บทที่ 2.1 - สถานการณ์ฉุกเฉิน (กลับกับพี่)

ทุกวันหลังเลิกเรียนพริ้งพลอยมีหน้าที่ต้องไปสอนพิเศษ ณ สถาบันกวดวิชาชื่อดังในตัวเมือง เป็นงานเสริมที่ทำให้เธอมีรายได้มาใช้จ่ายในแต่ละเดือน แต่ค่าตอบแทนก็ยังถือว่าน้อยนิดหากเทียบกับเม็ดเงินที่โรมและพี่สาวของเขาโอนเข้าบัญชีธนาคารให้เธอทุกเดือน

อีกทั้งบัตรเครดิตมากมายที่โรมให้ไว้ พริ้งพลอยไม่เคยใช้บัตรเหล่านั้นรูดซื้อของแม้แต่ชิ้นเดียว เพราะลำพังเงินเดือนที่เธอรับจ้างสอนพิเศษก็ทำให้มีกินมีใช้อย่างสบายๆ

จะว่าไป… ตั้งแต่เธอเริ่มทำงานเป็นติวเตอร์ เธอก็ไม่เคยแตะเงินเดือนที่สองผู้อุปการะจ่ายให้อีกเลย เงินทุกบาททุกสตางค์พริ้งพลอยเลือกที่จะเก็บเอาไว้เป็นเงินฉุกเฉินในอนาคต เผื่อวันหนึ่งเดือดร้อนต้องการใช้จะได้ไม่ต้องรบกวนโรมและเรนนี่

“ครูพริ้งครับ ผมไม่เข้าใจข้อนี้เลยครับ” เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีถือแบบฝึกหัดวิชาคณิตศาสตร์ปึกหนาเดินมาหาติวเตอร์สาว

“ไหนดูสิ” พริ้งพลอยรับกระดาษปึกหนามาวางบนโต๊ะ กวาดสายตาอ่านโจทย์ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็รู้ว่าต้องแก้สมการอย่างไรให้ได้คำตอบที่ถูกต้อง หญิงสาวอธิบายวิธีคิดให้นักเรียนในคลาสฟังอย่างละเอียด

“ไง ยากไหม” ครูสาวถามยิ้มๆ

“ยากครับ แต่พอฟังครูอธิบายแล้วผมเข้าใจขึ้นเยอะเลย ขอบคุณครับ” เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง รู้สึกสมองโล่งคิดอะไรได้อีกเยอะ รีบขอตัวไปแก้โจทย์ที่เหลือให้เสร็จ

พริ้งพลอยมองดูเด็กๆ ที่ตัวเองสอนตั้งหน้าตั้งตาฝึกทำข้อสอบที่เธอนำมาแจกด้วยความขะมักเขม้นด้วยความภาคภูมิใจ

อาชีพครูเป็นอาชีพในฝันของเธอตั้งแต่เด็ก แม้พอโตขึ้นจะรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะกับการไปสอนนักเรียนในโรงเรียนที่เต็มไปด้วย

กฎระเบียบเคร่งเครียดก็เถอะ แต่ลึกๆ แล้วเธอยังมีความกระหายที่จะถ่ายทอดวิชาความรู้ให้เด็กๆ อยู่เสมอ

พริ้งพลอยเป็นคนฉลาด เรียนรู้ไวตั้งแต่เล็กจนโต บางคนจะเก่งได้อาจต้องเรียนเสริมหรือฝึกฝนอยู่เป็นประจำ แต่พริ้งพลอยจัดอยู่ในประเภทที่อ่านและฟังเพียงครั้งเดียวก็สามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ นับเป็นพรสวรรค์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด

อย่างน้อยเด็กกำพร้าอย่างเธอก็มีข้อดีให้ภาคภูมิใจ

นัยน์ตากลมโตเหลือบมองนาฬิกาบนผนังห้องเหนือจอโปรเจคเตอร์ อีกสิบนาทีจะหมดเวลาเลิกคลาส หญิงสาวเตรียมเก็บโน๊ตบุ๊คและชีทการบ้านที่นักเรียนนำมาส่งใส่กระเป๋าผ้าใบใหญ่

บรรยกาศในห้องเรียนครึกครื้นเหมือนทุกวัน แต่สิ่งที่ขาดหายไปคือร่างผอมบางของเด็กสาววัยสิบแปดปีที่ไม่มาเรียนได้สองสัปดาห์แล้ว

“มีใครรู้บ้างว่าแยมไปไหน ทำไมถึงไม่มาเรียน”

เสียงหวานของติวเตอร์สาวหยุดทุกการสนทนาเจี๊ยวจ๊าว ทุกคนพร้อมใจหันไปมองที่โต๊ะเรียนหลังห้อง ซึ่งเป็นโต๊ะประจำของปาหนันหรือแยม ซึ่งเป็นอีกชื่อที่ทุกคนคุ้นเคย

“ไม่รู้ค่ะ พวกหนูก็โทร.หาแยมไม่ติดเหมือนกัน” เด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่งตอบ พริ้งพลอยถอนหายใจเป็นกังวล

อย่าว่าแต่เด็กๆ ติดต่อหาเพื่อนไม่ได้เลย เธอเองก็เช่นกัน ครั้นพอติดต่อไปที่เบอร์ผู้ปกครองกลับได้ความว่าไม่รู้ไม่เห็น ทั้งพ่อและแม่ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าปาหนันกลับไปเยี่ยมป้าที่ต่างจังหวัดตั้งแต่วันเสาร์เดือนที่แล้ว จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับมา พอเธอขอเบอร์ป้าของปาหนันฝ่ายนั้นก็บ่ายเบี่ยง อ้างว่าปาหนันคงเรียนหนักเลยอยากพัก แต่พริ้งพลอยไม่คิดเช่นนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

ปกติปาหนันเป็นเด็กรักการเรียนมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดเรียนติดต่อกันหลายวันทั้งๆ ที่ใกล้ถึงช่วงสอบปลายภาคเข้าไปทุกที

พริ้งพลอยเลยตัดสินใจเข้าไปสอบถามความคืบหน้ากับครูประจำชั้นของเด็กสาว ถึงรู้ความจริงว่าปาหนันเป็นคนชอบเก็บตัวเวลาอยู่ที่โรงเรียน ไม่มีเพื่อนคบและไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร

เธอไม่อยากเชื่อเลย…

ภายนอกดูเป็นเด็กร่าเริง หัวเราะเสียงดัง ยิ้มเก่ง ทุกครั้งที่เธอเดินเข้าห้องเพื่อมาสอน เธอมักได้ยินเสียงหัวเราะของปาหนันเสมอ

“ชีทที่ครูให้ไป อาทิตย์หน้านำมาส่งด้วยนะคะ ห้ามลอกกันนะ ทำด้วยตัวเอง ผิดถูกยังไงจะได้รู้ว่าเข้าใจหรือไม่เข้าใจตรงไหน”

“ครับ/ค่ะ” ทุกคนตอบรับเป็นเสียงเดียว พริ้งพลอยส่งยิ้มหวานให้นักเรียนปิดท้ายก่อนเดินออกจากห้อง

ร่างบางตัดสินใจโทร.หาปาหนันอีกครั้ง และผลลัพธ์ก็ไม่ต่างจากเดิม คืออีกฝ่ายไม่ยอมรับสาย พริ้งพลอยไม่อยากรออีกต่อไป วันนี้เธอจะไปตามหานักเรียนของเธอที่บ้านพ่อแม่ปาหนัน ไปถามให้รู้เรื่องว่าลูกสาวของพวกเขาอยู่ที่ไหน ทำไมถึงขาดการติดต่อนานขนาดนี้

เมื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว หญิงสาวจึงโทร.เรียกรถให้มารับที่หน้าสถาบันกวดวิชา รอประมาณครึ่งชั่วโมงรถเก๋งสีดำก็เข้าจอดเทียบ

ริมฟุตบาทตรงหน้าตึก พริ้งพลอยที่นั่งรออยู่ในตัวอาคารรีบเดินออกมาทันที เตรียมจะเปิดประตูขึ้นรถ ทว่ามีใครบางคนตะโกนเรียกชื่อเธอแต่ไกล

“พริ้ง! พริ้ง!”

ร่างสูงโปร่งคุ้นตากำลังวิ่งตรงมาที่เธอ

“จะไปไหน พี่เรียกตั้งนาน”

โรมเท้าเอวถามหน้าบึ้ง ขนาดเขาวิ่งมาตั้งไกลยังไม่มีท่าทีเหนื่อยหอบเลยสักนิด บ่งบอกว่าสุขภาพร่างกายของเขาแข็งแกร่งเพียงใด

“จะกลับบ้านเหรอ?” หางตาคมชำเลืองมองมือของน้องที่ยังจับประตูรถเอาไว้ พริ้งพลอยทำหน้าไม่ถูก

“เอ่อ คือ…”

“กลับกับพี่” เขาดันประตูปิดเสียงดัง เดินอ้อมร่างบางไปยังด้านหน้าฝั่งคนขับ หงายหลังมือเคาะกระจกรถเรียกคนด้านใน

“ครับ” คนขับลดกระจกลงเหลือครึ่งเพื่อมองหน้าลูกค้า

“ผมให้พี่สองพันนะ กลับไปได้เลย” โรมหยิบเงินยื่นให้คนขับ

“สองพัน แล้ว…” อีกฝ่ายทำหน้างง เบนสายตามองไปที่

พริ้งพลอย “น้องผู้หญิงไม่ไปเหรอครับ”

“งั้นเอาไปสามพัน ส่วนพี่ก็ไปรับลูกค้าคนอื่นแทนแล้วกัน”

โรมตัดความรำคาญ ควักแบงค์พันออกมาอีกหนึ่งใบรวมเป็นเงินสามพันบาทถ้วน คราวนี้คนขับไม่คลางแคลงใจสิ่งใดอีกต่อไป รีบรับเงินจากชายหนุ่มทันที

“ครับๆ ขอบคุณมากครับ” วิ่งงานมาทั้งวัน ลาภปากก็คราวนี้

พริ้งพลอยมองตามรถเก๋งสีดำขับออกไปต่อหน้าต่อตา

“ไป” โรมเดินนำหน้าเธอไปที่รถซูเปอร์คาร์ของเขา เปิดประตูรถให้เสร็จสรรพ พริ้งพลอยถอนหายใจ

“ทำไม ไม่อยากกลับกับพี่เหรอ”

“เปล่าค่ะ”

“แล้ว?” ดันลิ้นดุนกระพุ้งแก้มมองคนตัวเล็กนิ่ง สถานการณ์เริ่มตึงเครียด พริ้งพลอยจึงตัดสินใจบอกเขาไปตรงๆ

“พริ้งไม่ได้จะกลับบ้านค่ะ”

โรมขมวดคิ้ว… กำลังจะอ้าปากถามต่อว่าน้องจะไปไหน อีกฝ่ายรู้ทันรีบชิงตอบ