บทที่ 6 ส่งโพชั่น

บทที่ 6 ส่งโพชั่น

เจมส์ค่อนข้างตกใจที่ตัวเองทำได้ทีเดียว 200 ขวด ก็เลยลองดูพลังเวทย์ที่เสียไปดูก็เห็นว่าเสียไปประมาณแค่ 30 กว่าหน่วยก็เท่านั้นเองสำหรับหม้อเดียว แล้วก็ค่าประสบการณ์เหมือนจะขึ้นมาตั้ง 200 หน่วยเลยทีเดียวเชียว ไม่รู้เหมือนกันว่าอ้างอิงต่อ 1 ขวดเท่ากับ 1 ค่าประสบการณ์สำหรับเพิ่มระดับเหรอ?

จะถามก็ดูกระไรอยู่ ด้วยความที่วันนี้ก็ว่างอยู่แล้วก็เลยลองถามหัวหน้ากิลด์ของตัวเองดูว่าสามารถทำต่อได้หรือเปล่า? เพราะเขาคิดว่ากิลด์นักผจญภัยน่าจะขาดแคลนยาโพชั่นในปริมาณมหาศาล ซิลฟราเรียพยักหน้าว่าทำได้เลยเพราะเธอคิดว่าตัวเองก็จะทำด้วยเหมือนกัน

ไฮเอลฟ์สาวตอบรับออกมาก่อนจะหันไปฟ้าน้ำยาฟื้นฟูพลังเวทที่รสชาติห่วยแตกขึ้นมาซดดื่มด้วยสีหน้าสุดขยาด ก่อนพลังเวทย์ของเธอจะเพิ่มพูนกลับมาเต็มอีกครั้งในคราวเดียว ถึงมันจะเอาของขายมากินก็เถอะแต่ก็เพื่อที่จะเติมเต็มความลูกโซนของเปลวไฟที่ติดขึ้นมาอีกครั้ง

แต่เธอนึกสงสัยอย่างหนึ่งเพราะจากจดหมายเนี่ยบอกว่าเด็กหนุ่มยังไม่มีที่อยู่ เธอเลยถามด้วยความสงสัยว่าเขาสนใจที่จะพักที่ห้องพักฟรีของสมาชิกกิลด์นักปรุงยาหรือเปล่า? ตัวของเด็กหนุ่มที่ได้ยินคำชวนนั้นก็ตอบรับด้วยความยินดีเลยเพราะตอนนี้เขาไม่มีที่อยู่!

ไฮเอลฟ์สาวค่อนข้างแปลกใจกับความตื่นเต้นอะไรแบบนั้น ระหว่างที่เด็กหนุ่มเริ่มปรุงยาอีกครั้งเขาก็เลยเริ่มเล่าออกมาอีกครั้งว่าตัวเองออกเดินทางมาแบบที่ว่าโดนสุ่มโผล่กลางป่ามีเงินติดตัวมาแค่ 5 เหรียญเงินใหญ่ ค่าเข้าเมืองก็ไปแล้ว 300 เยล มาคิดดูแล้วยังไม่ได้เตรียมมื้อเย็นเลย…

แต่ถ้ามีวัตถุดิบเขาก็ทำอาหารกินเองได้นั่นแหละนะ ซิลฟราเรียค่อนข้างแปลกใจที่เด็กหนุ่มสามารถทำอาหารได้ด้วย? เจมส์เลยหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะบอกว่าตัวเองอยู่กับอาจารย์ 2 คนเป็นเรื่องปกติที่จะต้องผลัดกันทำอาหารเพื่อไม่ให้เบื่อนั่นแหละนะ เดี๋ยวก็ทำได้แค่อาหารง่ายๆ ก็เท่านั้นเอง

ระหว่างที่กำลังปรุงโพชั่นรอบใหม่ เธอก็ได้บอกกับเด็กหนุ่มว่าตามเควสระบุไว้ว่าให้ส่งขั้นต่ำที่ 50 ขวด จะได้รับรางวัล 3,500 เยล ดังนั้นแล้ว มากกว่า 50 ขวดหรือก็คือ 51 ขวดขึ้นไปเธอจะคิดอัตรารับซื้อที่ขวดละ 50 เยลก็แล้วกัน เมื่อกี้ทำไปทั้งหมด 50 ขวดเป็นส่งเควส ส่วนอีก 150 ขวดก็จะเป็น 7,500 เยล

เด็กหนุ่มที่ได้ยินยอดนั้นแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นที่หาเงินเกือบหมื่นได้ในวันเดียว เขาเลยมีกำลังใจมากขึ้นจนเวลาผ่านล่วงเลยไประหว่างคนทั้งสองคนที่ปรุงยาไปด้วยกันแบบแบ่งหน้าที่คนนึงทำยาระดับกลางไปสูงคนนึงทำยาระดับพื้นฐานที่เกรดคุณภาพจนแทบจะกลายเป็นระดับกลางเวลานั้นไปจนถึงบ่ายกว่า…

“ทะ-ทั้งหมด 1,500 ขวด…มะ-มานาหมดขอพักก่อนนะครับ”ด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ตัวเด็กหนุ่มถึงกับเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเคาน์เตอร์เลยทีเดียวเชียวแน่นอนมานาเขาหมดจริง…

“พะ-พักเถอะ ฉะ-ฉันเองก็ซดโพชั่นฟื้นมานาไม่ไหวแล้ว…”ซิลฟราเรียที่มีสีหน้ากับสีผิวซีดไปเยอะไม่ใช่เพราะว่าเหนื่อยนะแต่พอซดของขมเข้าไปเยอะจนไม่ไหวแล้ว

“รวมกับก่อนหน้านี้ 200 ขวดเบ็ดเสร็จโพชั่นฟื้นฟูพื้นฐาน 1,700 ขวด…”หลังจากนั้น ขาดไปประมาณ 30 นาที เจ้าตัวเธอก็เริ่มทบทวนจำนวนที่ได้ในผลประกอบการวันนี้

“โพชั่นฟื้นฟูระดับสูง 300 ขวดระดับกลาง 500 ขวดที่เราทำ…ไม่เลว”ไฮเอลฟ์สาวได้เอ่ยออกมาในตอนท้ายว่ามันไม่เลวเลยสำหรับจำนวนที่ว่านี้มากที่สุดนับตั้งแต่เสื่อมโทรมมาเลย

“คุณซิลฟราเรีย…ราคารับซื้อเปลี่ยนเป็น 45 เยลต่อขวดมั้ยครับ?”เจมส์ที่รู้สึกว่าตัวเองผลิตได้เยอะก็คนขายให้ราคาต่ำลงอีกเหมือนราคาขายส่งก็ได้พูดขึ้นมาแบบนั้น

“ไม่ได้สิ ทำแบบนั้นหนุ่มน้อยก็เสียผลประโยชน์แย่…”เจ้าตัวเธอผู้เป็นหัวหน้ากิลด์นักปรุงยาทำท่าทางจะปฏิเสธในทันทีเลยทีเดียวเชียวเพราะมันทำให้ลูกกิลด์เสียผลประโยชน์มาก

“มันก็ไม่ได้เสียผลประโยชน์ขนาดนั้นนะ…”

เขาได้ตอบรับออกมาเสียงแผ่วก่อนจะอ้างอาจารย์ของตัวเองว่าท่านเคยพูดไว้ว่าถ้าเกิดลูกค้าสั่งเยอะในจำนวนปริมาณมหาศาลแทนที่จะคิดด้วยราคาสากลที่ใช้กันอยู่ทั่วไปก็ให้ลดราคาสักนิดดีกว่าเหมือนกับพึ่งพาอาศัยกันจะได้อยู่กันยาวๆ อะไรในทำนองที่ว่านั้น อย่างเช่นราคารับซื้อพื้นฐาน…

อยู่ที่่ 50 เยลเป็นขั้นต่ำปกติ แต่ราคาที่เขาต้องการขายคือ 45 เยลเพราะว่าปริมาณมหาศาลมากมันจะเป็นเหมือนยัดเยียดให้ลูกค้าซื้อกันไปอะไรแบบนั้น อีกอย่างเข้าทำงานให้องค์กรกิลด์นักปรุงยา ซิลฟราเรียประทับใจกับแนวคิดนั้นก่อนจะตอบตกลงเธอได้รับเอากิลด์การ์ดของเด็กหนุ่มมา…

ก่อนจะใช้กิลด์การ์ดของตัวเองแตะกับกิลด์การ์ดของเด็กหนุ่มเงินจำนวน 77,750 เยลที่เป็นเงินรวมรางวัลจากเควสถูกส่งมอบให้แก่เด็กหนุ่ม ในขณะเดียวกันเนื่องจากเขาสามารถสร้างยาพื้นฐานที่มีประสิทธิภาพคุณภาพสูงได้ในระดับเกือบเป็นยาระดับกลางด้วยอำนาจเธอจึงมอบให้เขาอยู่ในอันดับ…

แรงค์ D ที่ถือได้ว่าเป็นนักปรุงยาผู้เก่งกาจแล้วได้รับความไว้ใจเป็นที่สุด ส่วนจะให้ขึ้นระดับแรงค์ C เลยก็คงไม่ได้เพราะเด็กหนุ่มยังเพิ่งเป็นสมาชิกได้วันเดียว แล้วว่ากันตามจริงยังไม่ถึงวันด้วยซ้ำ จึงยังขาดประสบการณ์อยู่เธอเลยอยากให้เขาเก็บประสบการณ์อีกสักหน่อยแล้วค่อยขึ้นลำดับแรงค์ให้…

“พูดถึงเยอะขนาดนี้พวกเราเอาไปส่งวันนี้ก่อนได้หรือเปล่า?”เขาถามด้วยความไม่แน่ใจเท่าไหร่เพราะบางทีถ้ามันเยอะเกินไปก็เอาไปส่งเลยดีกว่าเผื่อจะได้มีเวลาเตรียมของกันมากขึ้นด้วย

“นั่นสินะ ถ้าไปส่งวันนี้เลยพรุ่งนี้ก็จะได้ว่าง…”ซิลฟราเรียได้พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ประมาณว่าอย่างน้อยก็จะได้ว่างในระดับหนึ่งก่อนจะได้ค่อยเตรียมล็อตของวันมะรืน

“…พูดถึงในจดหมายเหมือนอยากสมัครกิลด์พาณิชย์ด้วยเหรอ?”ก่อนเธอจะนึกขึ้นมาได้ในทันใดว่าเด็กหนุ่มเหมือนจะมีความปรารถนาที่จะไปสมัครสมาชิกกิลด์พาณิชย์ด้วย

“ครับ ที่เคยคิดเอาไว้ก็…”

เพราะเท่าที่รู้บางทีถ้าเกิดเป็นสมาชิกกิลด์พาณิชย์เนี่ยบางทีถ้าจำเป็นเวลาต้องซื้อวัตถุดิบที่อยากได้โดยตรงอาจจะได้มีสิทธิพิเศษอะไรในทำนองนั้น อีกอย่างนึงนอกจากรับเควสแล้วก็ส่งโพชั่นตามภารกิจที่กิลด์นักปรุงยามอบให้แล้ว เขาก็ตั้งใจจะหารายได้เสริมด้วยการเร่โพชั่นขายด้วย

“ช่างขยันจริงๆ แต่คู่แข่งก็เยอะอยู่นะ…”พอเธอได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะบอกว่าเด็กหนุ่มก็ขยันเกินแต่ก็ต้องยอมรับว่าเด็กหนุ่มก็มีคู่แข่งเยอะอยู่นะถ้าจะไปหาบเร่ขายโพชั่นเนี่ย

“ผมเข้าใจเลยล่ะ…ที่จริงวันนี้ ผมช่วยนักผจญภัยที่เกือบตายเพราะโพขั่นปลอมไว้น่ะ”เจมส์ยอมรับว่ามันเข้าใจได้ว่าเรื่องมีคู่แข่งเยอะ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเรื่องที่ว่านั้นสมควรรายงาน

“บอกรายละเอียดเรามาทีซิ”

ซิลฟราเรียที่ได้ยินเรื่องนั้นก็ไม่อาจปล่อยผ่านได้ในทันทีแน่นอนว่านักปรุงยาทุกคนล้วนแล้วต้องผ่านการทดสอบฝีมือโดยตัวของเธอซึ่งเหมือนกับเด็กหนุ่มที่ได้ลองทำน้ำยาโพชั่นพื้นฐานที่เธอไม่เพียงแค่ลากเขาเข้าทำงานทันทีแต่เป็นการทดสอบฝีมือด้วย และเขาก็สอบผ่านอย่างสวยงาม

เจมส์ที่ได้ยินแบบนั้นก็แปลกใจเล็กน้อยก่อนจะเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฟังว่าตนเองได้เจอนักผจญภัยทั้ง 3 คนที่ไหนแล้วก็ได้พวกเธอพามาส่งเมืองแล้วก็ได้พูดคุยกับพี่เพนน่า หลังจากเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นออกมาแล้ว เธอผู้เป็นหัวหน้ากิลด์นักปรุงยาก็ได้จ้างวานให้เด็กหนุ่มช่วยขนโพชั่นพวกนี้…

ไปส่งที่กิลด์นักผจญภัยด้วยกันหน่อยในตอนนี้วันนี้เลย เพราะดูเหมือนว่าเธอจำเป็นต้องพูดคุยเรื่องนี้แล้วล่ะ เธอรู้สึกว่าปัญหานี้มันเกิดขึ้นมาบ่อยจนเกินไปละ ทั้งที่ไม่เคยมีใครมาเยี่ยมเยือนกิลด์ของเธอเพื่อสมัครเป็นนักปรุงยาแท้ๆ แต่กลับมีนักปรุงยาเดินเร่ขายได้ มันไม่ใช่เรื่องปกติจริงๆ

เจมส์ตอบรับด้วยความยินดีก่อนจะขนทั้งหมดลงลังไม้แล้วก็เก็บใส่กระเป๋ามิติของตัวเอง ก่อนจะออกจากกิลด์พร้อมหัวหน้าตัวเองที่แขวนป้ายปิดทำการชั่วคราวไว้ตรงทางเข้าด้วยอีกต่างหาก ทั้งสองคนเดินไปด้วยกันบนทางเท้าสู่กิลด์นักผจญภัยที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นักในทันทีที่มาถึงทั้งสองคนไม่รอช้า

เข้าไปด้านในในทันที บรรยากาศในช่วงยามบ่ายนั้นคึกคักกว่าตอนช่วงครึ่งเช้าเป็นที่สุดเหมือนกับว่านักผจญภัยหลายคนกลับมาจากการทำภารกิจหรือทำเควสกันแล้ว เสียงพูดคุยจอแจพร้อมกับเสียงหัวเราะดังสนั่นพร้อมกับกินแอลกอฮอล์ที่คละฟุ้ง ทั้งสองคนมุ่งหน้าไปที่เคาน์เตอร์…

“ท่านซิลฟราเรีย น้องเจมส์ มีอะไรให้ช่วยเหลือ?”หญิงสาวคนหน้าคุ้นเคยที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์รับเรื่องประชาสัมพันธ์อดไม่ได้ที่จะแปลกใจจนต้องเอ่ยถามว่ามีอะไรให้ช่วยอย่างนั้นหรือ

“ก่อนอื่นพวกเรามาส่งออเดอร์ของวันพรุ่งนี้ล่วงหน้าน่ะ”ไฮเอลฟ์สาวได้พูดออกมาทั้งรอยยิ้มด้วยความภาคภูมิใจว่าพวกตัวเองเอารายการที่สั่งของวันพรุ่งนี้มาส่งในวันนี้เนื่องจากจำนวนเยอะ

“น่าแปลกใจ ถ้าอย่างนั้นเชิญตามมาทางด้านหลังค่ะ”

เพนน่ามีสีหน้าแปลกใจเพียงชั่วครู่เดียวก่อนจะตอบรับ และเชิญให้ทุกคนเดินตามเธอเข้ามาทางด้านหลัง ทั้งสองคนได้เข้าทางประตูหลังไปที่โกดังด้านในที่เป็นห้องเก็บอุปกรณ์สำหรับเอาไว้ขายในวันพรุ่งนี้ แน่นอนว่าพอเข้ามาแล้วนั้นเจมส์ที่ทำท่าทางจะล้วงกระเป๋าก็ได้ถูกหยุดเอาไว้ก่อนเลย

ซิลฟราเรียบอกในทันทีว่าเพนน่าไว้ใจได้เต็มที่ และอีกอย่างในห้องนี้มีกันแค่ 3 คน โดยที่พนักงานกิลด์สาวมีความแอบสงสัยในบทสนทนาแต่ในเวลานั้นเองเด็กหนุ่มก็พยักหน้าตอบรับก่อนจะออกมาในทันทีสำหรับลังไม้หลายลังที่บรรจุโพชั่นฟื้นฟูรักษาพื้นฐานจำนวน 1,700 ขวด และโพชั่นระดับสูง…

อีก 300 ขวด ปิดท้ายด้วยโพชั่นระดับกลางอีก 500 ขวด ทั้งหมดอยู่ในลังไม้ที่ทำการแยกประเภทเรียบร้อย พนักงานกิลด์สาวอย่างเพนน่าค่อนข้างตกตะลึงกับจำนวนที่เพิ่มพูนอย่างมหาศาลนี้ แน่นอนก่อนหน้านี้มันไม่เคยขนาดนี้เต็มที่ก็ประมาณซักเบ็ดเสร็จรวมทุกอย่างประมาณ 800 ขวด

“นี่มันเรื่องใหญ่มาก…”เจ้าหน้าที่กิลด์นักผจญภัยเธอผู้มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนกสนับสนุนนักผจญภัยพูดขึ้นมาพร้อมเอามือยกขึ้นมาลูบใบหน้าด้วยสีหน้าสุดจริงจังว่านี่เรื่องใหญ่แล้วล่ะ

“เข้าใจความรู้สึกฉันเลยใช่มั้ยล่ะ?”หัวหน้ากิลด์นักปรุงยาเธอถึงกับพูดขึ้นมาพร้อมกับเอามือเท้าเอวประมาณว่าเข้าใจความรู้สึกตื่นเต้นของเธอแล้วหรือยังว่าทำไมถึงตื่นเต้น!

“น้องเจมส์สนใจมาเป็นนักปรุงยาสังกัดกิลด์นักผจญภัยมั้ย~?”

ในจังหวะนั้นเอง เพนน่าก็ไม่ลังเลหรือรอช้าหันไปชวนแบบทีเล่นทีจริงเลยทีเดียวเชียวว่าให้ลาออกจากกิลด์นักปรุงยาดีกว่ามาอยู่ด้วยกัน แน่นอนว่านั่นทำให้เจมส์ตกใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวเชียวเพราะจู่ๆ เขาก็ถูกชวนให้ลาออกจากกิลด์ที่เพิ่งสมัครเข้าไปเฉยเลย!? ต่อหน้าหัวหน้ากิลด์คนนั้นด้วย!?

“เดี๋ยวๆ เด็กกิลด์ฉันอย่ายุ่ง…คนในกิลด์ยิ่งมีน้อยๆ อยู่”

ซิลฟราเรียที่ไม่มีแม้แต่ความลังเลแม้แต่น้อยนิดเข้ามาสวมกอดเจ้าตัวเด็กหนุ่มจากทางด้านหลังพร้อมเดินเข้าหาแนบชิดตัวเองก่อนจะประกาศออกมาแบบนั้นด้วยความชัดถ้อยชัดเจนว่าเด็กคนนี้เด็กเธออย่ามายุ่งเด็ดขาดเชียวนะสมาชิกยิ่งมีน้อยๆ จุดเสี่ยงจะโดนปิดได้ง่ายอยู่…

“อ่า…เพนน่า ขอคุยเรื่องโพชั่นปลอมหน่อย ถ้าคุยกับแจ็คได้ก็ยิ่งดีเลย”แต่ในตอนนั้นเอง เพนน่าก็เหมือนจะนึกขึ้นมาได้ก็เลยพูดถึงเรื่องนั้นขึ้นมาแล้วก็เธอต้องการคุยกับคนนั้นด้วย

“…กิลด์มาสเองก็กำลังอยากคุยเรื่องนี้เหมือนกัน น้องเจมส์ด้วย”เพนน่าที่ได้ยินแบบนั้นแล้วก็ตอบรับในทันทีเลยเพราะทางเธอเองก็ต้องการคุยอยู่ด้วยเหมือนกันกับตัวเด็กหนุ่ม

“เอ๊ะ แม้แต่ผมเองก็ด้วยเหรอเนี่ย…?”

เจมส์เหมือนจะมีความแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่แม้แต่ตัวเองก็ต้องไปด้วยซะงั้นเลย เพนน่าที่เห็นเจ้าตัวแปลกใจแล้วก็ทำออกมาแบบนั้น เธอก็เลยยิ้มอ่อนก่อนจะบอกออกมาตามตรงว่าจำเป็นต้องไปสิ ก็เพราะว่าเป็นพยานปากเอกที่อุ้มมาร์คัสขึ้นหลังแล้วพาออกมาเลยนี่นา

แถมยังเป็นคนเอาขวดโพชั่นที่เป็นของปลอมกลับมาเป็นหลักฐานด้วยอีกต่างหาก ในจุดนั้นเอง เจ้าตัวเด็กหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะเกาแก้มอย่างเขินๆ เพราะถ้าตัวเองสารภาพออกมาในทำนองมาเที่ยวกลับมาตอนแรกก็เพื่อที่จะเอาขวดมาล้างแล้วใช้ใหม่อีกครั้งหนึ่งคงเสียภาพพจน์แย่เลย…

ในที่สุดแล้ว โดยใช้บันไดด้านหลังภายในอาคารส่วนสำนักงาน ซิลฟราเรียกับเจมส์ก็ได้ติดตามเพนน่าเดินขึ้นบันไดไปโดยจุดหมายปลายทางก็คือห้องทำงานของหัวหน้ากิลด์นักผจญภัยประจำเมืองพาร์มเบล บนชั้นที่ 5 และใช่เป็นบนชั้นบนสุดเลย ณ ห้องริมฝั่งซ้ายสุดหลังจากขึ้นบันไดมาแล้ว

เขากับเธอถูกพามายังหน้าห้องแห่งหนึ่งที่ประตูทั้ง 2 บานใหญ่ปิดแนบสนิท เพนน่าเอื้อมมือไปแตะมือจับยกขึ้นเล็กน้อยแล้วก็ขยับเคาะไปลงบนประตู เสียงเคาะดังขึ้น 3 ครั้งก่อนที่ภายในห้องนั้นจะมีเสียงดังตอบรับออกมาเพื่ออนุญาตให้เข้าไปได้ เพนน่าก็ไม่รอช้าผลักเปิดประตูเข้าไปทันที…

เมื่อภายในห้องได้ปรากฏต่อสายตาต้องบอกก่อนว่ามันเป็นห้องทำงานที่ดูเรียบง่ายจากทางเข้าสู่ด้านในสุดมีโต๊ะทำงาน 1 โต๊ะโดยที่ด้านหลังโต๊ะทำงานนั้น มีชายฉกรรจ์ร่างกำยำกล้ามเนื้อแน่นนั่งอยู่หลังโต๊ะนั้น และศีรษะเกลี้ยงล้านพร้อมเคียงข้างกันนั้นมีสุภาพสตรีร่างบางยืนอยู่เคียงข้าง

“โอ้! ป้-ซิลฟราเรีย! กำลังอยากคุยด้วยอยู่เลย!”ชายฉกรรจ์ที่โดนผู้หญิงข้างๆ เอาศอกกระแทกหัวไหล่ก็เปลี่ยนคำพูดทันแบบหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียวเชียว

“เจ้าหนูแจ็คเมื่อกี้จะเรียกฉันว่าอะไร?”โดยที่เส้นเลือดสีน้ำเงินปูดขึ้นมาบนขมับ ซิลฟราเรียเอามือเท้าเอวแล้วก็ประท้วงถามออกมาแบบนั้นว่าเมื่อกี้จะเรียกเธอว่าอะไรกันนะ?

“ข้าก็เรียกชื่อตามปกติไม่ใช่รึ?”

ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่นั้นตีหน้าซื่อทำเป็นเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็ทักถามกลับมาอีกต่างหากว่าตนเองก็แค่เรียกชื่อตามปกติไม่ใช่หรือยังไงกัน? ไม่ได้ทำอะไรที่ผิดแปลกไปจากตรงนั้นเลยแม้แต่น้อยนิด บรรยากาศระหว่างทั้งสองฝ่ายนิ่งเงียบ

“…เรมิส สามีเจ้าเป็นคนแบบนี้เองเหรอ?”โดยคิ้วขวากระตุกไปด้วย ซิลฟราเรียอดไม่ได้ที่จะประท้วงตรงไปที่ภรรยาของเจ้าตุ๊กตากล้ามเนื้อนี่! ว่าเป็นคนแบบนี้เองสินะ!

“สามีเราก็เป็นคนแบบนี้นี่แหละ คงมาคุยเรื่องโพชั่นปลอมสินะคะ? คุณซิลฟราเรีย”

หญิงสาวที่ถูกเรียกว่า ‘เรมิส’ ตอบรับออกมาทั้งรอยยิ้มกับน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนภาคภูมิใจ ก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องเลยถามถึงเรื่องนั้นว่าจุดหมายที่มาในวันนี้ก็เพื่อที่จะมาคุยเรื่องน้ำยาโพชั่นที่เกิดขึ้นแล้วเกิดทำให้นักผจญภัยฝ่ายตนเองเกือบตายกันสินะ? ในเวลานั้นเองบรรยากาศก็เย็นลง

“ใช่ แค่จะบอกด้วยว่าในปีนี้ เราก็ยังไม่ได้ให้ใบรับรองรับนักปรุงยาใหม่แม้แต่คนเดียว…”ไฮเอลฟ์สาวไม่เพียงแค่ตอบออกมาเปล่าๆ แต่ยังเอาบันทึกการรับสมัครออกมา และยื่นวางบนโต๊ะด้วย

“…ไม่สิ ยกเว้นน้องใหม่คนนี้ ที่เป็นสมาชิกป้ายแดง!”ก่อนเธอจะเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเพราะบนบันทึกนั้นมีแค่ชื่อเดียวซึ่งก็คือตัวของเด็กหนุ่มคนนี้ที่เป็นดาวรุ่งพุ่งแรงคนใหม่!

“โฮะโฮ…เจ้าเองสินะที่แบกมาร์คัสกลับมา…”

ในตอนนั้นเอง ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่นั้นก็ได้ลุกขึ้นแล้วก็ทำให้ตัวของเจมส์ตกตะลึงต่อความตัวสูงกำยำนั้นของอีกฝ่ายที่เหมือนเขาจะตัวสูงมากกว่าอย่างน้อยประมาณ 2 เมตรได้แน่ๆ คนผู้นั้นได้เดินก้าวเท้าเข้ามาง่ายด้วยท่าทางที่ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นมิตรหรือไม่เป็นมิตร

แต่ว่ากันตามจริงก็ไม่ได้สัมผัสให้ถึงความไม่เป็นมิตรจากท่านเจ้าตัวเลย เด็กหนุ่มมีความเกร็งอยู่ไม่น้อยเพราะตัวของอีกฝ่ายนั้นสูงใหญ่มากในระดับที่ตัวของเขาต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อทำเหมือนจะพูดคุยเลยทีเดียวทีเดียว ดวงตาสีน้ำตาลเขาอีกฝ่ายมองจ้องลงมาที่ตัวของเขาแบบนิ่งๆ เช่นเดียวกับสีหน้า

หลังจากจ้องมองด้วยแววตานิ่งๆ อยู่นาน ก่อนจะยิ้มแฉ่งอย่างเป็นมิตรแล้วก็ยกมือขึ้นตบไหล่เบาๆ เบาระดับตัวของเด็กหนุ่มถึงกับเซเลยทีเดียวเชียว เจมส์ที่มีความโดนตบไหล่แล้วเซก็มีความไปไม่เป็นอยู่นิดหน่อยเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากก่อนอื่นเลยมันเกิดอะไรขึ้นมาตบไหล่เขาทำไม!?