungol ko.Tumuwid ako at umatras palayo sa kanya.She was a glorious sight.Namumula ang mga pisngi niya, bahagyang glazed ang mga mata, at hawak-hawak pa rin niya ang palda niya sa may bewang. Gusto ko siyang iyuko sa ibabaw ng desk ko at angkinin siya.Pero ipinikit ko ang mga mata ko at huminga nang malalim, pilit itinutulak palayo ang urge na iyon.“Can I have my panties back?” tanong niya.“No.”Tinitigan niya ako, pero imbes na makipagtalo, marahan niyang ibinaba ang palda niya sa mga hita niya at inayos ang mga gusot. Pagkatapos, inayos niya nang kaunti ang buhok niya, iniiwasan ang tingin ko.Pero hindi ko siya hahayaang makatakas nang ganoon lang.“We seem to be making a habit of revenge.”Napunta ang tingin niya sa akin, at hindi ko sigurado kung ano ang nakita ko sa mga m

Kinabukasan, bawat email notification, bawat ring ng phone ko, nakakapatalon ng puso ko.Half-expecting akong tawagin papuntang office ni Enzo, tapos hindi ko na alam kung natatakot ako o inaabangan ko talaga.Ilang emails ang dumating from Miguel. Isa doon, sinabing na-nominate raw ng Montenegro Holdings ang concepts namin para sa H+ Architectural Design Awards.Kahit gulo na gulo ang isip ko, hindi ko mapigilan ang pride na bumuhos sa akin.Completely impersonal naman lahat ng emails niya, puro project talk lang. Parang tinanggap na rin niya na wala talaga akong interes makinig sa kung ano pa mang kuwento niya tungkol sa ibang babae.Pero pagsapit ng gabi, wala pa ring tawag o kahit anong sign mula kay Enzo, sumalubong sa akin ang magulong halo ng emotions.Mali pala si Nicole.Dapat masaya ako diyan, di ba?So bakit parang may bumabagsak na bato sa dibdib ko?Nang gabing iyon, pag-uwi ni Nicole galing sa pagtuturo niya, tinanong niya kung ano raw ang nangyari sa office.Sinabi kong

MARISMuli kong tinitigan ang card.Wow. Okay. Ito yung klaseng bagay na nakikita ko lang sa movies. Parang eksena sa Pretty Woman.Maybe dapat mas reluctant ako mag-gasto gamit ang pera ng company niya, pero considering na si Enzo mismo ang nag-aalala kung paano ako magmumukhang representative ng Montenegro Holdings, hindi naman ako magrereklamo. At least magkakaroon ako ng chance bumili ng mas mahal kaysa sa kaya kong bilhin gamit ang sarili kong pera. Baka kahit isa sa mga dress ni Nicole, hindi pumasa sa standards nila.Mabilis akong nag-message sa kanya.Maris: Any chance you’re up for a shopping trip sometime this week?Nicole: ???Maris: Kailangan kong bumili ng dress. May gala ako Friday night.Nicole: What? Where? With who?Maris: Sa Cebu. With Enzo.Tumunog ang phone ko habang hawak ko pa ito. Napatingin ako sa paligid, ayokong may mag-react dahil personal call iyon during work hours. Pero wala namang malapit, kaya sinagot ko.“Hindi ka puwedeng magsabi lang na kailangan mon

ENZOPero hindi ko rin pinalampas ang bahagyang paghinto ng paghinga niya nang umusad ang eroplano at dumikit ang binti ko sa kanya.“Excited ka bang makita ang site?” tanong ko.“I am. Okay naman ang 3D models, pero there’s nothing like being on the ground and seeing how the building is actually going to exist in its environment.”Halatang excited siya, at nakakahawa ang enthusiasm niya. Maliwanag ang ngiti niya.Kung tutuusin, nandito lang ako para bisitahin ang site dahil kailangan ko namang pumunta sa Cebu para sa gala. Kung wala iyon, malamang hindi ako nag-abala. Wala akong oras para personal na puntahan ang bawat future development site. Although, baka may kinalaman din sa fact na magandang excuse ito para maisama si Maris.Para siyang kati na hindi ko makamot. Ang hope ko lang, baka kapag mas marami akong oras na kasama siya, mawala rin ang urge. Baka tumigil na akong pagnasaan siya. O baka mas lumala lang.Who the hell knew?Bumalik si Marigold dala ang mga drinks namin at in

MARISIsang beses ko pang chineck ang reflection ko sa salamin, pinapakinis ng mga daliri ko ang silky material ng floor-length red dress na suot ko. Hopefully, sa sobrang ganda at sobrang mahal ng outfit na ’to, magfi-fit in ako sa lahat ng ibang guests sa gala.Tumalikod ako sa salamin at chineck ang oras. Malapit nang dumating si Enzo para sunduin ako. Sa isip na ’yon, parang isang buong kaleidoscope ng butterflies ang biglang nag-flutter sa tiyan ko. Hindi ko pa siya nakikita simula nang bumalik kami mula sa hotel site. Sinabi niya sa ’kin na gawin ko raw ang gusto ko sa natitirang oras ng araw, tapos nagkulong siya sa room niya para sa isang conference call kasama ang mga kapatid niya.I spent a couple of hours wandering around at nag-indulge ako sa isang masarap na deep-dish pizza for lunch, bago bumalik sa hotel room ko at i-distract ang sarili ko sa pag-sketch ng ideas ko para sa revised design ng hotel.Sinubukan kong kalimutan ang nangyari sa office niya, pero paulit-ulit la