บททั้งหมดของ นางบำเรอ: บทที่ 41 - บทที่ 50

“หนูบอกแล้วว่าเค้าไม่ชอบหนู” เสียงหวานอู้อี้อยู่กับอกแกร่ง ตอนนี้ชาร์ลพาของขวัญออกมานั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของเรือหรู “อย่าเสียใจเพราะคำพูดของคนแบบนั้นเลยของขวัญ คำพูดพวกนั้นไม่มีค่าที่จะทำให้เธอต้องมานั่งเสียใจ”ไม่ได้เสียใจเลยสักนิด ของขวัญโมโหต่างหากล่ะ “ท่านไม่ได้มองหนูเป็นแบบนั้นใช่มั๊ย” ผละออกจากอกแล้วแหงนหน้ามองอีกคน “ฉันไม่เคยมองเธอแบบนั้น จุ๊บ ฉันอยู่กับเธอ ฉันย่อมรู้ว่าคนของฉันเป็นแบบไหน” ชาร์ลกดจูบลงบนปากเล็กอย่างปลอบโยน และเอ่ยทุกถ้อยคำให้อีกคนรับรู้ “ขอบคุณนะคะ” ของขวัญน้ำตารื้น ไม่ได้หวังให้ตัวเองต้องมีค่ามากมายในสายตาของท่าน เพราะวิธีการที่เธอเข้ามาหาท่านมันก็เหมือนอย่างที่คุณฮานะอะไรนั่นว่า.. แต่แค่ท่านไม่มองดูถูกเธอว่าเป็นแค่ผู้หญิงที่ซื้อมาสนองความไคร่มันก็ดีที่สุดแล้ว.. ดีที่สุดแล้วจริงๆ “อย่าร้องไห้” เพราะน้ำตาที่ไหลลงมาทำให้ชาร์ลต้องเอ่ยเสียงทุ้มแล้วเช็ดหยดน้ำที่ปริ่มออกมาให้เบาๆ “จูบหนูหน่อยนะ” ของขวัญขยุ้มเสื้อตรงอกของชาร์ลอย่างร้องขอ อยากรับจูบหวานๆจากอีกคน และไม่มีทา

“ไว้เจอกันงานเลี้ยงคืนนี้นะคะ” ฮานะเอ่ยลาพร้อมรอยยิ้มหวาน “ครับ” ชาร์ลตอบรับสั้นๆตามมารยาท แขนแกร่งถูกคนตัวเล็กกอดเอาไว้แน่น ของขวัญสบตาของคุณฮานะอะไรนั่นด้วยสายตาที่เดาไม่ออก แต่ฮานะก็คิดไปเองว่าเด็กนี่คงจะกลัวเธอจะแย่งคุณชาร์ลเข้าแล้วล่ะ “ขอตัวนะคะ” ฮานะยกยิ้มมุมปากแล้วเดินออกจากตรงนั้น “เดี๋ยวไปลองชุดนะ คนของฉันเตรียมให้ที่ห้องแล้ว ถ้าจะต้องแก้อะไรจะได้จัดการเลย” ชาร์ลบอก เพราะเขาจัดการตั้งแต่อยู่บนเรือ สัดส่วนของของขวัญก็พอจะบอกได้ว่าตัวเล็กมากๆขนาดที่ใส่เสื้อนักศึกษาssกันไปเลย ส่วนอย่างอื่นก็บอกคนของเขาไปตามที่ถามมา “ไวจังเลยค่ะ” “ไม่อยากให้เสียเวลา เธอจะได้มีเวลาแต่งตัวนานๆ” “นึกว่าอยากให้หนูนวดให้สะอีก” ของขวัญซบหน้าลงกับท่อนแขนแล้วว่าเสียงเย้า “หึหึ” ชาร์ลหัวเราะในลำคอ ใช้แขนอีกข้างรั้งอีกคนเข้ามาชิดตัว “งื้อ ท่าน” “ไว้เรากลับจากงานเลี้ยงดีมั๊ย” ชาร์ลก้มลงกระซิบชิดริมหู “ไม่รู้สิคะ” ของขวัญตอบเสียงเบาๆ เขินกับท่าทางของชา

“คุณคะ หนูไม่ได้พูดอะไรกับเค้าเลยนะ” ของขวัญบอกอีกคนเมื่อเดินออกมา “เจอคนแบบนั้นคราวหลังก็เดินหนีออกมา” ชาร์ลรับแก้วไวน์จากพนักงาน ไม่ลืมที่จะหยิบมาเผื่อของขวัญด้วย “ขอบคุณค่ะ.. ก็หนูกำลังยืนมองคุณพูดอยู่นี่นา ฟังเพลินๆเค้าก็เข้ามายุ่ง คุณชาร์ลของหนูพูดเก่งขนาดนั้นมาขัดคนฟังเค้าอยู่ได้” ของขวัญยู่ “หึหึ” ชาร์ลหัวเราะในลำคอ ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มและมองหน้าอีกคนไปด้วย ของขวัญหน้าแดงกับสายตาของชาร์ล “คุณชาร์ล อยู่นี่เองค่ะ” เสียงทักดังขึ้นพร้อมกับผู้หญิงคนเดิม คนที่ทำให้ของขวัญอารมณ์เสีย “ครับ” ชาร์ลพยักหน้า “นี่เควิน กับจอห์น ค่ะ เพื่อนของฮานะเอง นี่คุณชาร์ลนะ” ฮานะแนะนำให้ทั้งสามได้รู้จักกัน ชาร์ลยิ้มให้ตามมารยาทพร้อมกับจับมือทักทาย “ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ได้ยินชื่อเสียงคุณมานานแล้ว” สำเนียงอังกฤษที่ไม่ผิดเพี้ยนเอ่ยบอก “เป็นเกียรติครับ” “เมื่อกี้คุณพูดบนเวทีได้เยี่ยมมากเลยนะคะ พ่อของฮานะคงมีคู่แข่งอีกเยอะแน่ๆ” “ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”

“ไม่ต้องขังหนูก็พร้อมจะอยู่กับท่านค่ะ” “ปากแค่นี้ทำไมชั่งเอาอกเอาใจนัก” ชาร์ลกัดปากอิ่มสวยเล่นเบาๆ มือหนาลูบไล้ไปทั่วหลังบาง เลื่อนผ่านลงไปกอบกุมก้นเด้งๆนั่นเล่นทั้งสองมือ “อือ.. ก็เพราะเป็นท่าน..” “แม่สาวน้อยของฉัน” ชาร์ลกระซิบเสียงหวาน พลิกตัวของขวัญให้ลงไปนอนราบลงบนเตียงนุ่มและเปลี่ยนไปทาบทับเอาไว้ “อื้อ ท่านขา..” ความแข็งขืนจากแท่งใหญ่โตของชาร์ลยังคงไม่ลดละลง มันยังแข็งปั๋งอย่างที่ของขวัญรู้ว่าคงอีกนานกว่าที่มันละหลับใหลลงไปได้อีกครั้ง “ฉันยังไม่ได้เอารางวัลของฉันเลย” จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมจางๆที่ซอกคอขาว กดจูบย้ำๆ อยากจะทำรอยแต่ก็คิดว่าไม่มีเหตุผลอะไรที่ของขวัญจะต้องเดินคอแดงให้คนอื่นจับจ้อง แค่เดินคู่กัน ใครๆก็รู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของชาร์ล “อื้อ.. งั้นท่านก็ เอา ไปสิคะ” มือบางคล้องคอหนา โน้มลำคอของชาร์ลมารับจูบหวานๆจากเธออีกครั้งลิ้นร้อนตวัดและดูดดึง แลกน้ำหวานล้ำค่าที่นอกจากกันและกันแล้วก็จะไม่มีใครได้ชิมมันอีก ของขวัญเบียดชิดกายเข้าหาความแข็งขืน “ท่านขา..

“อื้อ ท่านขา” ของขวัญเรียกคนที่อุ้มเธอจนตัวลอยเสียงหวาน “อยากเล่นน้ำในห้องจริงๆใช่มั้ย” ชาร์ลถามพร้อมกับปากที่ไล่งับความนุ่มนิ่มของอกสวย “คิคิ งื้อ เล่นน้ำในสระก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวค่อยเข้าห้องกัน หนูอยากเล่นน้ำกับท่านอีก” ของขวัญอ้อน ปล่อยมือจากลำคอเพราะรู้ว่าชาร์ลแข็งแรงพอที่จะอุ้มเธอเอาไว้ได้โดยที่เธอไม่ต้องเกาะ และเปลี่ยนมาจับใบหน้าหล่อให้ขึ้นมามองหน้ากัน “จุ๊บ จุ๊บ นะคะ” ของขวัญกดจูบย้ำๆลงบนริมฝีปากหยักได้รูป “เธออ้อนแบบนี้ฉันเคยปฏิเสธเธอได้สักครั้งมั้ยเด็กดื้อ” “คิคิ ท่านอุ้มหนูลงสระเลยค่ะ หนูพร้อมเล่นน้ำแล้ว” รอยยิ้มกว้างถูกส่งมาให้ “ป่ะ” ชาร์ลกดจูบปากจิ้มลิ้มแล้วอุ้มน้องลงสระอย่างไม่อิดออดของขวัญกอดชาร์ลเอาไว้จนทั้งสองร่างลงไปอยู่ในน้ำ ชาร์ลยังคงกอดคนน้องเอาไว้แบบนั้นไม่ปล่อย ของขวัญเองก็คล้องคอของคนพี่แต่ขาก็ปล่อยลงไปตีน้ำเล่นเรียบร้อย “น้ำเย็นจังเลยค่ะ” “ให้เล่นไม่นานนะ เดี๋ยวแผลจะแย่” “ก็แปะติ๊กเกอร์แล้วนี่นา” “ม