Üvey Kardeşimin O Kirli Sırrı의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

Gianna***Güneş daha yeni doğmuştu ama ben çoktan giyinmiş ve gitmeye hazırdım. En sevdiğim bol kargo pantolonumu ve basit gri bir crop top giymiştim. Açık kahverengi saçlarım topuz yapılmıştı ve ağır sırt çantam bir omzuma asılıydı.Okul kampüsündeki herhangi bir kıza benziyordum, ki tam olarak istediğim şey buydu.Telefonumu son bir kez kontrol ettim. Aldığım engelli yardımı ve yan projelerimden kazandığım ekstra para arasında, daha fazla kredi çekmeden zar zor başımı suyun üstünde tutuyordum.Kimseye borçlu olmak istemiyordum, özellikle de annemin benim için istediği gibi bu evdeki adamlara.Dizüstü bilgisayarımın ekranına bakmaktan başım ağrıyordu. Disleksim yüzünden, yorgun olduğumda harfler dans ederdi ve makine öğrenimi projem bulanık çizgilerden oluşan bir karmaşaydı. Gerçek bir iş yapabileceğim özel yazılımımı kullanmak için bilgisayar laboratuvarına gitmem gerekiyordu.Koridorda sessizce ilerledim, bu labirent gibi evde kaybolmadan ya da daha kötüsü, birine çarpmadan ön kapı

Gianna***Capone arabasına binmek istemiyordum ama ona da hayır demek istemiyordum.Sessiz bir nefes verdim ve küçük bir baş salladım, çantamı yere bırakıp sandalyeye kaydım. "Tamam." diye mırıldandım. "Seninle gelirim.""Yaşasın!" diye cıvıldadı Madeleine, yüzü sanki güneş odaya girmiş gibi aydınlandı. Masanın geri kalanına dönüp parlak, kazançlı bir gülümseme sundu. "Gördünüz mü? Sorun çözüldü. Kahvaltıyı bitirir bitirmez çıkarız."Aç olmadığımı söyleyemeden kahvemi önüme geri kaydırdı. Sonra tabağıma yemek yığmaya başladı: bir yığın kabarık pankek, bir kaşık çırpılmış yumurta ve birkaç dilim çıtır pastırma.Salvatore başını Jules'ın oturduğu yere çevirdi. "Jules, bu sabah kuşları görecek kadar erken kalktın mı?"Jules'ın yüzü anında aydınlandı. Çatalını bıraktı, gözleri kocaman ve parlaktı. "Evet! Tam penceremin önünde gördüm onları!" Öne eğildi, konuşurken elleri heyecanla hareket ediyordu. "O kadar çoklardı ki! Yeşiller gördüm, küçük maviler ve daha önce hiç görmediğim her türden

Gianna***Hâlâ donmuş haldeydim ki Madeleine merdivenlerden aşağı koşarak geldi. Kolunun altında kalın bir ders kitabı ve yüzünde parlak bir gülümseme vardı. Bu normallik, Raphael'le yaşadığım o anın ardından tuhaf hissettirdi."Hazır mısın?" diye sordu, hafif sesle.Hızla başımı sallayarak onayladım, sesime güvenmiyordum. Sadece bu evin dışına çıkıp nefes almak istiyordum.Ön kapılardan çıkıp araba yolunda rölantide bekleyen şık, koyu renkli bir SUV'a doğru yürüdük. Takım elbiseli bir muhafız bekliyordum. Ama arabaya vardığımızda şoför kapısı açıldı ve Adriano indi."Bir şoförümüz olduğunu sanıyordum." diye mırıldandım, alçak sesle."Var." dedi Madeleine, ona bakarken gözleri yumuşadı. "Sadece ben arabadayken başkasının direksiyonda olmasından hoşlanmıyor."Arka koltuğa kaydım, kendimi kapıya yapıştırıp sırt çantamı kucağıma çektim. Bir saniye sonra Adriano şoför koltuğuna oturdu. İçeri girdiğinde bütün araba küçülmüş gibiydi; fazla büyük, fazla gürültülü, her şeyi fazlaydı. Madelein

Gianna***Çünkü biri kafamın içindekini gerçekten görseydi... kendimi ne kadar değersiz hissettiğimi anlardı. Ve burada başarısız olursam, elimde hiçbir şey kalmazdı.Ne yedeğim kalırdı, ne de güvenlik ağım.Tam da onun gibi adamların her zaman ait olduğumu söylediği yerde son bulurdum, bir başkasının hayatının gölgesinde sessizce durarak.Anneme ve Jules'a hak ettikleri geleceği asla veremezdim.Ve şimdi pes edersem... o zaman haklı olurlardı. Tam da bana her zaman dedikleri şey olurdum.Salak.İşe yaramaz.Gianna.Profesörün sesi düşüncelerimi kesti. "Gianna." dedi, doğrudan bana bakarak. "Bir evrişim katmanında birden fazla filtrenin nasıl çalıştığını açıkla."Yüreğim ağzıma geldi. Kelimeler tam orada, kafamın içindeydi. Desenleri görüyordum. Sayıları, veri akışını... Her filtrenin, bir sonraki katman onları anlamlı bir şeye dönüştürmeden önce kenarları nasıl yakaladığını görüyordum.Ama ağzım bir türlü açılmadı.Açtım, kapattım, sonra tekrar açtım. Harfler dudaklarımdan çıkmadan ö

Gianna***"Kahvaltıda olanlar için özür dilerim." dedi ve tamamen farklı bir şeyden bahsettiğini fark ettim. "Bunun büyük bir değişim olduğunu biliyorum, Gianna. Uzun zamandır sadece biz vardık. Ve Capone'lar... onlar fazla. Ama artık bu evin kurallarına uymak zorundayız. Bu sadece temel nezaket. Onlara ihtiyacımız var, tatlım. Bu çatıya ihtiyacımız var."Dokunuşundan geri çekildim. "Anne, ciddi olamazsın. Onlara güvenemezsin. Hiçbir erkeğe güvenemezsin, hele böyle adamlara, Salvatore'a bile. Şimdi kibar davranıyor ama bu ne kadar sürer? Onun gibi adamların her zaman bir amacı vardır."Beni yatağa doğru çekti ve oturttu, elimi sıkıca tuttu. "Gianna, yeter. Anlamıyorsun.""Yeterince anlıyorum." diye tersledim. "Bize nasıl baktıklarını görüyorum. Özgürlüğümüzü gösterişli bir ev için takas ediyorsun. Bu kötü bir anlaşma, anne. Sana sırt çevirmesi an meselesi.""Salvatore farklı." dedi ve sesi o kadar kendinden emindi ki beni korkuttu. Doğrudan gözlerimin içine baktı. "Kimse beni onun sev