LOGINบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความตึงเครียด ไม่เหมือนวันมงคลแม้แต่น้อย
แม้บนโต๊ะจะเต็มไปด้วยสุราและอาหารเลิศรส ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเจริญอาหารเลยสักคน องค์รัชทายาทผู้มีศักดิ์สูงสุดประทับนั่งในตำแหน่งประธาน ต่อมาก็เป็นจิ้งอ๋อง ถัดมาก็ถึงจะเป็นแม่ทัพหลี่เจิ้นอู่ผู้เป็นเจ้าบ้าน
ส่วนหลี่หมิงซีนั่งอยู่เคียงข้างสวามี นางคีบอาหารเข้าปากคำเล็ก ๆ พลางก้มหน้านิ่ง ลำคอระหงถูกพันทับด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนบางอย่างมิดชิด แม้จะบอกว่าชายหญิงมีข้อแตกต่าง ทว่างานเลี้ยงในครอบครัวก็ไม่จำเป็นต้องแยกโต๊ะ และจวนสกุลหลี่ก็ไม่มีพิธีน่ารำคาญเหล่านั้น
เมื่ออาหารจานสุดท้ายจบลง แม่ทัพหลี่เจิ้นอู่ก็วางตะเกียบลง นัยน์ตาดุดันจ้องมองไปยังสวามีของบุตรสาว
“เรื่องยาพิษในวันมงคลสมรส... ทรงสืบสวนไปถึงไหนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
คำถามตรงไปตรงมาของแม่ทัพหลี่ต่อหน้าองค์รัชทายาท ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอึมครึมลงอีกหลายส่วน
“จวนอ๋องป้องกันแน่นหนา ทว่ากลับมีคนกล้าลอบวางพิษพระชายาเอก กระหม่อมในฐานะบิดา ย่อมอดกังวลถึงความปลอดภัยของซีเอ๋อร์ไม่ได้”
เซียวจิ่งถิงชะงักตะเกียบในมือ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งขึงลง เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“แม่ทัพหลี่โปรดวางใจ เรื่องนี้เป็นฝีมือของสาวใช้ลอบนำพิษเข้ามา ก่อนที่ข้าจะได้สอบสวน นางก็ชิงฆ่าตัวตายเสียก่อน ยามนี้ข้ากำลังให้คนสืบหาผู้อยู่เบื้องหลัง ย่อมไม่ปล่อยผ่านแน่นอน”
หลี่หมิงซีที่นั่งเงียบมาตลอด ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปากเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้ม
“ท่านพ่ออย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ ถึงแม้คนร้ายจะเป็นสาวใช้ในเรือนของชายารองหลิว แต่ลูกเชื่อว่านางคงไม่มีส่วนรู้เห็นด้วยเป็นแน่... จริงหรือไม่เพคะท่านอ๋อง”
วาจาที่ฟังดูคล้ายความเชื่อมั่นและเห็นอกเห็นใจนี้ กลับเต็มไปด้วยนัยยะบางอย่าง
หลี่เจิ้นอู่และพี่ชายทั้งสองต่างลอบสบตากัน สายตาของคนทั้งสามเต็มไปด้วยความชิงชัง เซียวจิ่งถิงจงใจปิดบังว่าคนร้ายเป็นคนของเรือนใดอย่างเห็นได้ชัด เช่นนี้แล้วน้องสาวเขาจะหาความเป็นธรรมได้อีกหรือ
เซียวจิ่งถิงกำมือแน่น ริมฝีปากยกยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตา
“ย่อมเป็นเช่นนั้น อ๋องอย่างข้าย่อมไม่ปล่อยให้ผู้ใดมาวางอุบายในจวนอ๋องได้ หากเรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับชายารองหลิวจริง ข้าก็จะไม่ละเว้น”
รัชทายาทที่นั่งนิ่งอยู่นาน ก็พลางเอ่ยขึ้นมาบ้าง
“น้องสี่หวังว่าเจ้าจะให้ความเป็นธรรมกับน้องสะใภ้ วันนี้ข้าในฐานะพี่ชาย ก็จะขอเอ่ยสักคำ ไม่ว่าชายาเอกของเจ้าจะเป็นผู้ใด ทว่านางถูกวางยาในงานมงคลของเจ้า เจ้าเองจะปล่อยผ่านไม่ได้ แม้เสด็จพ่อจะไม่พูด ก็ใช่ว่าจะไม่คิด เจ้าตรองดูให้ดี”
“ข้าทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ รบกวนเสด็จพี่ให้ต้องกังวลแล้ว”
ครั้นร่วมกินอาหารจนเสร็จแล้ว เซียวจิ่งถิงก็หาเรื่องขอตัวกลับจวน
องค์รัชทายาทเองก็เสด็จกลับตำหนักบูรพาไปเช่นกัน วันนี้เขาแค่ต้องการมาดูว่านางสบายดีหรือไม่ ทว่าเท่าที่เห็นนางคงจะไม่สบายเท่าใดนัก กลับไปคงต้องให้ชายารัชทายาทชวนนางมานั่งเล่นบ่อย ๆ เสียแล้ว
ที่หน้าประตูใหญ่จวนสกุลหลี่ จ้าวหว่านหรูดึงตัวบุตรสาวเข้ามากอดด้วยความอาลัยอาวรณ์ จังหวะที่สวมกอดนั้นเอง หลี่หมิงซีจงใจขยับกายเล็กน้อย ทำให้ผ้าเช็ดหน้าที่พันลำคอเลื่อนหลุดลงมาครึ่งคืบ
รอยนิ้วมือสีม่วงคล้ำที่ตัดกับผิวขาวปรากฏสู่สายตาของจ้าวหว่านหรูและคนสกุลหลี่ที่ยืนส่งอยู่ใกล้ ๆ อย่างชัดเจน
“ซะ... ซีเอ๋อร์! คอเจ้า!” จ้าวหว่านหรูเบิกตากว้าง อ้าปากเตรียมจะส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ ทว่าหลี่หมิงซีกลับรีบดึงผ้าขึ้นมาปิดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับจับมือมารดาบีบเอาไว้แน่น
สายตาของนางที่มองไปยังครอบครัวแฝงไปด้วยการห้ามปราม ก่อนจะหันไปส่งยิ้มราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
“ท่านแม่ ลูกไม่ระวังตัว เดินชนเข้ากับภูเขาจำลองในสวนจนเกิดรอยช้ำเจ้าค่ะ โชคดีที่ท่านอ๋องเมตตา ประทานผ้าเช็ดหน้าให้ลูกพันเอาไว้... ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รอง ซีเอ๋อร์ต้องกลับแล้ว โปรดรักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าคะ”
กล่าวจบนางก็ย่อกายลง ก่อนจะหมุนตัวเดินตามจิ้งอ๋องขึ้นรถม้าไป
“เจ้าจงใจใช่หรือไม่” ยังไม่ทันหย่อนสะโพกนั่งลง ก็ถูกคนตัวโตกระชากจนล้มลงไปกับพื้น
แม้จะเจ็บทว่านางกลับไม่ร้องออกมาสักครึ่งคำ ดวงตาเรียวช้อนมองเขาอย่างเฉยชา
“ท่านอ๋องหมายถึงอะไรเพคะ หม่อมฉันไม่เข้าใจ”
“ไม่เข้าใจหรือว่าเสแสร้ง! หลี่หมิงซีคิดหรือว่าจงใจฟ้องบิดาของเจ้าแล้ว จะทำอันใดข้าได้ ยิ่งไม่ต้องพูดว่าเรื่องเหล่านั้นไม่เกี่ยวกับซือซือ เป็นเจ้าเองหรือไม่ ที่สร้างศัตรูเอาไว้มาก จนพวกมันต้องลอบมาสังหารเจ้า!”
“หม่อมฉันไม่เคยสร้างศัตรูที่ไหน หากจะมีก็ล้วนมาจากจวนอ๋องทั้งสิ้น”
นางกระชากข้อมือออก พลางขยับตัวหนี ทว่าชายกระโปรงกลับร่นขึ้นจนเห็นขาอ่อนขาวราวนมแพะ
“เจ้ากำลังยั่วยวนข้าหรือ ทำไมกัน อยากได้บุรุษจนไม่สนว่าอยู่ที่ใด คุณหนูสกุลหลี่นี่มันรถม้ามิใช่ห้องนอน”
วาจาหยามเกียรติที่เขาเอ่ยออกมา ซ้อนทับกับชาติที่แล้ว ครั้งนั้นเขาก็เอ่ยเช่นนี้ จากนั้นก็โยนนางเข้าไปในห้องเก็บฟืน ข้างในนั้นมีบุรุษซ่อนตัวอยู่ กว่านางจะทันรู้ตัวก็เกือบถูกมันย่ำยี ดีที่ฟู่กงกงพังประตูเข้ามาช่วยได้ทัน
แต่ทว่านั่นเป็นเพียงการเริ่มต้นของเรื่องบัดซบที่นางได้เจอในชาติก่อนเท่านั้น เพราะหลังจากนั้นนางก็ถูกย่ำยีจริง ๆ
เพียะ!
ความอดทนที่ฝืนเอาไว้ทั้งสองชาติขาดสะบั้นลง ฝ่ามือเล็กตวัดลงบนใบหน้าหล่อเหลา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก
“เจ้ากล้าตบข้า!” ร่างกำยำกระชากนางขึ้นมา ก่อนจะเหวี่ยงลงไปอีกด้าน มือหนาบีบลงไปที่ลำคอ
“ปล่อยข้า ไอ้คนสารเลว” ยิ่งนางก่นด่าความอดทนเขาก็ยิ่งถดถอยลง
“ข้าแพศยาแล้วอย่างไร ไร้ยางอายแล้วอย่างไร ข้าหลี่หมิงซียอมนอนกับขอทานสกปรก ดีกว่านอนกับคนชั่วช้าเช่นเจ้า เซียวจิ่งถิงเจ้าไม่คู่ควร”
“ได้! เช่นนั้นก็รอดูว่า ข้าคู่ควรหรือไม่”
แคว้ก!
************************
ตอนที่ 111 เสียงดังเกินไปแล้ว“ขอท่านอ๋องโปรดหักห้ามพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”ฉึก!กระบี่เล่มคมถูกแทงลงไปที่หัวไหล่ของหมอหลวงไป๋ เลือดสีสดไหลออกมา ทว่าหมอหลวงชรากลับไม่แม้แต่จะร้องเจ็บ“ท่านอ๋องโปรดหักห้ามพระทัย อึก... พระชายา...”“หุบปาก! ซีเอ๋อร์บอกจะให้โอกาสข้า นางพูดแล้วต้องทำให้ได้”“ท่านอ๋อง! ท่านหมอไป๋จะไม่ไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ” แม้หัวไหล่จะถูกแทง แต่ความเสียใจกลับมากกว่าความเจ็บที่บาดแผล หมอหลวงไป๋น้ำตาไหล พลางมองใบหน้าสตรีรุ่นลูกที่จิตใจดีงามกำลังนอนหลับตานิ่งเซียวจิ่งถิงดึงกระบี่กลับ หมอหลวงไป๋ทรุดลงกองกับพื้นรถม้า ด้านนอกเสียงกระบี่ฟาดฟันกันดังใกล้รถม้าเข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงตะโกนของหย่งสือที่ใกล้จะต้านไม่อยู่เซียวจิ่งถิงหันไปมองสตรีอันเป็นที่รัก เขาโน้มตัวลงไปห่มผ้าคลุมให้นางอย่างเบามือ พลางก้มลงจูบที่เรียวปากซีดเซียว“ซีเอ๋อร์พักผ่อนก่อนนะ ประเดี๋ยวสามีจะพากลับบ้าน อะไรนะ” เขาแนบใบหูลงที่ริมฝีปากนาง“เจ้านอนไม่หลับหรือ ข้างนอกเสียงดังเกินไปใช่หรือไม่ ได้ ๆ สามีจะจัดการให้เจ้าเดี๋ยวนี้ ซีเอ๋อร์รอข้างใน อย่าได้ออกมาเล่า” ท่านอ๋องหนุ่มผละตัวออก ก่อนจะยิ้มออกมา“พวกเจ้าจงอย่าได้ส่งเ
ตอนที่ 110 ลอบสังหารจิ้งอ๋องส่งมอบงานให้กับรัชทายาทเสร็จแล้ว หลี่หมิงซีก็รอให้อาการของจิ้งอ๋องดีขึ้นอีกหน่อย จากนั้นก็เดินทางกลับเมืองหลวง ความจริงนางอยากจะอยู่ต่อจนกว่าเขาจะหายดี ทว่าฮ่องเต้ก็ส่งม้าเร็วมาเร่งให้รีบกลับ ในเมื่อเป็นรับสั่งของฝ่าบาท จะทำอย่างไรได้เล่า“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ซีเอ๋อร์อย่าห่วงเลย”“ผู้ใดห่วงท่านกัน ข้าห่วงอวิ๋นอวิ๋นของข้า”หลี่หมิงซีปรายตามองบุรุษที่นั่งพิงเบาะ พลางกระชับห่อผ้าทารกน้อยในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น“ได้ เจ้าห่วงลูกของเรา”หากถามว่าเขาอยากมีลูกของตนเองหรือไม่ นั่นย่อมต้องอยากมี ทว่ายามนี้นางให้เข้าใกล้ ได้พูดคุยก็ดีเท่าใดแล้ว เกิดเป็นคนอย่าโลภมากนักเลย!หลี่หมิงซีตวัดสายตามอง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเซียวจิ่งถิงถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอนตัวลงนอน เขาเอียงหน้ามองสองแม่ลูกที่นั่งเล่นกันเบา ๆ หากชาติก่อนนางได้คลอดลูก นางจะเป็นแม่ที่ดีหรือไม่นะ
ตอนที่ 109 บอกใบ้รัชทายาทหลังจากจิ้งอ๋องส่งจดหมายเร็วออกไป ไม่ถึงครึ่งเดือน รัชทายาทก็ขนเสบียงอาหารและยามาช่วยอย่างเร่งด่วน ขบวนเสบียงทอดยาวเป็นสายสุดลูกหูลูกตาทันทีที่มาถึงค่ายอพยพเจียงหนาน รัชทายาทเซียวจิ่งเหยาก็รีบพุ่งตรงมายังกระโจมของจิ้งอ๋องด้วยความร้อนใจ ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตูเข้ามา ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เขาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง“น้องสี่... ผมของเจ้า...”“งดงามใช่หรือไม่” เขายกเส้นผมขึ้นมาดู ทว่าเมื่อหันไปมอง พี่ชายร่วมสายเลือดกลับมิได้ขันไปกับคำหยอกเย้าของเขา“น้องสี่...เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้ามาแค่ไม่กี่เดือน เหตุใดจึงผมขาวแล้ว เสด็จแม่รู้หรือไม่”“ไม่รู้” เขาส่ายหน้า“เช่นนั้นข้าจะเขียนจดหมายกลับไปบอก”เซียวจิ่งถิงรั้งเสด็จพี่ใหญ่เอาไว้ “อย่าเลย ประเดี๋ยวยามที่ข้ากลับไป เสด็จแม่ก็ทรงทราบเอง เสด็จพี่มาเหนื่อย ๆ ไปพักผ่อนเถิด”“ข้าจะให้หมอหลวงหาทางทำให้ผมเจ้ากลับมาเป็นเช่นเดิม”“อย่าสิ้นเปลืองเลย เสด็จพี่ไม่คิดหรือว่า บางทีข้าอาจจะกำลังเหาะขึ้นไปเป็นเซียนก็ได้”เซียวจิ่งเหยาถลึงตาใส่น้องชาย แต่ในใจก็มีความรู้สึกประหลาดไม่ใช่ว่ามันจะไม่ดี แน่นอนว่าเซียวจิ่งเหยาร
ตอนที่ 108 ความดีนี้รับไม่ได้ร่างกำยำกลับนิ่งงันไม่ขยับเขยื้อน ราวกับกลายร่างเป็นก้อนหินก้อนหนึ่งไปแล้ว“ท่านอ๋อง...” หลี่หมิงซีส่งเสียงเรียกเบา ๆ แต่เมื่อเห็นว่าคนตัวโตนิ่งอึ้งไม่ขยับ ก็ขมวดคิ้วขึ้น“ท่านอ๋อง!” คราวนี้นางใช้เสียงที่ดังขึ้นอีกระดับ แต่คนตรงหน้าก็คล้ายจะไม่ได้ยิน“เซียวจิ่งถิง! วิญญาณหลุดไปแล้วหรือ”ครานี้บุรุษตัวโตก็พลันรู้สึกตัวขึ้นมา แววตาของท่านอ๋องหนุ่มวูบไหว ก่อนจะยื่นมือไปโอบกอดพระชายาเข้ามาแนบอก หลี่หมิงซีดิ้นขัดขืนด้วยความตกใจ แม้ว่าเซียวจิ่งถิงจะไม่อยากปล่อย แต่เมื่อนางไม่ยินยอมเขาก็ปล่อยมือทันทีคราวนี้กลับเป็นนางที่ตกใจบ้าง เขายอมปล่อยมือเพียงเพราะนางไม่ยินยอมจริง ๆ หรือ“ขอโทษด้วย... ข้าเพียงแค่ดีใจ” เซียวจิ่งถิงดึงสติกลับมา น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าก็เจือไปด้วยความดีใจ มือหนายื่นออกไป แต่ก็หยุดเอาไว้ได้ทัน “ดีใจที่ข้ายังมีโอกาส ซีเอ๋อร์... ข้าจะไม่ทำให้เจ้าเสียใจ”หลี่หมิงซีไม่ตอบ นางเพียงพยักหน้า ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ พลางยกจอกชาขึ้นดื่ม“เรื่องเจียงหนานยังไม่จบเพียงเท่านี้” หญิงสาวเอ่ยเสียงจริงจัง “นอกจากเหมืองทองที่หานเตาเหลยดูแลอยู่ ถัดไปทา
ตอนที่ 107 ข้าจะให้โอกาสท่านเป็นอีกครั้งที่เซียวจิ่งถิงถูกหามกลับมาที่กระโจม ท่านหมอหลวงทั้งสองต่างตกใจจนแทบสิ้นสติ รีบวิ่งเข้ามาในกระโจมอย่างเร่งด่วน รองเท้าหลุดก็ไม่กล้าหยุดใส่“ซีเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้น ท่านอ๋องเป็นอะไรหรือ” หลี่หมิงเวยโยนหญ้าแห้งในมือทิ้ง พลางวิ่งเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นร่างอาบเลือดของน้องเขย“พี่รองอย่าเพิ่งถาม ท่านอ๋องถูกหานเตาเหลยทำร้าย” หลี่หมิงซีตอบหน้าเครียด ก่อนจะรีบเดินตามเข้าไปในกระโจมปล่อยให้พี่รองมองตามด้วยความตื่นตระหนก การบรรเทาทุกข์ชาวบ้านครั้งนี้ เป็นเรื่องดีจริงหรือ ไหนท่านพ่อส่งจดหมายมาบอกว่า เป็นเรื่องดีที่จะทำให้เขาได้เข้าในราชสำนัก แต่เขากลับคิดว่า หัวจะหลุดออกจากบ่ามากกว่า ท่านอ๋องขยันบาดเจ็บเหลือเกินหมอหลวงจงและหมอไป๋เข้ามาที่ข้างเตียง ใบหน้าของหมอชราทั้งสองซีดเผือดเมื่อเห็นบาดแผลที่หน้าอกซ้ายและโลหิตสีดำคล้ำที่ไหลซึมออกมา“บาดแผลลึกมากพ่ะย่ะค่ะ ทว่าที่น่ากลัวที่สุดคือแมงมุมแม่หม้ายดำ!” หมอหลวงจงเอ่ยเสียงสั่น ขณะแตะนิ้วลงบนจุดชีพจร “แปลกประหลาดยิ่งนัก พิษร้ายแรงปานนี้ เหตุใดจึงยังไม่ลุกลามเข้าสู่ขั้วหัวใจ”หลี่หมิงซีได้ยินคำพูดของท่า
ตอนที่ 106 สมควรตายยามซวี... ม้าเร็วแปดร้อยลี้ควบตะบึงฝ่าความมืด เพื่อนำฎีกาส่งไปยังเมืองหลวง ทว่าออกจากค่ายไปได้ไม่ไกลนัก อาชาสีดำก็ชูขาหน้าทั้งสองขึ้น กู่ร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวดฮี่!ก่อนจะล้มลงขาดใจตายทันทีร่างของทหารส่งสารกระเด็นตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง ท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบ กลุ่มชายชุดดำนับสิบพุ่งทะยานออกมาจากสองข้างทางเข้าขวาง หานเตาเหลยที่ปิดบังใบหน้าชักกระบี่พุ่งตรงเข้ามา หมายจะสังหารทหารส่งสารทิ้งเพื่อชิงฎีกา ทว่าอีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะไร้ฝีมือ“ส่งสารในมือเจ้ามา แล้วข้าจะไว้ชีวิต” เสียงแหบพร่าตะโกนบอก พลางโบกมือให้เหล่าชายชุดดำเข้าไปแย่งทว่าก่อนที่ปลายกระบี่จะทันได้ถูกตัวทหารส่งสาร หย่งซานก็พาทหารกล้าตีโอบล้อมจากด้านหลัง ต้อนวงล้อมให้ชายชุดดำรวมกลุ่มกันแคบลงเสียงตวาดกร้าวของเซียวจิ่งถิงดังขึ้น พร้อมกับร่างกำยำที่ก้าวออกมาจากความมืด หานเตาเหลยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ที่แท้มันคือแผนลวง เขาติดกับแล้ว!“จะยอมแพ้ หรือจะสู้ หานเตาเหลยเจ้าเลือกมาสักอย่าง”หานเตาเหลยกัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นนูน แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต ไอสังหารพวยพุ่ง ทางเลือกหรือ เขาไม่มีทางเลือกนานแล้ว ห







