บททั้งหมดของ ชีวิตใหม่กับอาชีพนักปรุงยาในต่างโลก!: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทที่ 1 โลกใบใหม่ท่ามกลางผืนป่าใหญ่ที่หนาทึบบรรยากาศเงียบเย็นโดยมีเสียงลำธารใสเล็ดลอดมาให้ได้ยินเล็กน้อย ภายในผืนป่านั้นที่อุดมไปด้วยสัตว์อสูรอันตรายมากมาย ใต้ต้นไม้ใหญ่ เด็กหนุ่มผู้สวมเสื้อคลุมสีดำมีฮู้ดได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาโดยที่เขานั้นเมื่อมองไปรอบๆ ตัวเรานั้นก็มีความตื่นตระหนกไม่น้อยโดยเจ้าตัวได้ยกแขน และมือของตัวเองขึ้นสำรวจ แน่นอนว่าแขนนั้นสั้นลงมือก็เล็กลงเช่นเดียวกับตัวที่สัมผัสได้ว่าเบามาก ข้างตัวของเขาที่ข้างเอวเลยด้วยซ้ำไปมีตะขอที่ห้อยดาบมือเดียวเล่มหนึ่งเอาไว้ที่เอวขวาในเวลาเดียวกันนั้นที่ข้างตัวบนพื้นมีไม้เท้ายาวสีน้ำตาลเข้มที่พูดได้ว่าเป็นไม้เท้าเวทมนตร์…เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายนั้นแตกต่างจากที่เคยสวมแต่แน่นอนว่าเหมือนจะใส่สบายมากเลยแต่ตอนนี้เขาสวมเสื้อคลุมที่มีฮู้ดสีดำแล้วก็เข็มกลัดที่ดูสวยงาม เสื้อผ้าที่อยู่ข้างใต้ก็ค่อนข้างดูดี แต่ยังไงก็ตาม เขาได้ลุกขึ้นก่อนที่จะเดินไปตามเสียงน้ำนั้น โดยพอเดินออกมาแล้วเขาก็ได้พบกับลำธารใสชายหนุ่ม(?)สาดส่องสายตาไปรอบๆ ก่อนจะเดินไปคุกเข่าลงข้างลำธารอย่างระมัดระวัง บนลำธารสายนั้นเงาสะท้อนของเด็กหนุ่มผู้มีเส้นผมสีดำเงางาม และเขามี

บทที่ 3 กิลด์นักผจญภัยระหว่างก้าวเดินไปบนทางเท้าในเมืองใหญ่นั้น เจมส์ที่แบกมาร์คัสเอาไว้บนหลังก็ได้มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น ก่อนอื่นเลยเขาไม่เคยไปต่างประเทศมาก่อนเมืองแบบยุโรปหรือเมืองโบราณล้วนไม่เคยเห็น บ้านเมืองที่สร้างขึ้นจากหิน และอิฐแล้วเหมือนจะมีไม้ผสมอยู่ด้วย อาคารทั้งหลายที่เขาไม่รู้…ด้วยซ้ำว่าเป็นบ้านหรือร้านค้าหรือแม้แต่โรงแรมมันต้องเด่นสวยเป็นสง่าอย่างมีเอกลักษณ์ ในขณะที่วางสายตามองชมทิวทัศน์รอบๆ เขาก็ไม่ลืมที่จะสาดส่องสายตามองไปรอบๆ เพื่อสำรวจผู้คนด้วยความตื่นเต้นด้วยเช่นกัน ไม่เพียงแค่คนด้วยกันที่เป็นมนุษย์ ท่ามกลางผู้คนที่เดินสัญจรไปมานั้นมีทั้งคนที่มีหูแมวที่ตั้งแหลมที่คิดไปคิดมาเรื่องหูจิ้งจอกนี่นา ไม่ก็คนที่มีหูตูบเหมือนสุนัขก็มีอยู่เหมือนกัน บางคนก็มีร่างกายท้วมใหญ่ไว้หนวดเครายาวเฟิร์ม แล้วบางคนก็ตัวเล็กมีปลายหูด้านบนที่แหลม พอได้เห็นอะไรแบบนี้แล้วเพราะความรู้สึกของมันช่างแฟนตาซีเสียเหลือเกินเชียว!“เอาล่ะ! ตรงนั้นยังไงล่ะกิลด์นักผจญภัย!”ยูมิสพูดพร้อมกับชี้ไปทางด้านหน้าไปยังอาคารใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าของพวกเธอทั้งสอง

บทที่ 5 กิลด์นักปรุงยาเจมส์ค่อยๆ เดินไปตามทางที่แผนที่ที่ได้รับมาเขียนเอาไว้อยู่ มีจังหวะบ้างที่ดูไม่ออกจนต้องถามคนแถวนั้น ผู้คนในเมืองนี้เขาต้องยอมรับเลยว่าเฟรนลี่เป็นพอสมควรเลยล่ะ ถึงถ้าไปถามทางจากพ่อค้าแผงลอยจะได้ซื้อของหน่อยก็เถอะเพื่อไม่เสียมารยาท ในขณะที่เดินไปเรื่อยๆ นั้นตอนนี้เขาก็มาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของอาคารสูง 4 ชั้นที่ดูตระการตาหลังคากระเบื้องนั้นปูด้วยสีเขียวเข้มแตกต่างจากกิลด์นักผจญภัยที่เป็นสีแดงฉะฉาน ป้ายไม้ใหญ่เหนือประตูทางเข้าเขียนเอาไว้ว่า 'กิลด์นักปรุงยา' แล้วก็มีป้ายหนึ่งที่ยื่นออกมาด้านหน้าสัญลักษณ์จะเป็นรูปหม้อปรุงยาก่อนจะผลักเปิดประตูเข้าไปด้านในสายตาของเด็กหนุ่มได้กวาดมองไปรอบๆ เล็กน้อย และดื่มด่ำกับบรรยากาศโดยรอบที่แสนจะเงียบสงบเสียเหลือเกินผิดกับที่กิลด์นักผจญภัยสุดๆ จากความจอแจคึกคักขั้นสุดยอดเหมือนว่าจะกลายเป็นความเงียบเหงาแบบไม่มีแม้แต่คนเดินเข้าออกไม่เห็นแม้แต่เงาคนอยู่…หรือว่าบางทีกิลด์นักปรุงยาจะขาดคนแบบวิกฤตกันนะ? จู่ๆ เขาก็เริ่มสยองขึ้นมาแล้วสิ เจมส์มีความสยองหน่อยๆ แต่เขาก็สูดหายใจลึกเข้าเต็มปอด ก่อนจะตัดสินใจพักเปิดประตูเข้าไปด้านในอาคาร

บทที่ 7 หนทางรับมือสรุปคือ มันก็ไม่มีอะไรมากไปกล่าวคำชมที่ได้รับพร้อมกับโดนตบไหล่รัวๆ จนแทบจะทรุดเลย เจมส์พี่โดนตบไหล่ทั้งที่ความสามารถด้านร่างกายต่ำในแง่บริบทหนึ่งทางด้านอาชีพก็แทบจะทรุดไปอยู่บนพื้นแล้วตอนนี้ แต่ก็โชคดีที่ได้คุณเรมิสที่เหมือนว่าเธอจะเป็นถึงรองหัวหน้ากิลด์นักผจญภัย!ช่วยหยุดคุณแจ็คที่เป็นหัวหน้ากิลด์นักผจญภัยเอาไว้ได้! ส่วนพี่เพนน่าทำได้แค่เพียงยืนยิ้มแห้งเพราะเธอรู้ว่าตัวเองไม่สามารถหยุดหัวหน้าตัวเองได้แน่นอน โดยที่ผู้ใหญ่เริ่มนั่งลงที่หน้าโต๊ะทำงานแล้วเริ่มคุยกันนั้น คนเป็นเด็กหนุ่มที่ได้รับรู้กันโดยทั่วคืออายุแค่ 12 ปีก็นั่งลงเงียบๆแล้วก็ได้น้ำผลไม้มาแก้วนึง เจมส์ก็ตอบรับด้วยความยินดีเพราะแน่นอนว่านับตั้งแต่มาเกิดใหม่ต่างโลกหรือมาฟื้นคืนชีวิตต่างโลกนี้เขาก็คิดไว้แล้วแหละว่าเครื่องดื่มอร่อยๆ อย่างพวกน้ำอัดลมคงไม่มีให้กินตัวเองก็ควรจะชินพวกน้ำผลไม้เข้าไว้ ซึ่งมันก็น้ำผลไม้เพรียวๆ เลยแหละ น้ำแอปเปิ้ลเพียวๆ ของจริง…“บริษัทฟาร์มาฮิลล์อีกแล้วงั้นเรอะ? ไอ้พวกบ้านี่…”ชายฉกรรจ์ลูบหัวเกลี้ยงเกลาอย่างหัวเสียเป็นที่สุดเมื่อน

บทที่ 9 กิลด์พาณิชย์น้ำยาโพชั่นฟื้นฟูรักษาพื้นฐานคุณภาพระดับสูง 4,500 ขวดวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าของซิลฟราเรียที่กำลังจ้องมองด้วยความอึ้งตะลึงว่ามันกลายเป็นขนาดนี้ได้ยังไงกัน เธอรีบหันไปเขย่าตัวเด็กหนุ่มเลยทีเดียวเชียวว่าเขายังสบายดีอยู่หรือเปล่า? ไม่ได้เสียสละพลังชีวิตตัวเองหรอกใช่หรือเปล่า!?ตัวของเด็กหนุ่มคนโดนเขย่าก็ดีใจมีความสุขที่เธอเป็นห่วงเขาหนักมาก แต่ตัวของเขาก็บอกตามตรงเลยว่าที่หมดไปคือ พลังเวท 300 หน่วย และตอนนี้กำลังฟื้นตัวแล้วด้วย เดี๋ยวเขากำลังจะเริ่มทำน้ำยาโพชั่นฟื้นฟูพลังเวทหรือมานาระดับพื้นฐานต่อในทันที แต่ก่อนอื่นเลยเขาคงต้องขอฟื้นพลังเวทก่อนและด้วยความที่ระดับพลังเวทหรือมานาของเขาตอนนี้มีแค่ประมาณ 700 กว่าหน่วย ก็เลยไม่จำเป็นต้องใช้น้ำยาฟื้นฟูพลังเวทระดับกลาง และอีกอย่างนึงน้ำยาฟื้นฟูพลังเวทพื้นฐานที่ท่านพระเจ้ามอบให้มาโดยใช้ชื่อของเขาเป็นผู้ปรุงแต่งก็มีอยู่ในกระเป๋าแล้วด้วยมันเป็นรสชาติที่อร่อยไม่ใช่ขมอีกต่างหาก…“อ่าาา…นี่แหละรสชาติหวานกลมหอมอร่อย!”เด็กหนุ่มส่งเสียงร้องออกมาด้วยความพึงพอใจก่อนจะพูดด้วยสีถ้าสดชื่นงวดนี้แหละรสชาติที่ใช่ความหวานกลมกล่อม“โพช