All Chapters of เมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากได้ไปสำรวจแปลงสมุนไพรนั้นทำให้เธอมีความสุขเป็นอย่างมาก ในตอนที่ได้ลองถอนสมุนไพรดูแล้วหนึ่งต้น นั่นจึงทำให้ได้รู้ว่า ทันทีที่สมุนไพรต้นเก่าถูกนำออกมาใช้ ดินบริเวณนั้นจะมีสมุนไพรต้นใหม่ค่อย ๆ งอกออกมาอีกครั้งภายในเวลาไม่ถึงห้านาที โดยที่เธอไม่ต้องลงมือปลูกเองให้ลำบากและไม่ต้องคิดถึงโสมหรือสมุนไพรราคาแพงต้นอื่น ๆ เพียงเท่านี้ก็ทำให้ซุนจือหลินก็นอนหลับฝันดีไปอีกหลายคืนแล้วเช้าวันต่อมาหญิงสาวยังคงตื่นมาออกกำลังกายตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง และยังคงไปช่วยงานในครัวเช่นเดิม ชีวิตตอนนี้เรียกได้ว่าเธอค่อนข้างพอใจและมีความสุข หากไม่รวมเรื่องความรักที่ยังรู้สึกติดค้างให้กับสหายของพี่ชาย และความวุ่นวายของอดีตสามีที่กำลังจะโผล่มาในไม่ช้านี้จนกระทั่งช่วงบ่ายหลังจากลงชื่อเก็บแต้มของสมาชิกในหมู่บ้านคนสุดท้ายเสร็จ ซุนจือหลินกำลังช่วยพี่ชายคนรองเก็บของอย่างเอื่อยเฉื่อย อากาศวันนี้ค่อนข้างร้อนอบอ้าว ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะของเหงื่อที่ซึมตลอดทั้งวันทำให้เธอมีสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักระหว่างรวบเก็บเอกสารชุดสุดท้ายเข้าชั้นก็มีหญิงสาวในหมู่บ้านเดินเข้ามาหาทั้งสองคนพอดี ซุน

ท่าทางเช่นนั้นทำให้เขาดูน่ารักดีในสายตาของซุนจือหลิน หญิงสาวเผยรอยยิ้มกว้างจนตากลมโตเล็กลงจนแทบปิด ก่อนจะเป็นฝ่ายคว้าจับมือหนาของเขาเอาไว้เอง แล้วออกแรงรั้งให้เขาเดินไปพร้อมกับเธอ“ค่ะ กลับบ้านกันเถอะ”เสียงหวานกล่าวขึ้นพลางส่งยิ้มหวานให้เขาอีกครั้งหนึ่ง ไอร้อนผะผ่าวที่กำลังเล่นงานทั้งสองข้างแก้มทำให้เธอไม่อาจมองหน้าเขาได้นานกว่านี้จึงแสร้งหันมองไปยังด้านหน้าแทนโจวเหวินหลงมองสองมือที่มีขนาดต่างกันของเขาและเธอ ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มเล็กน้อย ทอดมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินตามเธอไปโดยไม่พูดอะไรต่อเท้าเล็กชะลอฝีเท้าให้ช้าลงเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมเดินขึ้นมาเคียงข้างกัน นั้นจึงทำให้ความรู้สึกของโจวเหวินหลงเริ่มเปลี่ยนไป“พี่ถือว่าเธอรู้แล้วนะว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น”การจับมือถือแขนกันอย่างสนิทสนมของชายหนุ่มและหญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานแน่นอนว่าจะต้องมีเรื่องตามมาไม่สิ้นสุด ทั้งคำพูดไม่ดีและสายตาดูแคลนจะถูกส่งไปที่ฝ่ายหญิงในทันทีหากทั้งคู่ไม่ได้ตกลงแต่งงานกันในช่วงเวลานั้น ๆซึ่งสำหรับเขาที่ช

อีกอย่างเด็กคนนั้นก็ขยันขันแข็งรู้จักทำมาหากิน อย่างน้อยหากรักชอบกันจริง ๆ แล้วอย่างไรเมื่อลูกสาวแต่งออกไปย่อมไม่ลำบากแน่นอน เพราะสกุลซุนเป็นผู้นำหมู่บ้าน หากจะหาคนในหมู่บ้านที่ฐานะดีกว่าตนก็นับว่าเป็นไปได้ยากมาก นอกเสียจากว่าจะแต่งให้คนในเมือง“แม่คะ แต่หนูเป็นผู้หญิงถ้าทำแบบนั้นมันจะ…”เธอต้องรีบรั้งแขนแม่เอาไว้ก่อนที่เรื่องราวจะไปกันใหญ่ คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันพลางมองแม่อย่างเป็นกังวลเรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่าฝ่ายชายต้องเป็นคนดำเนินการในขั้นแรกหรอกหรือ การที่เธอเป็นฝ่ายให้ผู้ใหญ่ออกหน้าก่อนเช่นนี้คนอื่นจะมองเธออย่างไรกันล่ะ เรื่องของความรู้สึกเธอรู้ดีที่สุดว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอเพราะเห็นได้จากชาติที่แล้ว แต่เป็นผู้หญิงก็ควรต้องสงวนท่าทีสักเล็กน้อยไม่ใช่เหรอซุนถงฉีไม่อาจทนฟังคำพูดของลูกสาวได้ไหวถึงกับจิ๊ปากออกมาหลายครั้งติด ไม่เพียงเท่านั้นฝ่ามือใหญ่ยังตีลงบนแผลปูดบวมกลางหน้าผากอย่างไม่แรงนักด้วยความรู้สึกอัดอั้น “ถ้าลูกห่วงเรื่องแบบนี้คงไม่ปล่อยให้ไอ้หนุ่มนั่นจับมือถือแขนมาจนถึงบ้านหรอกจริงไหม?”ซุนไป่หานได้

ซุนจือหลินฟังพี่ชายเงียบ ๆ แล้วคิดตาม เธอพยักหน้าขึ้นลงสองสามครั้งเมื่อเริ่มทำความเข้าใจกับเรื่องของพี่ชายได้บ้างแล้ว“แต่ฉันว่ามันก็พอมีวิธีอยู่นะคะ”“อย่าล้อพี่เล่นหน่อยเลย”มือหนาจับลงบนหัวทุยของน้องสาวแล้วออกแรงโยกไปมา ซุนฉวนเซิ่งไม่ค่อยอยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินเท่าไหร่ เพราะตอนนี้เขาเองที่เกิดก่อนเธอยังไม่สามารถมองหาวิธีไหนได้เลย แล้วน้องน้อยของเขาจะทำได้อย่างนั้นหรือ ตอนนี้เขาก็พอเข้าใจด้ว่าน้องสาวคงอยากปลอบใจเขาก็เท่านั้น“เดี๋ยวเย็นนี้กลับบ้านค่อยคุยกันดีกว่า ตอนนี้เราทำงานกันเถอะ”เสียงใสกล่าวตัดบทพี่สาย ก่อนจะยิ้มกว้างด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ เพียงเท่านั้นก็เป็นฝ่ายเดินนำหน้าพี่ชายเข้าไปทำงานก่อนซุนฉวนเซิ่งมองด้านหลังของน้องสาวที่หายลับเข้าไปในสำนักงาน พลันเสียงถอนหายใจหนักหน่วงดังขึ้นอีกครั้งเพราะเขายังคิดไม่ตกเกี่ยวกับเรื่อง ความรู้สึกอึดอัดราวกับมีของหนัก ๆ มากดทับเอาไว้ทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวเองทุกครั้งที่หลับตาเขาจะเห็นเพียงแววตาอ้อนวอน พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มของฉินซีอิ๋งเสมอ หากจะช่วยเธอเขาคงเป

หลังจากพูดคุยกันต่ออีกเล็กน้อย ซุนจือหลินบอกทุกคนเพียงแค่ว่าตอนเช้าจะเอาของที่จะขายออกมาให้ดู และในวันพรุ่งนี้หากจะขายก็ต้องไปกับพี่ใหญ่เพราะเขามีหน้าที่ขับรถแทร็คเตอร์ขนของให้กับทางคอมมูนอยู่แล้วพวกเขาที่เห็นว่าลูกสาวคนเล็กของบ้านพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังขนาดไหนก็ไม่ได้สอบถามต่อไปอีก ทุกคนทำได้เพียงแค่รอดูในวันพรุ่งนี้เท่านั้นเวลาประมาณสองทุ่มครอบครัวสกุลซุนก็แยกย้ายเข้าห้องของตนเอง ซุนจือหลินนั่งเช็ดผมที่เปียกหมาดอยู่หน้ากระจกสักพักจึงเข้าไปในมิติร่างบางเดินตรงเข้าไปยังป่าไผ่ด้านหลัง ถัดไปอีกเล็กน้อยเป็นแปลงสมุนไพรขนาดใหญ่ หญิงสาวเดินแยกไปทางซ้ายที่มีแนวต้นสนเรียงรายกันหลายสิบต้น ก่อนจะหยุดลงตรงต้นสนลำต้นใหญ่ขนาดสี่คนโอบ ที่ด้านข้างมีโพรงขนาดใหญ่ให้พอเข้าไปได้ซุนจือหลินเดินเข้าไปด้านในโพรงต้นสน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันทีที่เห็นสิ่งที่อยู่ด้านในสุด เห็ดหลินจือแดงดอกใหญ่กว่าใบหน้าเธอเสียอีก หญิงสาวนั่งลงด้านข้างขอนไม้ที่มีเห็ดสีแดงราคาแพงอยู่นับสิบดอกด้วยหัวใจเต้นแรงก่อนหน้านี้เธอเข้ามาสำรวจบริเวณนี้ครั้งหนึ่งแล้ว แต่ไม่ได้สำรวจ