All Chapters of เด็กแสบของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]: Chapter 41 - Chapter 50

สองวันต่อมา "เฮ้อ!" "อะไรพี่ยุ ถอนหายใจเสียงดังเลย" วาวีขมวดคิ้วยุ่งรำคาญเมื่อพี่ชายตัวโตส่งเสียงดัง หนำซ้ำยังทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาที่เธอนั่งอยู่อย่างแรง จนตัวเธอกระเด้งกระดอนขึ้นสวนทางกับน้ำหนักของพี่ชาย "เปล่า เฮ้อ.." วายุตอบก่อนจะถอนลมหายใจอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เบากว่าครั้งแรก มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูช่องแชตเพื่อที่จะดูว่าสาวที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดสองวันตอบแชตเขาหรือยัง เพราะก่อนหน้าที่เขาจะออกไปวิ่ง เขาได้ส่งข้อความไปหาเธอ แต่พอเปิดดูก็ต้องผิดหวังเมื่อเด็กดื้อของเขายังไม่ยอมตอบกลับมา เขาไปวิ่งและกลับมาอาบน้ำรวมกันแล้วใช้เวลาตั้งเกือบสองชั่วโมง แต่เธอก็ยังไม่ได้เปิดอ่าน เธอทำอะไรอยู่นะ จะโทรไปหาก็ไม่ได้เพราะตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เธออนุญาตให้โทร เด็กดื้อของเขาขอให้เขาโทรไปตอนเวลาหลังสองทุ่ม เพราะตอนนั้นเธอแยกตัวกับพ่อแม่เข้าห้องนอนส่วนตัวแล้ว ตลอดสองวันมานี้วายุเฝ้าเอาแต่อยากคุยกับเด็กดื้อ อยากเห็นหน้าอยากได้ยินเสียง คิดถึงคนที่เขาเพิ่งรับเอาความสาวของเธอมาใจจะขาด แต่เธอก็ไม่ค่อยคุยกับเขานาน ๆ เพราะกลัวว่าพ่อกับแม่เธอจะจับได้ในความสัมพันธ์ ความรู้สึกของเขาตอนนี้เลยเหมือนว่าเป็นเขาที

วันรุ่งขึ้น วายุพาวาวีมาถึงรีสอร์ตตอนช่วงบ่ายของวัน มาถึงก็พาวาวีนั่งรถกอล์ฟไปดูรีสอร์ตหลังโตนับยี่สิบหลังที่กำลังตกแต่งภายใน ซึ่งอีกไม่นานก็จะเปิดให้บริการได้ ก่อนจะพาแวะไปที่ส่วนของออฟฟิศซึ่งจะเป็นที่ฝึกงานของเธอ วายุได้แนะนำให้พนักงานได้รู้จักกับว่าที่นายหญิงของที่นี่ เพราะอีกไม่นานวาวีก็จะมาดูแลกิจการเต็มตัวต่อจากเขา หลังจากที่จัดการงานที่มีอยู่น้อยนิดเสร็จแล้ว วายุก็พาวาวีมายังบ้านพักส่วนตัวซึ่งตั้งอยู่บนเนินเขาด้านหลัง ห่างจากส่วนของรีสอร์ตประมาณหนึ่งกิโลเมตร วายุเลือกพื้นที่ส่วนนี้สร้างบ้านพักของตัวเองเพราะสามารถเห็นวิวทิวทัศน์ไกลสุดลูกหูลูกตา "แกนอนห้องนี้นะ พี่อยู่ห้องนี้" วายุพูดขึ้นเมื่อเดินนำหน้าน้องสาวขึ้นมาที่ชั้นสองของบ้านแล้วหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่ง พยักหน้าไปยังห้องติดกันเพื่อบอกน้องว่านั่นคือห้องของเขา วายุวางกระเป๋าเดินทางใบโตสีชมพูที่เขาถือมาให้ลงบนพื้น ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดประตูห้องให้น้อง "ที่นี่สวยมากเลยพี่ยุ อากาศดี๊ดี" วาวีทำเสียงเล็กน้อยเสียงน้อยเมื่อมาเจอความสวยงามของรีสอร์ต บรรยากาศสดชื่นหายใจได้เต็มปอดไร้มลพิษไม่เหมือนในเมืองกรุง แถมบ้านพักนี้ยังใหญ

วายุนั่งมองเด็กดื้อเล่นร้องกับเพื่อนต่อไปอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ แล้วในที่สุดเขาก็เห็นกลุ่มนักศึกษาเริ่มทยอยเก็บของเพื่อที่จะขึ้นไปพักผ่อน มุมปากกระตุกพอใจที่ในที่สุดก็ถึงคิวเขาเสียที มือหนายกกระป๋องเบียร์ที่เขาให้พนักงานจัดหามาให้ขณะที่นั่งรอเวลา กระดกดื่มน้ำเมาที่มีอยู่เกือบครึ่งรวดเดียวจนหมด ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อที่จะหลบไปหลังแนวพุ่มไม้ประดับตอนที่กลุ่มนักศึกษาทยอยเดินขึ้นมาจากชายหาด ส่วนเควินเพื่อนรักประคองเด็กของมันเดินไปยังทางเข้าอีกทาง มันคงจะไปสั่งสอนเด็กของมันแน่ ๆ "สนุกชะมัดเลยเนอะว่าไหม?" วายุได้ยินเสียงเด็กเกเรคุยกับเพื่อนของเธอตอนที่เดินผ่านจุดที่เขาอยู่ เสียงของเธอร่าเริงผิดไปจากเดิม เดาว่าแอลกอฮอล์คงทำงานของมันจึงทำให้เด็กเกเรอดีนาลีนสูบฉีดมากกว่าปกติ "ใช่ ๆ อย่างมันเลย ปิดเทอมหน้ามากันอีกไหม?" หนุ่มหน้ามนที่วายุเห็นแป้งร่ำใกล้ชิดกว่าคนอื่นตอบโต้พร้อมกับความร่าเริงที่ไม่ต่างกัน วายุกำหมัดแน่นขบฟันแน่นเมื่อได้เห็นความสนิทสนมของทั้งคู่ใกล้ ๆ ถ้าเดาไม่ผิดไอ้หนุ่มคนนี้น่าจะชื่อบอย คนที่บังอาจชวนเมียของเขามาเที่ยว "มา ๆ จะมากันวันไหนก็ชวนด้วย ฉันรู้สึกได้ปลดปล่อ

วายุออกจากห้องน้ำหลังจากนั้นอีกประมาณสิบนาที ร่างสูงในผ้าขนหนูพันท่อนล่างผืนเดียวขึ้นไปนอนบนเตียงที่มีสาวสวยนอนตะแคงหันหลังให้ สอดขาเข้าไปในผ้าห่มที่มีเพียงแค่ผืนเดียว "ขอนอนด้วยคนนะ" สอดเข้าไปได้ครึ่งตัวแล้ววายุถึงได้ขออนุญาต ทำถึงขนาดนี้เธอคงไม่ไล่เขาลงจากเตียงหรอก "ถ้าหนูบอกว่าไม่พี่ยุจะนอนพื้นหรือไง?" แป้งร่ำย้อนถามเสียงเหนื่อยใจ ไม่หันไปมองหน้าคนหน้าด้านเปลือยท่อนบนที่บุกขึ้นมานอนเบียดเธอบนเตียงเดี่ยว แรงยุบยวบยาบบนเตียงทำให้เธอเผลอนอนเกร็งตัว และก็ยิ่งเกร็งแข็งทื่อยิ่งกว่าเดิมเมื่อรับรู้ถึงอกเปลือยที่เข้ามาแนบชิดแผ่นหลังตอนที่เขาสอดมือมากอดเอวหลวม ๆ จะไล่ให้เขาไปใส่เสื้อผ้าก็ไม่ได้เพราะเขาบอกว่าไม่ได้เอาชุดมาเปลี่ยน "ไม่นอน พื้นแข็งจะตายใครจะไปนอนลง นอนกอดเมียดีกว่าตั้งเยอะ" วายุเอ่ยพร้อมกับเอียงหน้าแนบแก้มลงที่กลุ่มผมนุ่ม แอบสูดกลิ่นหอม ๆ ที่โชยขึ้นมาจากผมยาวสลวยอย่างชื่นใจ ก่อนลากเลยไปหาพวงแก้มเนียนนุ่มแล้วขโมยหอมมาหนึ่งฟอด ไม่คิดเลยว่าพอได้มากอดมาหอมเด็กดื้อ ความอ่อนล้าจากการเดินทางก็หายเป็นปลิดทิ้ง "หยุดเรียกหนูว่าเมียสักทีได้ไหม? เดี๋ยวไปเผลอพูดข้างนอกคนอื่นก็รู้หรอก"

"ปากเราโคตรหวาน" วายุถอนรสจูบรุนแรงแล้วเอ่ยพึมพำชิดกับริมฝีปากนุ่มก่อนที่จะบดลงไปใหม่ แต่ครั้งนี้เขาใช้ประสบการณ์ที่มีค่อย ๆ ตอดต้อนเพื่อให้เด็กดื้อเลิกขัดขืนและโอนอ่อนคล้อยตาม ตวัดลิ้นเกี่ยวพันเรียวลิ้นหวานอย่างนุ่มนวล และมันก็ได้ผลเมื่อปลายลิ้นนุ่มเริ่มกระดกรับสัมผัสของเขา เด็กดื้อคลายความขัดขืนเป็นความยินยอมให้เขาพาไปพบกับเสียวซ่านวาบหวามอย่างเต็มใจ "อือ.." เสียงครางเบา ๆ ในลำเล็กดังให้ได้ยินเมื่อแป้งร่ำเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาแทรกความรู้สึกต่อต้านก่อนหน้า ใบหน้าสวยแหงนรับจูบดูดดื่มอย่างลืมตัว ไม่รู้ตัวแม้กระทั่งว่าเมื่อใดที่มือเธอหลุดพ้นจากมือแกร่ง รู้อีกทีก็ตอนที่ฝ่ามืออุ่นเคลื่อนมาบีบเคล้นอกอวบนอกเสื้อหนักมือ เสียงเปียกแฉะตอนที่กลีบปากโดนบดเบียดเหมือนกันเสียงมนต์สะกดให้เคลิบเคลิ้ม นั่นทำให้อารมณ์กระสันอยากของเธอชัดเจนขึ้น จนในที่สุดเธอก็รู้แล้วว่าความเสียววาบในช่องท้องนั้นคืออะไร "ปวดฉิบ.." วายุครางในลำคอแล้วรีบลุกขึ้นนั่งที่พื้นกลางหว่างขาเรียว เอื้อมมือไปดึงชายเสื้อยืดตัวโคร่งบนกายอรชรขึ้นแล้วดึงออกทางศีรษะ หันมาจัดการบราเซียร์คัพดีให้พ้นจาการห่อหุ้มเต้าอวบอย