เงื่อนไขการหย่าของเรา

ปล่อยให้ภรรยาคิดเองเออเอง จนเป็นทุกข์ซึ่งเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น มันก็เป็นผลทำให้ชีวิตคู่ของเราสองคนไปไม่รอดยังไงล่ะ

“ห๊า! ผมนี่นะ” อะไรกันก่อนหน้านั้นไม่เห็นภรรยาจะพูดอะไรเลย พอตอนจะหย่ากัน ก็หาว่าตนเองทำหน้าที่สามีไม่ดี ก็เขาไม่ใช่เหรอที่ทำงานงก ๆ หาเงินเพื่ออนาคต

ไปทำงานเช้ากลับบ้านค่ำ ก็ทำเพื่อครอบครัวทั้งนั้น จะมีก็แต่หญิงสาวนั่นแหละที่หาแต่เรื่องให้ตนต้องปวดหัวเพิ่มในแต่ล่ะวัน หาว่าตนมีชู้ ทั้งที่ความเป็นจริงมันไม่ใช่เลยสักนิด

“ฉันต้องการเงิน 50 ล้านหยวนเพื่อแลกกับการหย่าของเราสองคน” แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับเวลาที่หลินเยียนต้องเสียไปกับการแต่งงานที่ล้มเหลวนี่

“50 ล้านหยวนอย่างนั้นเหรอ” เหอะ! ที่แท้ก็ต้องการเงิน ที่เล่นตัวไม่ยอมหย่ากับตนก็เพื่อเรียกร้องเงินสินะ

“ใช่ นี่ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำกับเวลาที่ฉันเสียไปตอนที่แต่งงานกับคุณ” หลินเยียนว่าอย่างไม่ยอมแพ้

“แล้วคุณคิดว่าผมไม่เสียเวลาหรือไง!”

“ไม่! เพราะคุณเป็นคนขอฉันแต่งงานเอง ขอให้ฉันลาออกจากงานเพื่อมาอยู่กับคุณ แล้วคุณล่ะ? ทำอะไรเพื่อชีวิตคู่ของเราสองคนบ้าง?” คนเห็นแก่ตัว เซี่ยวเฟยในร่างหลินเยียนคิดในใจ

“ในเมื่อต้องหย่ากัน คุณก็ควรรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น!”

“หลินเยียน!” นี่เจ้าหล่อนคิดอย่างนี้จริง ๆ เหรอ การแต่งงานกับเขามันแย่ขนาดนั้นเลยใช่ไหม

“ทำไม คุณอยากหย่าไม่ใช่เหรอ ถ้าอยากหย่าก็ทำตามข้อเสนอของฉันเถอะ นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว” เธอจะเอาเงินจำนวนนี้มาตั้งหลัก หางานทำที่ดีชีวิตต่อไปจะได้มั่นคง

“ที่คุณไม่ยอมหย่าก่อนหน้านั้นก็เพราะต้องการเงินสินะ”

“ใช่! ชีวิตทุกวันนี้มันดำเนินไปด้วยเงินทั้งนั้น แค่ก้าวขาออกจากบ้านในแต่ล่ะวันก็ต้องใช้เงิน ใครบ้างจะไม่อยากได้เงิน” โดยเฉพาะเธอ

“เธอ!”

“ว่ายังไง?” เธอมาครั้งนี้ก็เพื่อมายื่นข้อเสนอ ไม่ใช่มาเพื่อให้เขาต่อรอง

“………”

“เงียบทำไมล่ะ เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งคุณไม่ร่วงหรอก” วัน ๆ ก็เอาแต่ทำงาน เงินทองก็ไม่ได้ใช้ เรื่องแค่นี้จำเป็นต้องคิดด้วยเหรอ

“ที่ผมเงียบ เพราะผมเสียใจ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น ก่อนจะมองดวงหน้าหวานของคนที่เขาเคยหลงรักจนหัวปักหัวปำ

“เสียใจ?” เพื่ออะไร

“ใช่ เสียใจที่เลือกคนอย่างคุณมาแต่งงานด้วย” เจ้าเย่กล่าว ก่อนที่เราสองคนจะแต่งงานกันหลินเยียนไม่เป็นอย่างนี้ เธอน่ารักว่านอนสอนง่ายอยู่ตลอด

ตนไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากที่แต่งงานกันแล้ว เรื่องทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม

“ชิ! ทำมาเป็นพูดดี คุณคิดว่าฉันไม่เสียใจหรือไง” ใช่ถ้าเธอเข้าร่างหลินเยียนก่อนที่เจ้าหล่อนจะแต่งงาน เธอจะไม่ยอมแต่งงานกับผู้ชายตรงหน้าเด็ดขาด

“ฉันมาหาคุณก็เพราะเรื่องนี้ ถ้าตกลงฉันก็จะหย่าให้ทันที” หลินเยียนยื่นข้อเสนอที่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะยอมรับ

“แล้วถ้าผมไม่ยอมล่ะ”

“ไม่ยอมอย่างนั้นเหรอ……ไม่กลัวว่าชู้ของคุณจะเสียใจหรือไง” ที่ไปไหนมาไหนด้วยกันก็อยากจะเปิดตัวไม่ใช่หรอกเหรอ ในเมื่อมีโอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว ยังจะลังเลอีกทำไม

“ผมไม่เคยมีชู้”

“อย่ามาพูดเลย คนอื่นรู้กันทั้งประเทศ ฉันไม่ได้โง่นะ” หลินเยียนกอดอก เมินหน้าหนีไม่อยากจะเห็นหน้าชายร่างสูงที่อยู่ตรงหน้า

“เฮ้อ!”

“ถอนหายใจทำไม” อย่ามาทำท่าทางเหมือนว่าหลินเยียนเป็นคนผิด เจ้าหล่อนคนนั้นไม่ได้ผิดอะไรสักนิด เพียงแค่เป็นคนซื่อไม่ทันผู้ชายอย่างเจ้าเย่ หลินเยียนตัวจริงถึงได้มาตายอย่างนี้ไง

“นี่คือธาตุแท้ของเธออย่างนั้นเหรอ” ผู้หญิงเรียบร้อย อ่อนโยนคนนั้นเป็นแค่ภาพลวงตา ที่เจ้าหล่อนเสแสร้งทำให้ผมหลงกลอย่างนั้นเหรอ

“ใช่” เอาล่ะ ในเมื่อจะหย่ากันแล้ว เธอไม่สนใจหรอกนะว่าผู้ชายคนนี้จะคิดยังไง

“ได้! ในเมื่ออยากได้เงินมากขนาดนั้นผมก็จะให้ แต่!” ใบหน้าสวยตรงหน้าที่กำลังยกยิ้มกลับต้องหยุดชะงัก เพียงเพราะได้ยินชายร่างสูงพ่นวาจาว่า แต่! ขึ้นมา

“อะไร?”

“เราสองคนจะหย่ากันก็ต่อเมื่อถึงปลายปีแล้วเท่านั้น” ก่อนหน้านั้นผมอาจจะยังไม่ทันคิด เลยขอหลินเยียนหย่า เรื่องที่เราสองคนจะหย่ากันจะต้องรอให้ผ่านวันครบรอบของบริษัทเสียก่อน ไม่อย่างนั้นปัญหาอาจจะตามมาทีหลังก็ได้

ยิ่งตอนนี้คนตัวเล็กข้างหน้าเปลี่ยนไปมาก หากว่าเราสองคนหย่ากัน เธออาจจะเอาเรื่องนี้ไปบอกนักข่าวจนทำให้หุ้นบริษัทผมตกก็เป็นไปได้

“อืม ฉันเข้าใจ” นั้นก็หมายความว่าเจ้าเย่ไม่ได้ไว้ใจเธอมากขนาดนั้น แต่ก็เอาเถอะเรื่องเกี่ยวกับเงิน ๆ ทอง ๆ เธอเข้าใจได้

“แต่ว่า!”

“อะไรอีก?” เงิน 50 ล้านหยวนยังไม่พออีกอย่างนั้นเหรอ เจ้าเย่คิดในใจ

“คุณจะต้องให้เงินฉันมาก่อนครึ่งหนึ่ง” เอาล่ะ เธอเองก็จำเป็นต้องใช้เงินเหมือนกัน จะให้รออีกเจ็ดเดือนกว่าที่เราสองคนจะหย่ากัน มันก็ไม่ได้

“ยัยผู้หญิงหน้าเงิน!” เสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น เจ้าเย่พูดออกไปเพื่อต้องการให้คนตรงหน้าเจ็บกับประโยคที่ตนพูด ทว่าหลินเยียนที่ได้ยินคนตรงหน้าว่าให้ เธอกลับมีสีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิด

“ฮ่า ฮ่า ขอบคุณ ขอบคุณที่เข้าใจฉันค่ะ” หนำซ้ำเจ้าหล่อนยังหัวเราะชอบใจที่เจ้าเย่ว่าให้เธออีก

ในเมื่อมันเป็นเรื่องจริง และเธอก็ต้องการเงินจริง ๆ ทำไมต้องโกรธด้วย ต้องขอบคุณชายตรงหน้าด้วยซ้ำที่เข้าใจเธอ เพราะตอนนี้เธอนั้นร้อนเงินมากจริง ๆ

“นี่เธอ!” ผมกำลังต่อว่าเธออยู่นะ ทำไมถึงยังทำหน้าตาระรื่นอย่างนี้ ไม่รู้สึกละอายใจหรือไง

“โอนมาที่บัญชีของฉันเลยก็ได้” หลินเยียนว่าอย่างไม่อยากจะเสียเวลาอีกต่อไป

“ไม่!”

“เอะ? อะไรอีก” เดี๋ยวก็ไม่ เดี๋ยวก็ยอม ตกลงเจ้าเย่ต้องการอะไรกันแน่หรือแค่หลอกให้เธอดีใจเก้อเท่านั้น

“เธอต้องเซ็นต์สัญญาก่อน ไม่อย่างนั้นเงินก็จะไม่ถูกโอนไปให้” ผมไม่เชื่อใจเธอหรอกนะ ในเมื่อเพราะเงินตัวเดียวที่ทำให้เธอเปลี่ยนไป อย่างนั้นข้อตกลงที่เราสองคนคุยกันวันนี้ เธออาจจะเปลี่ยนใจในอนาคตก็ได้

“ชิ! เรื่องแค่นี้เอง” หลินเยียนว่า ก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมาจิบเพื่อบ่งบอกให้เจ้าเย่รู้ว่า ตอนนี้เธอก็กำลังรอเซ็นต์สัญญาอยู่น่ะ

“ไม่นานหรอก เธอได้เซ็นต์แน่” ในระหว่างที่คนทั้งสองรอเอกสารจากเลขาของชายหนุ่ม เจ้าเย่จึงได้มีโอกาสสำรวจร่างบางตรงหน้า

เมื่อได้ลองสังเกตแล้ววันนี้หลินเยียนแต่งตัวแต่งหน้า ไม่ปล่อยหน้าสดเหมือนทุกครั้งที่เราเจอกัน ใบหน้าที่แต่งแต้มให้มีสีสันกลับมีเสน่ห์ไม่น้อย

ส่วนการแต่งตัวก็ดูจะใส่สั้นกว่าเมื่อก่อน ไหนจะรองเท้าสนสูงนั้นอีก ปกติเจ้าหล่อนไม่แต่งตัวแบบนี้ด้วยซ้ำ

“เป็นยังไงบ้าง” เสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น ในช่วงที่หลินเยียนเข้าโรงพยาบาลตนไม่มีโอกาสได้ไปเยี่ยมเลยมัวแต่ยุ่งอยู่กับงาน

“คุณถามฉันเหรอ” นิ้วมือเรียวชี้เข้าหาตัวเอง

“อืม”

“ฉันต้องตอบว่ายังไงดี” หากว่าเป็นหลินเยียนเจ้าของร่างเดิมคงเสียใจมาก ที่ภรรยาเข้าโรงพยาบาลแต่สามีไม่คิดจะมาหาเลยสักครั้ง

หนำซ้ำในวันที่เจ้าหล่อนออกจากโรงพยาบาล สามีที่หล่อนรักนักรักหนากลับไล่หล่อนออกจากบ้าน เรื่องราวแบบนี้มันทำให้คนรู้สึกดีอย่างนั้นเหรอ

“……..” เจ้าเย่มองดูสีหน้าและท่าทางของหญิงสาวตรงหน้าตลอดเวลา ทว่ากลับไม่พบแววตาของความเสียใจเลย