All Chapters of Üvey Kardeşimin O Kirli Sırrı: Chapter 1 - Chapter 10

Gianna***"Gianna! O ayakkabıları hemen şu anda giymezsen aklımı kaçıracağım!"Annemin sesi bir oktav yükseldi. İki gece önceki maskeli kıza hâlâ benziyor muyum diye kendi gözlerime baktığım aynadan uzaklaştım."Geliyorum, anneciğim! Sakin ol! Geç kalmayacağız!" diye bağırdım, yerden bir çift ten rengi topuklu ayakkabı alarak.Oturma odasına girdim ve tam bir kaos sahnesiyle karşılaştım. Annem, her yerine tam oturan çiçekli bir elbise giymişti ama kulağına altın halkayı takmaya çalışırken elleri titriyordu. Küpeyi üçüncü kez düşürdü, dudaklarından bir hayal kırıklığı tıslaması kaçtı."Dur, ben yaparım." dedim, öne çıkarak. Küçük altın halkayı yerden aldım ve kulak memesinden geçirip kapattım."Sağ ol, G." diye fısıldadı, yanağıma dokunarak. "Sadece her şeyin mükemmel olmasını istiyorum. Salvatore... o bambaşka biri. İyi bir adam, ama ailesi... oğulları. Onlar Capone'lar, Gianna. Şehre hükmeden insanlar. Eğer onun için doğru kişi olmadığımı düşünürlerse ya da siz kızlar için... şey, bi

Gianna***Gül Bahçesi'ne geri dönmüştüm. Burası, parası bol adamlara süs olarak sunulacak kızların giydirildiği yerin havalı bir adıydı."Yemin ederim, Denise Abla, bunlar insan değil." diye inledim, başımı o kadar sert geriye attım ki at kuyruğum neredeyse yere değdi. "Onlar... Kıyametin altı farklı çeşidi gibiler. Resmen Kıyamet Büfesi."Çiçekli sabahlıkla sigara içerken bile korkutucu görünebilen tek kadın, Mama D, tavana doğru bir duman bulutu savurdu. Bir sürü ışıltılı civcivi koruyan ana tavuk edasıyla bizi süzdü. "Onlar Capone'lar, G.""Bugün hayatım boyunca gördüğümden daha çok silah gördüm!" dedim, ellerimi savurarak. "Üstelik saklama gereği bile duymuyorlar. Sanki 'Tuzu uzat, bir de işte silahım' der gibi. Bir de o bakışlar! Aman Tanrım, o bakışlar. Sadece bakmakla kalmadılar; sanki evlerine gizlice girip en sevdikleri evladını çalmışım gibi baktılar."Tasha güldü, köprücük kemiklerine altın ışıltı sürerken koyu teni makyaj masasının ışıkları altında parlıyordu. "Kızım, en a

Raphael***"Beş dakika doldu." diye fısıldadım, yayımın emniyetini kaldırarak. "Kara Yuva açık. İyi avlar, beyler."Bir adrenalin dalgasıyla adamlar ağaçlara karıştı, kontrol ettiğim karanlıkta kayboldular.Bir an terasta kaldım, bileğimdeki dijital haritayı izledim. Bu çöplerden hangisinin en hızlı koştuğunu görmek istiyordum. En ilginç hedefi seçmek istiyordum.Bu işte en iyisiydim çünkü sadece ellerimle avlanmıyordum; zihnimle avlanıyordum.Orada durdum, saatimin mavi ışığı gözlerime yansırken ağaç hattından çığlıklar gelmeye başladı. Diğerleri çoktan kaybolmuştu, aç kurtlar gibi çalılıkları yararak ilerliyorlardı ama ben beklemeyi tercih ediyordum. Desenlerin oluşmasını izlemeyi seviyordum.Bileğimde elli ışık noktası dağılıyordu. Çoğu bir arada kümelenmişti, çalılıklarda koyunlar gibi büzülmüşlerdi, diğerleri için kolay avlardı. Ama bir nokta dikkatimi çekti. Hızlı hareket ediyordu, kuzey sırtına doğru düz bir çizgi çiziyordu, ormanın en sık kısmından geçiyordu ve hızı diğer çöpl

Gianna***"Öyle mi?" diye sordu arkamdan derin, pürüzsüz bir ses.O kadar hızlı döndüm ki neredeyse tökezledim. Oturma odamızda Mafya Babası Salvatore Capone duruyordu. Yalnız değildi. Yanında, en büyük oğlu Mafya Babası Vincenzo olarak tanıdığım daha genç bir adam ve küçük mekânın her santimini dolduruyor gibi görünen en az on muhafız vardı.Ne zaman gelmişlerdi ki? Kalbim kaburgalarıma çarpıyordu. Az önce onlara avcı demiştim ve şimdi ormanın kralı mutfağımda duruyordu.Salvatore kızgın görünmüyordu. Aslında... eğlenmiş görünüyordu. Öne çıktı, dudaklarında küçük bir gülümseme oynuyordu."Buongiorno, Gianna." dedi. Bana vurmak için elini kaldırmadı; bunun yerine, öfkemi küçük hissettiren yumuşak bir bakışla bana baktı. "Aileni korumak istemen güzel. Buna saygı duyuyorum. Umarım bir gün bizi de o ailenin bir parçası olarak görürsün."Anneme döndü ve ona kibarca başını salladı, ifadesi daha da yumuşadı. Onu gördüğüne gerçekten mutlu görünüyordu.Vincenzo ise bir buz duvarı gibiydi. Tam

Gianna***Yerde donakalmış halde kaldım, gözlerim halının desenine yapışmıştı. Yukarı bakamıyordum, boynumu hareket ettirmeye kelimenin tam anlamıyla zorlayamıyordum. Yüzümdeki sıcaklık o kadar yoğundu ki gerçekten canlı canlı yandığımı hissediyordum. Sadece yok olmak, toza dönüşüp kapının altındaki boşluktan uçup gitmek istiyordum."İzlemek istiyorsan, sadece söyleseydin ya." diye kesti Raphael'in sesi sessizliği.Alçak, pürüzsüzdü ve görmeme gerek olmayan bir sırıtışla doluydu.Omurgamdan aşağı soğuk bir ürperti geçti, yanaklarımdaki sıcaklıkla çatıştı. Lütfen, sadece zemin açılsın, diye dua ettim. Sadece bu evin temeline gömüleyim.Ayağa kalkmaya zorladım kendimi, bacaklarım kurşundan yapılmış gibiydi. Bakışlarımı duvara sabitledim. "Ben... ben istemedim..." diye başladım ama kelimeler boğazımda düğümlendi.Bunu, beni bir sapık gibi göstermeyecek şekilde açıklamanın hiçbir yolu yoktu.Arkamı döndüm, o odadan çıkmak için sabırsızlanıyordum. Kapı koluna uzandım ama parmaklarım metale