เป็นได้แค่สามีและภรรยาในนาม

“ให้ขอบคุณอย่างนั้นเหรอ ขอบคุณที่สามีอย่างคุณไล่ฉันที่เป็นภรรยาออกจากบ้าน ทั้ง ๆ ที่ฉันพึ่งจะออกจากโรงพยาบาล” หลินเยียนพูดตอกย้ำกับเจ้าเย่

เพื่อสื่อให้ชายหนุ่มรู้ว่า ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนที่เจอกับสถานการณ์แบบนี้ ก็ไม่ควรที่จะถูกผู้เป็นสามีปฏิบัติตนอย่างนี้ใส่ ทำเหมือนกับว่าเราทั้งสองคนไม่เคยรักกัน ไม่เคยมีเยื่อใยต่อกัน

“หลินเยียน” เจ้าเย่เอ่ยเรียกชื่อสาวเจ้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เรื่องนี้เขาใจร้อนเกินไปจริง ๆ ใช้อารมณ์ตัดสินปัญหา ทั้งที่มันไม่สมควรทำเลยด้วยซ้ำ

“เรียกฉันทำไมเหรอ”

“อะแฮม! เปล่าไม่มีอะไร” ทำไมกันแค่ผมอยากจะถามว่าตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหนและจะทำอะไร แต่กลับปากหนักไม่กล้าพูดออกไป

บรรยากาศภายในห้องรับแขกกลับเงียบสงบ ทั้งสองคนได้แต่นั่งมองหน้ากันไปมา ทว่ากลับไม่มีประโยคพูดคุยจากทั้งสองคนเลยสักนิด

“อืม ถือว่าเงื่อนไขชัดเจนดี” ใช่แล้ว ตอนนี้เธอกำลังนั่งอ่านเงื่อนไขในการหย่าของหลินเยียนและว่าที่อดีตสามี

“อืม”

“แต่มีอยู่ข้อหนึ่ง คุณคิดว่ามันไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ” อะไรกัน ห้ามไม่ให้เธอมีข่าวเสียหายกับชายคนอื่นเพราะอาจจะส่งผลต่อบริษัท แต่กลับไม่ได้เอ่ยถึงตัวของเขาเอง

“ข้อไหน?”

“คุณห้ามฉันไปมีข่าวเสียหายกับคนอื่น แต่เรื่องของคุณล่ะ มีได้อย่างนั้นหรือคะ”

เรื่องนี้เธอมั่นใจแน่นอนว่าจะไม่เกิดขึ้น แต่ที่ไม่ชอบใจเลยคือเงื่อนไขข้อนี้ มันไม่แฟร์สำหรับหลินเยียน เซี่ยวเฟยในร่างหลินเยียนคิดในใจ

“นักข่าวพวกนั้นก็แค่อยากได้ข่าว โดยไม่สนว่าใช่เรื่องจริงหรือเปล่า ผมห้ามไม่ได้” แม้ว่าแท้จริงแล้วตัวของผมเองจะไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับผู้หญิงเหล่านั้นก็ตาม

“แล้วคุณคิดว่าฉันห้ามความอยากรู้ของคนได้?” เรื่องชาวบ้านคืองานของใครหลายคน ดังนั้นหากจะใช้เหตุผลเดียวกันกับเจ้าเย่ เธอก็ยังมองว่าเงื่อนไขแบบนี้มันไม่โอเคกับเธอจริง ๆ

“เรื่องนั้นผมรู้ว่าเป็นเรื่องยาก แต่ระหว่างนี้ผมรบกวนคุณให้อยู่เงียบก่อนดีกว่า” หากว่าคนอื่นรู้ว่าตนและภรรยาแยกกันอยู่ ยังไงก็เป็นข่าวแน่นอน

“ไม่!” เรื่องนี้เธอทำให้ไม่ได้จริง ๆ ใครจะยอมแลกชีวิตอิสระของตัวเองเพื่อให้ว่าที่อดีตสามีใช้ชีวิตง่ายขึ้น

“ทำไม?” หัวคิ้วเข้มชนกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“เจ้าเย่ คุณลืมไปหรือเปล่าว่าฉันก็คน ฉันเองก็เหมือนคุณนั่นแหละ ที่ต้องทำงานต้องใช้ชีวิต ดังนั้นคุณจะมาให้ฉันอยู่เฉย ๆ ได้ยังไง”

“แต่เงินก้อนนั้น มันทำให้คุณอยู่ได้นานจนถึงวันที่เราจะหย่ากัน”

“เงินแค่นั้นสักวันมันก็หมด ฉันไม่ได้รวยเหมือนคุณนะที่จะไม่ต้องทำอะไรเลย”

“แล้วจะให้ผมทำยังไง” ในเมื่อมันไม่ได้ แล้วต้องทำยังไงแม่คุณถึงจะยอมรับเงื่อนไขนี้

“ตัดเงื่อนไขข้อนี้ทิ้ง” หลินเยียนกล่าว หากจะให้เงื่อนไขข้อนี้ยังอยู่ เธอมั่นใจเลยว่าเจ้าเย่จะต้องทำไม่ได้แน่

“แต่ว่า…..”

“ฉันไม่ใช่คุณน่ะ ที่จะมีข่าวเรื่องมือที่สามตลอดเวลา” ยังไม่ทันที่เจ้าเย่จะพูดจบ ร่างบางของหลินเยียนจึงเอ่ยสวนกลับไปทันที

ทั้งสองตกลงกันอยู่เนิ่นนานกว่าจะได้ข้อสรุปที่ชัดเจน โดยระหว่างที่ตกลงกันเจ้าเย่กลับโต้แย้งอะไรไม่ได้เลย เขาพูดอะไรไปสาวเจ้าก็หาเหตุผลมาหักแย้งจนหมด

“หวังว่าเราสองคนจะไม่เจอกันอีก”

“หึ เธอบอกตัวเองเถอะ ว่าอย่าซมซานกลับมาหาฉันอีก” ก่อนที่หลินเยียนกำลังจะเดินออกไป หล่อนไม่ลืมที่จะกล่าวทิ้งท้าย

“เจ้าเย่ บางทีคุณอาจจะยังไม่รู้ ว่าคนอย่างฉันไม่กลับมากินของเก่า”

คำตอบอย่างหมายมั่นเอ่ยออกมา ไม่รู้ว่าทำไมร่างสูงของเจ้าเย่ถึงได้รู้สึกนิ่งเมื่อเห็นท่าทางเอาจริงนั้นของว่าที่อดีตภรรยา

คำพูดแบบนี้มันดูมั่นใจเกินไปหรือเปล่า ตลอดระยะเวลาที่หญิงสาวไปอยู่โรงพยาบาล หมอจัดยาตัวไหนให้เจ้าหล่อนกินกันแน่ ทำไมถึงได้มีนิสัยเปลี่ยนไปอย่างนี้

เพียงแค่เดินออกมาจากบริษัทของคนตัวสูง หลินเยียนจึงยิ้มร่าทันทีเพราะว่าตอนนี้เงินจำนวน 25 ล้านหยวนได้ถูกโอนเข้ามายังบัญชีของเธอเรียบร้อยแล้ว

สุขใดเล่าจะเท่ามีเงินเข้าบัญชี ฮ่า ฮ่า คราวนี้เธอก็จะมีเงินเพื่อไปทำธุรกิจต่อแล้ว

“เอาล่ะ หลินเยียนฉันขอใช้เงินเธอก่อนนะ” เซี่ยวเฟยที่อยู่ในร่างของหลินเยียนเอ่ยขึ้น

โดยเงินก้อนนี้เธอจะเอาไปซื้อรถยนต์ไว้ขับขี่เวลาเดินทางไปไหนมาไหนจะได้สะดวก ส่วนอีกก้อนเก็บไว้ลงทุนและชอปปิ้งนิดหน่อย

หลินเยียนเดินทางไปทำธุรตามที่เธอต้องการ โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีชายหลายคนกำลังสะกดรอยตามเธอ ไม่ว่าเธอจะเดินทางไปที่ไหนชายชุดดำเหล่านั้นก็มักจะเดินตามไปด้วย

“นายว่าคุณผู้หญิงจะไปที่ไหนต่อ”

“ไม่รู้ บอกตามตรงฉันก็ไม่รู้ว่าคุณผู้หญิงจะทำอะไรหลังจากที่ซื้อรถยนต์เสร็จ”

พวกเขาตามหญิงสาวมาจนถึงโชว์รูมรถยนต์ เพียงแต่รถยนต์คันนี้ไม่ได้หรูหราอะไรด้วยซ้ำ เป็นเพียงแค่รถยนต์ธรรมดายี่ห้อหนึ่งเท่านั้น

“นายดูคุณผู้หญิงอย่าให้คลาดสายตา ฉันจะรายงานนายท่านก่อน” ชายชุดดำอีกคนผละออกเพื่อโทรหาใครบางคน

“นายท่านเจ้าเย่ครับ คุณผู้หญิงมาที่โชว์รูมรถครับ” ใช่คนที่บอกให้พวกเขาติดตามนายหญิงก็คือนายท่านเจ้าเย่ ผู้ที่ยังมีสถานะสามีของนายหญิงอยู่

“ไม่มีใครมากับนายหญิงครับ” ปลายสายรายงานตามที่นายท่านของตนสงสัย

“ครับผมแน่ใจว่านายหญิงมาคนเดียว ไม่ได้นัดใครแน่นอน” แม้ว่าตนเองจะเล่าเรื่องราว ได้ละเอียดแค่ไหนแต่ว่านายท่านก็ยังสั่งให้พวกเขาตามนายหญิงต่อไป

ซึ่งพวกตนก็ติดตามนายหญิงอย่างนี้ตลอด ตั้งแต่เมื่อสองปีก่อนแล้ว ไม่รู้ว่านายท่านเจ้าเย่ไปรู้อะไรมา เขาถึงได้ทำตัวหวาดระแวงภรรยาของตนเอง

ไม่ว่านายหญิงจะทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่หรืออย่างไร นายท่านก็มักจะส่งคนติดตามดูอยู่ห่าง ๆ

“ตามดูต่อไป” หลังจากที่เดินกลับมาแล้ว ชายชุดดำจึงบอกให้เพื่อนหนุ่มติดตามนายหญิงต่อ

“เฮ้อ! ไม่รู้ว่านายท่านต้องการอะไรกันแน่ หากว่ากลัวนายหญิงจะมีคนอื่น พวกเราก็ต้องเคยเห็นชู้นายหญิงแล้วสิ แต่นี่อะไร…ไม่มีเลยสักนิด” ชายชุดดำบ่นกับความหวาดระแวงนายท่านของตนเอง

ห้างสรรพสินค้า

“ชิ เงินที่ได้มาก็น้อยนิด ซื้อแบรนด์เนมก็ไม่ได้” หลินเยียนว่า หากว่าเธอเลือกเกิดใหม่ได้ เธอจะเลือกเกิดใหม่กับผู้หญิงที่มีเงินทองมากมายจะได้ไม่ต้องลำบากเหมือนเจ้าของร่างนี้

แต่ถึงยังไงร่างบางก็ทำใจได้แล้ว เธอไม่ได้เดินไปชอปปิ้งเสื้อผ้าแบรนด์เนมอะไร เพียงแค่ไปในโซนชุดธรรมดาเท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋า รองเท้า เครื่องสำอาง ทุกอย่างที่เธอเลือกซื้ออยู่ในราคาปานกลางทั้งนั้น

“ไม่ยักจะรู้ว่าภรรยาคนสวยของคุณเจ้าเย่ จะชอปปิ้งสินค้าแบบนี้ด้วย” ร่างบางสูงโปร่งของใครบางคนเดินเข้ามาใกล้หลินเยียน

ทว่าพอหญิงสาวหันหน้าไปมอง ความทรงจำเดิมของหลินเยียนก็ฉายเข้ามาเป็นภาพจำอีกครั้ง จากภาพที่อยู่ในหัวของเธอ ทำให้รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้านี้คืออดีตเพื่อนสนิทของหลินเยียนเอง

“เป็นถึงภรรยาของเจ้าเย่ตระกูลเจ้า แต่ว่ากลับมาเลือกเสื้อผ้าไร้ราคาแบบนี้ ไม่กลัวว่าจะทำให้สามีตัวเองอายหรือไง” เจ้าหล่อนว่า ก่อนจะใช้สายตามองร่างบอบบางของหลินเยียนตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

“หึ อายอะไร เราสองคนไม่ได้ตัวติดกันสักหน่อย”

“แม๊! แต่จะทำอะไร บางที่ก็ต้องคิดถึงหน้าสามีตัวเองด้วยนะ” หยางมี่ว่า ก็เพราะว่าอดีตเพื่อนสนิทของเธออย่างหลินเยียนเป็นแบบนี้ไง หล่อนถึงได้มีปัญหากับสามี

“ประโยคแบบนี้ เธอไม่น่ามาบอกฉัน”

“แกหมายความว่ายังไง”

“ก็เธอไง! เป็นข่าวกับสามีคนอื่น จนชาวบ้านเขานินทาไปทั่วไม่อายหรือไง นี่ถ้าเป็นฉัน! ฉันไม่หน้าหนามาเดินให้คนอื่นเห็นหรอก”