Üvey Kardeşimin O Kirli Sırrı의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

Gianna***Yatak kocamandı ama hepimiz tam ortasına sokulmuştuk, kendimize küçük bir güvenlik adası yaratmıştık. Annem kollarını etrafımıza doladı, bizi sıkıca kendine çekti. Bizi hâlâ küçük çocuklarmışız gibi tutuyordu, sanki yirmi bir ve on yaşında değilmişiz gibi. Bir eli saçlarımı okşadı, parmakları düğümleri nazikçe çözdü, diğer kolu Jules'ı sıkıca tuttu."Yanınızdayım," diye fısıldadı. "İkiniz de yanımdasınız. Size hiçbir şey olmayacak. Bu dünyada yapacağım son şey olsa bile, sizi korurum."Sadece bana ve Jules'a konuşmuyordu; malikânenin duvarlarına, aşağıdaki adamlara ve bize bunca zamandır kötü davranan dünyaya konuşuyordu. Evrene, bizim ona ait olduğumuzu söylüyordu ve biri bize zarar vermeden önce her şeyi yakardı.Kalbinin kulağıma çarpışını hissettim, hızlı ve sert. Ciddi olduğunu biliyordum. Annem bizi korumak için ruhunu bile feda ederdi.Kendimi ona yaslamaya zorladım. Onun tarafında olduğumu hissetmesini istiyordum. Yüzüne baktım ve hafif bir tonda konuşmaya çalıştım.

Raphael***Soğuk mermer duvara yaslandım, elimdeki bardak ağırdı. Kardeşlerim etrafımdaydı; koyu takım elbiselerden, pahalı kolonyalardan ve acımasız yüzlerden oluşan sağlam bir duvar. Salonun gölgelerinde duruyorduk, resepsiyonu bir cenaze töreni gibi izliyorduk.Salonun karşısında, babam gerçekten gülümsüyordu. Bu, tenimi ürpertti. Yumuşak görünüyordu. Zayıf görünüyordu. Orada Hazel'la duruyordu, Hazel ki üzerine sertçe üflesen kırılacak beyaz bir cam parçası gibi görünüyordu."Bu lanet bir rezalet." diye mırıldandı Adriano. Kol düğmeleriyle oynuyordu, parmak boğumları bir saat önce bitirdiği bir işten hâlâ kanıyordu."Bir palyaço gibi davranıyor." diye ekledi Dante. "O çocuğa, Jules'a, kendi kanındanmış gibi davranıyor. Zavallı. Bir de büyük olanı sorma...""Gianna." dedim.İsim dilimde duman gibi bir tat bıraktı.İki gün önce kahvaltıdaki yüzünün hali hâlâ gözümün önündeydi. İnsanlar biz odaya girdiğimizde genelde titrer, ayakkabılarına bakarlar, fark edilmemek için dua ederler. A

Raphael***Kadehini yükseğe kaldırdı."Capone erkeklerine." dedi. "Ben birçok günahı olan bir adamım ama siz altınız benim tek gerçeğimsiniz. Sizi bu dünyadaki her şeyden çok seviyorum."Sonra Vincenzo kadehini aldı. Önce Adriano'ya, sonra hepimize baktı. Gözlerinde sessiz bir emir vardı. Tek tek, yavaşça biz de kadehlerimize uzandık. Ne bir kelime, ne bir gülümseme. Sadece kadehlerimizi bir parmak kaldırdık, paylaştığımız kanın soğuk, sert bir kabulü olarak.Sonra yavaş müzik çalmaya başladı. Vincenzo, Claire'i dansa kaldırdı, Adriano, Maddie'yi kapıp götürdü. Babam, Hazel'ı yerine kadar götürdü çünkü kadın yorgunluktan bayılacak gibi görünüyordu; sonra döndü ve Gianna'dan dans etmesini istedi.Dante, partneriyle kalabalığa karıştı, Luca, Silvio ve ben masada kaldık. Öylece oturmak bize iyi geliyordu ta ki Adriano'nun telefonu titreyene kadar. Ekrana baktı, yüzü ciddileşti ve telefonu açmak için uzaklaştı.Gözümü kırpamadan Madeleine karşımda belirdi. Sormadı bile, sadece elimi kapıp

Gianna***Yeni odamdaki halının üzerinde bir ileri bir geri yürüyordum. Çoktan derslerim için giyinmiştim, dar mavi bir kot, yumuşak beyaz birkısa üst. Ama kapıyı bir türlü açamıyordum.Midem öfkeli yılanlarla dolu gibiydi. Aşağıya, o uzun mermer kahvaltı masasına inmeyi her düşündüğümde üzerimden soğuk bir mide bulantısı dalgası geçiyordu.Biliyor.Aynanın önünde durdum ve yüzüme baktım. Solgun görünüyordum. Gözlerim kocaman ve korku doluydu. Kafamın içinde sürekli Raphael'in yüzünü görüyordum. Dans pistinde bana bakışını görüyordum.Gözlerimi kapattım ve anı o kadar sert çarptı ki şifonyerin kenarına tutunmak zorunda kaldım. Kulüp gözümün önüne geldi. O parlak, sıcak ışıklar... Parfüm kokusu... Kendimi o sahnede gördüm. Neredeyse hiçbir şey yoktu üstümde, hayal gücüne hiçbir şey bırakmayan minik siyah dantel parçaları. Onun için nasıl dans ettiğimi hatırladım, uzattığı para için bedenimi nasıl salladığımı.Sadece beni görmekle kalmamıştı. Üstelik benim için para ödemişti. Bana dokun

Gianna***"Kesinlikle." diye ekledi Maddie, bana gülümseyerek. "Gerçek dünya deneyimi istediğini söylemiştin. Raphael'in kurduğu sistemlerden daha 'gerçek' bir şey bulamazsın. Ne kadar zeki olduğunu kanıtlaman için en iyi yer."Silvio başını salladı. "Hadi yap. Ona zaten sahip olduğu adamlardan daha iyi olduğunu göster."Masaya baktım. Hepsi bana karşı birleşmişlerdi ama yardımcı olduklarını sanıyorlardı. Bana altın bir bilet verdiklerini düşünüyorlardı.Raphael'e baktım. Tek kelime etmemişti. Öylece oturuyordu. Bunu benden bile daha az istiyor gibi görünüyordu. O parlak cam ofisinde "striptizci"yi istemiyordu, mükemmel sistemlerini bozmasını istemiyordu."Öne geçmeye ihtiyacım yok." dedim. "Herkes gibi başvurmak istiyorum. Adil bir mücadele istiyorum.""Peki, Raphael?" diye sordu Salvatore, bahanelerimi dinlemekten bıkmış gibi. "Ne diyorsun? Ver kıza adil mücadelesini. Sıkı bir teste sok. Eğer söylediği kadar zekiyse, kazanç olur. Değilse, kovarsın. Basit."Raphael yavaş, derin bir n