All Chapters of เมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80: Chapter 31 - Chapter 40

ทันทีที่ชายชราท่าทางใจดีเข้ามาภายในห้อง ซุนถงฉีก็ลุกขึ้นทำความเคารพอีกฝ่ายด้วยความนอบน้อม นั่นจึงทำให้ลูกทั้งสองของเขาทำตามผู้เป็นพ่ออย่างเลี่ยงไม่ได้“คุณลุงเฟิ่ง สบายดีนะครับ”“ก็ดี ๆ แล้ววันนี้เห็นว่ามาขายสมุนไพรอย่างนั้นหรือ”ชายชรายิ้มเบาบางพลางลูบหนวดเคราสีขาวที่ค่อนข้างยาวอย่างอารมณ์ดี“ครับ”ซุนถงฉีตอบรับ ก่อนจะส่งสายตาให้ลูกสาวนำของสิ่งนั้นขึ้นมามอบให้เถ้าแก่ร้านขายยาได้ประเมินราคาและในทันทีที่ฝากล่องไม้ไร้ลวดลายเปิดออก ผ้ากำมะหยี่สีแดงสดปรากฎสู่สายตา เมื่อชายชราเปิดผ้าที่คลุมออกเห็ดหลินจือแดงดอกใหญ่ที่นอนอยู่ในกล่องนั้นทำให้เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง “ของดี ๆ แล้วจะขายเท่าไหร่ล่ะ”ความจริงแล้วเขาก็มีราคาที่คิดไว้แล้ว ด้วยขนาดที่ค่อนข้างใหญ่ ทั้งดอกดูสดใหม่ ไร้ร่องรอยของความเสียหายใด ๆ นับว่าคนที่เก็บมันมาคงมีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรไม่น้อย เป็นเช่นนั้นแล้วเขาจึงยินดีที่จะจ่ายให้ในราคาที่แพงขึ้นสักหน่อย เพราะถึงอย่างไรสิ่งล้ำค่าเช่นนั้นก็ต้องถูกนำไปประมูลที่ปักกิ่ง มากกว่าจะขายออกไปเฉย ๆ ในราคาเพี

หวังซานเย่ส่งแฟนสาวขึ้นไปนั่งบนรถแทร็คเตอร์ได้แล้ว ส่วนตนเองขึ้นตามมาทีหลัง เมื่อทั้งสองนั่งเคียงข้างกันจึงเกิดภาพของชายหนุ่มท่าทางแก่เรียนกับหญิงสาวบุคลิกเรียบร้อยอ่อนหวาน เห็นแล้วดูเข้ากันดีไม่หยอก ทันทีที่ทั้งคู่ขึ้นมานั่งก็พบว่ามีชาวบ้านสองคนนั่งอยู่ก่อนแล้วเหลียงหลินฮวาอย่างไรก็ต้องคงภาพลักษณ์ของการเป็นดอกบัวขาวผู้เป็นมิตรไม่ว่าอยู่ในสถานการณ์ไหน หญิงสาวจึงพยักหน้าทักทายชาวบ้านทั้งสองคนพร้อมรอยยิ้มบางอย่างเป็นมิตร แม้ในใจจะนึกรังเกียจชาวบ้านชนบทมากก็ตามที ส่วนแฟนหนุ่มไม่ได้มีท่าทีอะไรออกมา หวังซานเย่เพียงแค่มองออกไปยังสองข้างทางก็เท่านั้นซุนจือหลินปรายตามองการกระทำของศัตรูหัวใจในชาติก่อนเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสนใจข้างทางแทน เธอไม่ได้สนใจว่าพ่อทำสีหน้าเช่นไรเมื่อเด็กสองคนนี้ทักทาย แต่พวกเธอก็ไม่ได้สนใจจะแนะนำตัวแต่อย่างใด เอาไว้สองคนนี้ไปถึงหมู่บ้านก็จะรู้เองว่าใครมีฐานะเช่นไรและแน่นอนไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้เมื่อมีเยาวชนผู้มีการศึกษามาทำงานที่หมู่บ้านซุนไป่หานจะเป็นคนขับรถแทร็คเตอร์ไปรับมาส่งที่สำนักงาน ส่วนซุนจือหลินจะเป็นคนรับช่วงต่อเมื่อพวกเขาเหล่านั้นม

เช้าวันต่อมาหลังจากบ้านสกุลซุนทานอาหารเช้าร่วมกันเรียบร้อยแล้ว ยังไม่ทันจะแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง พลันหน้าบ้านก็เกิดเสียงเรียกหนึ่งซึ่งซุนจือหลินจำได้ดีว่าไม่ใช่เสียงของเขาคนนั้นอย่างแน่นอนจะว่าไปแล้วเธอก็แอบลุ้นอยู่เหมือนกันว่าเขาจะมาสู่ขอเธอภายในสามวันหรือเปล่า เพราะด้วยฐานะของเขาแล้ว การจะแต่งภรรยาสักคนนับว่าเป็นเรื่องยากอยู่บ้างอีกอย่างถ้าหากภายในสามวันนี้ไม่มีแม้แต่การส่งแม่สื่อมาเจรจาทาบทาม นั่นหมายความว่าเธอต้องแบกรับคำนินทาจากชาวบ้านเรื่องในวันนั้นไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะมีข่าวดีอย่างเช่นงานมงคลเกิดขึ้นซึ่งถึงตอนนั้นคงต้องพิจารณาคำว่า ‘รัก’ ของผู้ชายคนนี้ดูอีกครั้งพอรู้ว่าไม่ใช่คนที่รอคอยซุนจือหลินจึงคิดว่าคงเป็นชาวบ้านที่มาหาพ่อซึ่งเป็นผู้นำหมู่บ้านอย่างเช่นปกติ ซึ่งผู้เป็นพ่อก็อยู่บริเวณลานบ้านอยู่แล้ว หญิงสาวจึงช่วยแม่เก็บถ้วยจานที่ใช้แล้วในครัวต่อไป ซึ่งกลายเป็นว่าเฉินรุ่ยฟางที่อยู่ใกล้ประตูหน้าบ้านที่สุดเป็นคนออกไปดูเองสะใภ้ใหญ่บ้านซุนเมื่อเห็นว่าสามคนที่มาหาแต่เช้าเป็นใครก็มีท่าทีตื่นเต้นไม่น้อย ความยินดีตีตื้นขึ้นมาจนส

ซุนจือหลินออกมาส่งคู่หมั้นหลังจากทั้งสองฝ่ายได้ตกลงหมั้นหมายกันเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งระหว่างทั้งคู่ไม่ได้มีบทสนทนามากนัก เพราะเขาต้องไปส่งแม่ที่บ้านและออกไปทำงานเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายจึงเร่งรีบแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเองซึ่งก่อนที่เขาจะปั่นจักรยานออกไปโดยมีผู้เป็นแม่ซ้อนอยู่ด้านหลัง เขาพูดกับเธอว่า “ตอนเย็นเดี๋ยวพี่ไปรับ”และแน่นอนว่าจากบ้านไปจนถึงสำนักงานไม่ได้ไกลกันมาก เธอเดินไปกลับกับพี่รองทุกวัน ทว่าซุนจือหลินกลับพยักหน้าตกลงเสียอย่างนั้น พลางส่งยิ้มหวานไปให้ ฝ่ายชายหนุ่มชะงักค้างเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มหวานของคู่หมั้นสาวเพียงเสี้ยวอึดใจก็เห็นใบหูของโจวเหวินหลงขึ้นสีแดงก่ำ นั่นจึงทำให้หญิงสาวหัวเราะออกมากับท่าทางน่ารักของเขาเมื่อเห็นชายหนุ่มหายลับจากระยะสายตาไปแล้วจึงออกไปทำงานพร้อมกับพี่ชายคนรองอย่างเช่นทุกวัน พ่อและพี่ใหญ่แยกตัวไปคุมงานในส่วนของแปลงนา ส่วนแม่นั่งคุยกับแม่สื่อฟางต่อเรื่องงานมงคลของพี่รองและลูกสาวสกุลฉินอีกด้านภายในบ้านพักของเยาวชนผู้มีการศึกษาเกิดเสียงถกเถียงกันระหว่างชายหญิงเยาวชนผู้มาใหม่หลังจากที่ทุกคนออก

แสงแดดอ่อนในยามเย็นไม่ได้ทำให้รู้สึกร้อนอบอ้าวอย่างช่วงตอนกลางวัน กลับกันสายลมอ่อนที่โชยมาเป็นระยะและต้นข้าวในแปลงนาที่พลิ้วไหวไปตามแรงลมนั้นช่วยให้บรรยากาศในช่วงห้าโมงนั้นเย็นสบายเหมาะแก่คู่รักที่ต้องการชื่นชมบรรยากาศช่วงดวงอาทิตย์ตกดินด้วยกันเป็นอย่างมากตั้งแต่เมื่อเช้าที่บอกกับคู่หมั้นสาวว่าจะไปรับและเธอก็ตกลง เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ตลอดทางที่ไปส่งแม่เขาเอาแต่ยิ้มจนแม่แปลกใจโจวเหวินหลงเร่งทำงานในแปลงนาส่วนของตนเองอย่างแข็งขัน เขาตั้งใจทำงานในส่วนของตนเองให้เสร็จก่อนเวลาเล็กน้อยเพื่อกลับบ้านไปอาบน้ำชำระร่างกายล้างคราบเหงื่อไคลและดินโคลนที่เปื้อนตัวตลอดทั้งวันออกชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำในชุดผ้าฝ้ายคุณภาพปานกลาง ผมสั้นที่ตัดจนเกรียนเพื่อให้ง่ายต่อการดูแลทำความสะอาด แม้ผิวกายจะไม่ได้ขาวเนียนอย่างเช่นคนเมือง แต่ผิวสีแทนนี้ก็ไม่ได้ทำให้รูปลักษณ์ของเขาดูแย่ในหมู่สาว ๆ ได้เลยหากไม่ใช่เพราะสถานะทางบ้าน โจวเหวินหลงอาจเป็นชายหนุ่มคนแรก ๆ ของรุ่นเดียวกันที่ได้แต่งภรรยาเลยก็ว่าได้โจวเหวินหลงชะลอฝีเท้าที่ปั่นจักรยานลง ก่อนจะหยุดจอดที