جميع فصول : الفصل -الفصل 70

“แล้วเลิกเรียกผัวว่าท่านได้แล้ว ให้เรียกว่า พี่ชาร์ล” “วะ..วะว่าไงนะคะ” “ปิ่นเคยบอกเธอมั๊ย.. ว่าเธอได้ในสิ่งที่ฉันไม่เคยให้ใคร” ชาร์ลจับเจ้าผักบุ้งวางลงบนพื้นแล้วดึงให้ของขวัญลุกขึ้นยืน ตอนนี้ของขวัญแทบแขนขาอ่อนแรง “เคยค่ะ” ของขวัญตอบ ตอนนี้เธอไม่สามารถละสายตาจากใบหน้าของท่านได้เลย “ใช่.. ฉันไม่เคยให้สิ่งพวกนี้กับใคร ฉันไม่เข้าไปบ้านไหนติดๆกันเกินสองวัน ไม่เคยต้องมีตู้เสื้อผ้าไว้บ้านหลังไหน ไม่ต้องมีรองเท้า ไม่ต้องคอยอาบน้ำให้ผู้หญิงคนไหนหลังจากที่มีอะไรกันเสร็จ ไม่เคยต้องใส่เสื้อผ้าเพราะกลัวว่าผู้หญิงคนไหนจะหนาว.. แต่กับเธอ ฉันทำมันทุกอย่าง” ชาร์ลยิ้มยามที่พูด มือหนาส่งไปเกลี่ยหยดน้ำตาที่อยู่บนแก้มนิ่มออกให้อย่างเบามือ “ฮึก.. ท่าน..” “บอกว่าอย่าเรียกผัวว่าท่าน.. ฉันแพ้เธอของขวัญ.. แพ้” ชาร์ลบอกอย่างจริงใจ “ฮึก.. พ..พี่ชาร์ล..” “ฉันแพ้ความน่ารัก ความจริงใจที่เธอมี แพ้ทุกอย่างที่เป็นเธอของขวัญ” “หนู.. ในสัญญาที่ท่านบอกว่าฉีกทิ้ง ฮึก มันมี

“พี่รออยู่ครับ” เสียงทุ้มข้างหูทำให้ของขวัญกระชับกอดของคนตัวโตแน่น “สัญญานะคะ.. ฮึก สัญญาว่าจะไม่โกรธหนู..” “พี่ไม่โกรธ” ชาร์ลบอกคนตัวเล็ก หัวใจแข็งแกร่งและด้านชาของชาร์ลมันพร้อมโอนอ่อนให้คนในอ้อมกอดได้เสมอ “งั้นเรา.. ไปที่ที่นึงกันนะ” ของขวัญผละตัวออกห่างเพียงนิดให้อีกคนได้มองหน้ากัน “ครับ” ชาร์ลไม่ถามว่าจะไปที่ไหน แต่เขาพร้อมจะไปกับน้องในทุกๆที่ “ขอบคุณนะคะ”ของขวัญยิ้มให้อีกคนด้วยใบหน้าที่เปรอะไปด้วยน้ำตา ชาร์ลเช็ดออกให้เหมือนอย่างเคยพร้อมกับจูบลงบนแก้มอุ่นๆนั่นทั้งสองมายังที่ที่ของขวัญบอกในทีแรก รถหรูเข้ามายังรั้วบ้านหลังใหญ่ บ้านที่ของขวัญเพิ่งกลับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน “คุณหนูกลับมาแล้ว สวัสดีค่ะ” เสียงของแม่บ้านที่ดังขึ้นทันทีที่ของขวัญก้าวลงจากรถพร้อมกับใครอีกคนที่แม่บ้านไม่รู้จัก “สวัสดีค่ะ หนูขอกุญแจห้องคุณพ่อหน่อยนะคะ” ของขวัญยิ้มให้แม่บ้านที่เห็นเธอมาตั้งแต่เด็กๆ “ค่ะคุณหนู เอ่อ.. รับของว่างก่อนมั๊ยคะ” “เดี๋ยวหนูขึ้นไปหาคุณพ่อก

ชาร์ลกอดของขวัญแน่น แน่นอย่างที่อยากให้ของขวัญรู้สึกว่าเขาอยู่ตรงนี้ และจะไม่หนีไปไหน “แต่ตอนนี้หนูได้บอกรักพี่ชาร์ลแล้ว.. ได้บอกแล้วนะคะ” ของขวัญสะอื้น เหมือนทุกอย่างที่ปิดบังเอาไว้มันได้พูดออกมาจนหมด ไม่มีอะไรที่เธอปิดบังอีกคนแล้ว.. โลกของขวัญก็มีอยู่แค่นี้แค่ในอ้อมกอดของพี่ชาร์ล.. “พี่ขอโทษนะครับ.. ของขวัญ..” ชาร์ลดันอีกคนออกห่างเพื่อมองหน้า เรียกน้องด้วยถ้อยคำแสนหวาน “คะ..” “หนูจำเอาไว้นะครับ.. จำเอาไว้ว่าต่อให้โลกใบนี้หนูไม่เหลือใครแต่หนูจะมีพี่.. พี่ชาร์ลรักของขวัญ นะ” คำบอกรักที่เอื้อนเอ่ยออกมาทำให้น้ำตาของของขวัญไหลลงมาเยอะกว่าเดิม... “ฮึก.. พี่ชาร์ล.. พี่.. รักหนูจริงๆใช่มั้ย” “ไม่มีเหตุผลอะไรที่พี่จะต้องหลอกหนู ไม่ใช่รักเพราะหนูเป็นลูกของคุณอา ต่อให้หนูเป็นผู้หญิงขายตัวจริงๆพี่ก็รักหนูไปแล้ว รักเพราะหนูเป็นหนู” ชาร์ลบอกคนตัวเล็กอย่างหนักแน่น เพราะต่อให้เป็นลูกของเพื่อนพ่อ หากไม่รักก็คือไม่รัก และที่เพิ่งจะมาบอกรักตอนนี้เพราะเขาอยากให้น้องบอกความจริงกับเขามาก่อน.. ตอนนี้ของขวัญก็บอกมันอ

เช้ามาของขวัญยังคงไปเรียนตามปกติ แต่ตอนนี้ที่ไม่ปกติแล้วก็คือมีแฟนสุดหล่อมาส่งและบอกว่าจะมารับกลับบ้านเองถ้าหากว่าไม่ติดงาน “วันนี้พี่ไม่มีประชุม พี่มารับหนูนะครับ” ชาร์ลบอกคนตัวเล็กที่โน้มตัวเข้ามาหาแล้วกอดแขนเขาไว้ “ค่ะ แต่ถ้าหากว่าพี่ชาร์ลไม่ว่างหนูกลับเองก็ได้นะ” ของขวัญบอกคนตัวโต ชาร์ลขยับมาหาแล้วกดจูบลงบนปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปกลอสบางเบา “วันนี้พี่ว่าง เรากลับบ้านกันไวสักหน่อยเพราะพี่มีอะไรที่ต้องไปจัดการที่บ้านด้วย” รอยยิ้มหล่อๆถูกส่งมาให้ “อื้อ แบบนั้นก็ได้ค่ะ ฟอด ฟอด ตั้งใจทำงานนะคะ หนูช็อปเก่ง” ของขวัญขยับไปหอมแก้มสากทั้งสองข้างพร้อมกับบอกให้อีกคนตั้งใจหาเงิน “บัตรที่ให้ไปก็ไม่เห็นจะใช้ เช็คก็ไม่ได้ไปขึ้นเงิน พี่จะทำงานเยอะๆไปทำไมถ้าหากเมียไม่ช่วยใช้แบบนี้” ชาร์ลเขี่ยปลายจมูกของอีกคนเล่นเบาๆ “คิคิ งื้อ เอาเวลาไหนไปทำคะ พี่ชาร์ลให้หนูแล้วหลังจากนั้นหนูก็ไม่ได้ขึ้นธนาคารเลย.. ขึ้นแต่บนตัวพี่” ของขวัญว่าเสียงยั่ว “ปากดีนะเรา” ชาร์ลว่าอย่างเข่นเขี้ยว “คิคิ เดี๋

และวันที่ของขวัญกับเพื่อนๆนัดกันไว้ก็มาถึง นีน่าเป็นคนขับรถไปรับมายด์มาจากบ้านแล้วขับมาตามแผนที่ที่ของขวัญปักหมุดไว้ให้ “นีน่า.. ทำไมผัวเพื่อนถึงรวยขนาดนี้วะ” มายด์ถามเพื่อนสาวขณะที่รถขับเข้ามาในเขตรั้วโดยที่ผ่านยามเฝ้าหน้าประตูหุ่นบึ๊กๆมาได้ “เออ รวยอย่างที่คิดไม่ถึงเลยแก” นีน่าตั้งใจขับเข้าไปตามเส้นทาง ไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดต้นหญ้าข้างทางหรือพวกรูปปั้นประดับนั้นเลยขับไปไม่นานหน้าประตูบ้านไม้สักบานใหญ่ก็มีร่างขาวๆของเพื่อนคนสวยยืนรออยู่ นีน่าจอดหน้าประตู และแค่เดินลงไปก็มีคนเอารถเก็บให้ “มาช้าจัง” ของขวัญยู่ปากเพราะนี่เลยเวลานัดมา 15 นาทีแน่ะ “ขอโทษๆ ก็มายด์มันตื่นสาย” นีน่าโยนให้ตัวต้นเหตุทันที “ก็เมื่อคืนเล่นเกมส์ดึกไปหน่อย โทษที” “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเอากระเป๋าไปเก็บไว้บนห้องก่อนนะ” ของขวัญยิ้มให้เพื่อนแล้วจูงมือกันเข้าไปในบ้าน “แล้วนี่ผัวแกอ่ะ” “นีน่า! เรียกแฟนสิ แฟน” ของขวัญบอกเพื่อน “ผัวก็ผัว แฟนก็แฟน” นีน่ากรอกตาใส่เพราะเพื่อนกับคุณชาร์ลน่ะเค้าเ