บทที่ 7 เวหาคือคนในครอบครัวของพี่

เรือนไม้สักหลังใหญ่กลางไร่เมฆา

         สกุณาเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นแบรนด์ดัง โดยกางเกงตัวนี้ยาวเหนือหัวเข่านิดหน่อย เธอเดินมาที่โต๊ะอาหารที่มีเมฆาเจ้าของบ้าน และเวหานั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร เธอเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้มหวานแล้วยกมือไหว้ทักทายเมฆา

         “พี่เมฆสวัสดีค่ะ พี่เมฆยังหล่อและดูดีเหมือนเดิมเลย”

         พูดเสร็จสกุณาก็เดินไปจะไปนั่งด้านข้างเมฆาแต่เวหาที่นั่งฝั่งตรงข้ามเมฆาชิงลุกขึ้นถือจานข้าวเปลี่ยนที่นั่งไปนั่งแทนที่เสียก่อน ทำให้สกุณามองตาขวางใส่ไปหนึ่งที แต่ก็ไม่เป็นไรนั่งฝั่งตรงข้ามกันก็ดีจะมองหน้าสบตากันถนัด

         “อืม.. แล้วนิดละเป็นอย่างไรบ้าง มาครั้งนี้โตขึ้นเยอะนะ”

         “นิดพึ่งกลับมาจากอเมริกาค่ะ เรียนจบโทปุ๊บคุณแม่ก็ตามตัวให้กลับมาปั๊บเลย ยังไม่ทันได้เที่ยวพักผ่อนเลยค่ะพี่เมฆ”

         สกุณาสนทนากับเมฆาด้วยความคุ้นเคยอย่างลื่นไหล สิ่งที่เธอเคยกังวลก่อนจะมาว่าเวลาเจอหน้ากันจะเป็นอย่างไร จะเคอะเขิน จะกล้าคุยด้วยไหม หมดกังวลไปเลย

         “งั้นก็ถือว่ามาเที่ยวพักผ่อนที่ไร่พี่ก็แล้วกันนะ ไร่เมฆายินดีต้อนรับน้องนิดเสมอ”

         “ขอบคุณมากค่ะพี่เมฆ เมื่อตอนบ่ายที่นั่งรถเข้ามาเห็นบรรยากาศของไร่แล้วมันดีมันสดชื่นมากเลยค่ะ”

         สกุณาพูดไปยิ้มไปแต่คนที่นั่งด้านข้างเมฆากลับลอยหน้าลอยตาเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มแล้วพูดแทรกดัดเสียงล้อเลียนหญิงสาว

         “อากาศสดชื่นดีมากเลยค่ะ ฮึ เห็นนั่งเอาผ้าพันหัวแทบไม่เห็นลูกกะตาแต่มีหน้ามาพูดว่าอากาศสดชื่นดี ฮึ..โคตรปลอม”

         สกุณาถลึงตาใส่พยายามสกัดกลั้นอารมณ์หงุดหงิดไว้ แล้วน้ำเสียงราบเรียบของเมฆาก็ดึงความสนใจของสกุณาได้ เธอหันไปให้ความสนใจเขาต่อแล้วยิ้มสวยให้

         “อืม... แล้วนิดมาครั้งนี้จะมาอยู่กี่วันล่ะ”

“คุณแม่กับคุณหญิงป้าให้นิดมาเรียนรู้งานในไร่กับพี่เมฆค่ะ เผื่อว่านิดจะช่วยอะไรได้บ้าง ช่วงนี้นิดยังไม่มีอะไรทำนิดเลยตั้งใจว่าจะอยู่ไปเรื่อยๆ จนใกล้ถึงวันแต่งงานของเราค่ะพี่เมฆ”

         ทันทีที่เธอพูดจบเวหาก็พูดแขวะขึ้นมาทันที

         “ผู้หญิงอะไรพูดเรื่องแต่งงานเป็นตุเป็นตะ ผู้ชายเขายังไม่ได้พูดอะไรเลย ออกตัวแรงแบบนี้ระวังรถจะคว่ำง่ายๆ เอานะ”

         สกุณามองหน้าตาเขียวตะคอกใส่เวหา

         “เจ้านายเขาจะคุยกันลูกน้องอย่างนายไม่เกี่ยว”

         เมฆาได้ยินจึงพูดเชิงตำหนิว่า

         “เวหาเป็นคนในครอบครัวของพี่เขาไม่ใช่ลูกน้อง แล้วอีกอย่างเวหาเขาเป็นผู้ใหญ่โตกว่านิดมากนิดควรให้เกียรติเขา ส่วนเรื่องแต่งงานพี่เองยังไม่ได้คิดตอนนี้”

         “แต่คุณหญิงป้ามาคุยกับแม่นิดแล้วนะคะ ท่านกำลังหาฤกษ์แต่งงานให้เราอยู่ และระหว่างนี้ท่านให้นิดมาอยู่ทำความคุ้นเคยกับพี่ที่นี่”

         “จะยังไม่มีงานแต่งงานใดใดเกิดขึ้นทั้งสิ้น ส่วนนิดจะอยู่ที่นี่เท่าไหร่ก็ได้ตามที่นิดอยากอยู่เลย”

         สกุณาหน้าเสียเธอไม่คิดว่าเมฆาจะตอบกลับมาตรงๆแบบนี้ ทั้งที่เธอเองก็เตรียมใจมาบ้างแล้วว่าเขาอาจจะไม่ยินดีกับการแต่งงานครั้งนี้ก็ได้ แต่พอมาอยู่ในสถานการณ์จริง เธอรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเมฆาไม่ได้คุยเรื่องนี้กับเธอตามลำพังแต่ยังมีสาวใช้หน้าหวานกับนายปากเสียที่ชอบกวนประสาทเธออยู่ตรงนี้ด้วย และยังไม่ทันไรนายนั่นก็ทำหน้าทำตาเยาะเย้ยเธออีก ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ และยิ่งทำให้สกุณาเกิดความอยากเอาชนะ ไม่ได้เพียงแต่จะเอาชนะใจเมฆานะ แต่เป็นการเอาชนะนายปากเสียนั่นมากกว่า พลันคิดในใจว่า

         ‘คอยดูนะฉันจะทำให้พี่เมฆใจอ่อน รักฉันให้ได้ พอถึงตอนนั้นนายก็ไม่มีโอกาสที่จะทำหน้าเย้ยหยันฉันแบบนี้ได้อีกแล้ว แต่จะเป็นฉันที่ชนะ ได้แต่งงานพี่เมฆแล้วฉันก็จะให้พี่เมฆเฉดหัวนายออกจากบ้านไปเลย คอยดูนะ..รู้จักสกุณาน้อยไปเสียแล้ว’

         ระหว่างที่ความเงียบกำลังครอบคลุมพื้นที่บนโต๊ะอาหาร เด็กสาวแม่บ้านคนสวยของเรือนก็ถือถาดใส่อาหารออกมาค่อยจัดวางบนโต๊ะ เวหามองอาหารหลากหลายอย่างตรงหน้าก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชมว่า

         “ว้าวอาหารวันนี้แต่ละอย่างน่ากินทั้งนั้นเลย นี่สะเดาน้ำปลาหวานกินกับปลาดุกย่างของโปรดเจ้าเมฆเลย ฟักทองผัดไข่ แกงป่าปลา นี่ก็น่ากินทั้งนั้นเลย ไม่รู้ว่าใครบางคนแถวนี้จะทำเป็นหรือเปล่า”

         สกุณามองอาหารบนโต๊ะแล้วเบ้ปากทำหน้าพะอืดพะอมเพราะเมนูบนโต๊ะมีแต่สิ่งที่เธอไม่กินแล้วก็กินไม่เป็นทั้งนั้นเลย

         “ยี๋ทำไมมีแต่อะไรเมนูก็ไม่รู้ นิดกินไม่เป็นค่ะ”

         สกุณาเผลอตัวอุทานตามเสียงในหัวดังออกมา เธอเป็นคนไม่ค่อยคิดอะไรมาก รู้สึกอย่างไรก็พูดออกมาแบบนั้น ไม่ได้มีเจตนาจะเหยียดอะไรทั้งสิ้น

         “มายงมายี๋อะไรกัน ที่นี่มันบ้านนอกนะคุณ ถ้าอยากกินสะเต๊กก็กลับไปกินที่บ้านคุณโน่น อย่ามามากเรื่อง”

         สกุณายังไม่ลดละความพยายาม

         “ก็นิดไม่กินปลาน้ำจืด แล้วฟักทองเอามาผัดกับไข่มันดูไม่น่ากินเลย แล้วผักนี่อีกนิดก็กินไม่เป็น”

         สิ่งที่สกุณาเอ่ยขึ้นมาทำให้สาวน้อยที่ยกอาหารมาหน้าเจื่อนไปในทันที

         “หนูขอโทษค่ะคุณนิด หนูไม่รู้ว่าคุณนิดกินไม่เป็น เดี๋ยวหนูไปทำให้ใหม่นะคะ”

         “ไม่ต้อง ถ้าจะอยู่ที่นี่ก็ต้องกินแบบคนที่นี่ จะมามากเรื่องไม่ได้”

         เมฆาพูดเสียงเรียบแล้วรูดดอกสะเดาตักน้ำปลาหวานราดตักพร้อมข้าวใส่ปากกินอย่างเอร็ดอร่อย

         สกุณาได้ยินก็หน้าเสียก็เธอกินไม่เป็นนี่นาจะมาบังคับเธอให้กินได้อย่างไร และแล้วก็มีเสียงประหนึ่งนางฟ้ามาช่วยชีวิตเธอ

         “คุณนิดกินไข่เจียวเป็นไหมคะ ถ้ากินได้เดี๋ยวหนูไปเจียวไข่ให้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

         สกุณารีบพยักหน้าแล้วยิ้มรับอย่างดีใจ

         “ทำตัวเดือดร้อนคนอื่น วันหลังอยากกินอะไรก็ไปทำกินเองสิ”

         เสียงของเวหาลอยแว่วมาสกุณาได้แต่ค้อนใส่ไม่กล้าพูดอะไรเพราะตอนนี้สีหน้าของเมฆาทั้งนิ่งและมึนตึงกับเธอมาก ไม่นานกลิ่นไข่เจียวก็หอมฟุ้งโชยมาแตะจมูกเธอทำให้เธอยิ้มออกอีกครั้ง คิดในใจว่า “รอดตายแล้วไปอีกหนึ่งมื้อแล้วเรา” เธอส่งยิ้มให้ปลายฝน

         “ขอบใจนะปลาย”                            

         จานไข่เจียวถูกนำมาวางตรงหน้าสกุณา วางเสร็จปลายฝนก็หันหลังเดินกลับเข้าครัว แต่เสียงทุ้มดังของเมฆาก็ทำให้ปลายฝนต้องหยุดชะงัก

         “แล้วไหนจานข้าวของเธอล่ะ ทำไมไม่มานั่งกินด้วยกัน”

         คำพูดของเมฆาสร้างความประหลาดใจให้ทั้งกับสกุณาและเวหา ซึ่งตัวเวหาเองเขาก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าปกติแล้วปลายฝนมานั่งร่วมโต๊ะกับเมฆาหรือไม่

         “หนูไปกินในครัวดีกว่าค่ะ จะได้ไม่เกะกะ”

         มื้อเย็นมื้อแรกของสกุณาที่ไร่เมฆาผ่านไปด้วยความกระอักกระอ่วนนี่พึ่งวันแรกในไร่เมฆาก็มีหลากหลายเรื่องราว .. จากนี้ไปชีวิตเธอจะต้องเจออะไรอีกบ้างนะ