LOGINShare
บทที่ 56 เมียมึงจะหนีแล้ว
publish date:
2026-10-31 13:10:33
Latest chapter
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 75 เขาเลือกที่จะปกป้องคนนั้นก่อนอยู่ดี
ตอนบ่ายบรรยากาศในช่วงบ่ายของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงพูดคุยจอแจ นิสิตปีหนึ่งทุกคนถูกเกณฑ์มารวมตัวกันที่ห้องประชุมใหญ่เพื่อทำกิจกรรมสำคัญ อาจารย์ที่ปรึกษาประกาศมอบหมายให้รุ่นพี่ปีสามและปีสี่ช่วยกันคัดเลือกและเสนอชื่อ ดาวและเดือนของคณะ เพื่อเป็นตัวแทนไปประกวดในระดับมหาวิทยาลัย ฉันนั่งลุ้นระทึกอยู่ท่ามกลางเพื่อนฝูงในห้องประชุม โดยมีแพรไหมนั่งประกบข้างคอยกระซิบกระซาบด้วยความตื่นเต้น เพราะไม่ว่าใครก็รู้ดีว่าตำแหน่งนี้เป็นหน้าเป็นตาของคณะ และมีพี่ๆ รุ่นพี่ระดับตัวท็อปเข้ามาเป็นกรรมการคัดเลือกอย่างใกล้ชิด หนึ่งในกรรมการผู้ทรงอิทธิพลและเป็นที่จับตามองมากที่สุดก็คือ พี่มิว ดาวมหาวิทยาลัยปีสามผู้เพียบพร้อม เธอยืนโดดเด่นอยู่หน้าห้องด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและท่าทางแสนใจดี ซึ่งครองใจรุ่นน้องและหนุ่มๆ เกือบทั้งคณะได้อย่างง่ายดาย ทว่า...ท่ามกลางบรรยากาศการเสนอชื่อที่กำลังดำเนินไปอย่างน่าเบื่อและเต็มไปด้วยการเยินยอสรรเสริญความเพอร์เฟกต์ของพี่มิว ฉันกลับรู้สึกง่วงเหงาหาวนอนขึ้นมาอย่างกะทันหัน เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งจนแทบจะปิดลงให้ได้ ยิ่งฟังเสียงหวานๆ ของพี่มิวที่คอยแนะนำน้องๆ ยิ่ง
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 74 สมน้ำหน้า
หลังจากได้ฟังคำพูดเหน็บแนม ฉันก็ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น และกำลังจะอ้าปากสวนกลับให้หายข้องใจ แต่ทว่า...มือหนาของพี่ไจโรที่โอบไหล่ฉันอยู่ กลับกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับรังสีความเย็นชาและดุดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนคนรอบข้างต้องหดตัวหนีพี่ไจโรปรายสายตาคมกริบมองพี่มิว นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไร้ซึ่งเยื่อใยและความเกรงใจใดๆ ทั้งสิ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบกลับด้วยถ้อยคำที่เฉียบคมราวกับใบมีด“ขอบใจที่ยินดีนะมิว...” พี่ไจโรเอ่ยเรียบๆ “ส่วนเรื่องในอดีต...มันจะเป็นยังไง ก็ช่างมันสิ เพราะต่อจากนี้ไป ลูกพลับคือคนเดียวที่ยืนข้างฉันอย่างถูกต้อง และฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้ใครมาพูดจาแขวะหรือเหยียบย่ำเธออีกเหมือนกัน จำไว้ด้วย”เพี๊ยะ! ราวกับมีเสียงตบหน้าดังฉาดกลางอากาศใบหน้าสวยของพี่มิวแข็งค้าง สีหน้าซีดเผือดลงทันที รอยยิ้มเสแสร้งที่พยายามปั้นแต่งมาพังทลายลงไม่เป็นท่า เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเองด้วยความเจ็บแค้นและอับอายขายหน้าต่อหน้าเพื่อนฝูงรอบโต๊ะพี่วาวาที่นั่งข้างๆ รีบยื่นมือมาแตะแขนเพื่อนสาวเพื่อช่วยกู้หน้า หัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนสถานการณ์อึดอัด “แหม...ไจโรก็พูดตรงเกินไปนะ มิวเขาก็แค่พูดจาห
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 73 นึกว่าเป็นแค่เด็กในปกครอง
“แนะนำให้รู้จัก...นี่ลูกพลับ...แฟนกู”ตึ้ก!ฉันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนราวกับโดนไฟช็อต ใบหน้าหวานร้อนผ่าวราวกับน้ำร้อนลวกจนชาไปหมดทั้งแถบ แฟนงั้นเหรอ?! นี่ฉันไปตกลงเป็นแฟนกับเขาตั้งแต่ตอนไหนกันวะเนี่ย!ขณะเดียวกันพี่ไซม่อนก็หลุดหัวเราะร่าออกมาเสียงดังลั่น “โอโห! เปิดตัวแรงเวอร์วังอลังการมากครับไอ้ไจโร น้องลูกพลับหน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้วมั้งนั่น!”พี่ดีโอคลี่ยิ้มมุมปาก ยกมือขึ้นตบไหล่พี่ไจโรเบาๆ “ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูดคำนี้ออกมาสะทีนะมึง ยินดีต้อนรับเข้าสู่สมาคมคนคลั่งรักเว้ย”ส่วนพี่คินส่งเสียงแซวแซ่ซ้องตามมาติดๆ “แบบนี้ต้องเลี้ยงฉลองใหญ่แล้วไหมวะไอ้ไจโร!”ฉันยืนอ้าปากค้าง สมองหมุนติ้วอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจระคนอับอาย แล้วหันขวับไปถลึงตาใส่เจ้าของร่างสูงข้างกายทันที ก่อนจะออกแรงบิดแขนแกร่งของเขาไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้สุดขีด“พี่ไจโร ใครเป็นแฟนพี่กันคะ อย่ามาพูดจามั่วซั่วต่อหน้าเพื่อนพี่นะ หนูยังไม่ได้ตกลงสักคำเลยนะ!” ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโห ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูทว่าพี่ไจโรกลับไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด เขายกมือขึ้นโอบไหล่บางของฉันไว้แนบชิดติดลำตัว บังค
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 72 นี่แฟน
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ฉันก็สะพายกระเป๋าเป้เดินลัดเลาะลงมายังชั้นล่างของหอลีลาวดีด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อยในอก ทว่าภาพที่ปรากฏตรงลานจอดรถด้านหน้าตึกกลับทำให้ฝีเท้าของฉันต้องชะงักทันทีเพราะรถสปอร์ตสีดำคันหรูจอดสนิทนิ่งอยู่ริมทางเดิน และร่างสูงโปร่งของประธานรุ่นพี่ก็ยืนพิงประตูรออยู่ พี่ไจโรเปลี่ยนมาอยู่ในชุดนิสิตสะอาดสะอ้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและสร้อยเงินเส้นเล็ก แถมผมสีเข้มถูกเซ็ตจัดทรงไว้อย่างเรียบร้อยซึ่งรับกับใบหน้าหล่อเหลาจนสาว ๆ ต้องเหลียวมอง วินาทีถัดมาเขาก็ละสายตาจากโทรศัพท์มือถือทันทีที่เห็นร่างของฉันก้าวเดินออกมา “ลงมาเร็วกว่าที่คิดนี่เด็กดื้อ นึกว่าจะต้องยืนรอจนรากงอกเสียอีก” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยทักทายขึ้นทันทีที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ฉันปรายตามองเขาด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย ปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเอ่ยตอบเสียงเรียบ “หนูไม่ใช่คนต้วมเตี้ยมเสียหน่อยค่ะ...แล้วนี่ทำไมยังไม่รีบไปมหาวิทยาลัยล่ะคะ มัวมายืนทำอะไรตรงนี้”“ก็มารอรับแฟนไปเรียนด้วยกันไงครับ จะให้ทิ้งเธอเดินไปคนเดียวได้ยังไง” พี่ไจโรเอ่ยตอบหน้าตาเฉย มือหนาเอื้อมมาเปิดประตูรถฝั่งข
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 71 อันตรายต่อหัวใจ
เช้าวันต่อมาจุ๊บ จ๊วบ!สัมผัสเปียกชื้นแผ่วเบาที่ลากไล้อยู่ตามซอกคอระหงทำเอาขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่าง เพราะปลายจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากอุ่นกำลังคลอเคลียหยอกเย้าอยู่บริเวณไหปลาร้าของฉันอย่างอารมณ์ดีฉันกะพริบตาปรับโฟกัสเพื่อไล่ความง่วง ทันทีที่ภาพข้างหน้าชัดเจนขึ้นมา ฉันก็พบใบหน้าหล่อเหลาของพี่ไจโรที่กำลังโน้มตัวลงมาตักตวงความหวานจากผิวเนื้อของฉันอย่างหน้าตาเฉย“อื้อ! พี่ไจโร!”ฉันหวีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ สองมือออกแรงผลักแผงอกแกร่งเต็มแรง แต่เมื่อไม่เป็นผล ฉันจึงงัดไม้ตายสุดท้าย ยกเรียวขาขึ้นถีบเข้าที่หน้าท้องของเขาเต็มรักจนร่างสูงใหญ่หงายหลังตึงกลิ้งหลุนๆ ลงไปนอนกองอยู่กับพื้นห้องทันทีตุ้บ!“โอ๊ย!” พี่ไจโรหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความจุก เขายันศอกลุกขึ้นนั่งหน้าเหยเก มือหนาลูบหน้าท้องตัวเองป้อยๆ นัยน์ตาคมกริบกะพริบปริบๆ มองฉันที่กำลังนั่งดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงด้วยความหัวเสีย“ทำร้ายร่างกายสามีแต่เช้าเลยนะ...” เขาเอ่ยเสียงทุ้มแหบพร่า เจือแววขบขันในน้ำเสียง“ใครเป็นสามีใครกันคะ อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะ!” ฉันชะโงกหน้าออกมาจากผ้าห่ม ตะคอกใส่เขาหน้าตาตื่น “ลุกขึ้นไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลยค่ะ นี่มันกี
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 70 ขอนอนด้วยคนนะ
ติ๊ด!ฉันกดกริ่งหน้าห้อง 2804 ทันใดนั้นเองประตูบานโตก็ถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว โดยพี่ไซม่อนใส่ชุดลำลองยืนยิ้มแป้นต้อนรับด้วยสายตาเจ้าเล่ห์“มาไวทันใจจริงๆ เลยลูกพลับ!” ไซม่อนเอ่ยทักทาย รวบมือเชิญฉันเข้ามาข้างใน “เข้ามารูปข้างในก่อนสิ ไอ้ประธานมันนอนคอพับอยู่บนโซฟานู่นน่ะ”ฉันก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องสังสรรค์กว้างขวาง อบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และเสียงเพลงเบาๆ พี่ดีโอกับพี่คินที่กำลังนั่งจิบเครื่องดื่มอยู่ตรงโต๊ะกลาง หันมามองฉันพร้อมกับส่งรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง“สวัสดีค่ะพี่ดีโอ พี่คิน” ฉันยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท“สวัสดีครับน้องลูกพลับ...” ดีโอเอ่ยทักน้ำเสียงนิ่งๆ แต่แฝงความเอ็นดู “ลำบากหน่อยนะ ต้องมารับไอ้คนเอาแต่ใจเวลานี้”ฉันปรายสายตามองไปยังโซฟาหนังตัวยาวกลางห้อง...ร่างสูงโปร่งของ พี่ไจโร กำลังนอนเอนหลังพิงเบาะในสภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมออกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ใบหน้าหล่อเหลาแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ปรือตามองมาที่ฉัน“ลูกพลับ...”เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อฉันออกมาเบาๆ เมื่อเห็นร่างของฉันเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโซฟา ชายหนุ่มพยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่กลับโงนเงนจนต้อ
You May Also Like
เฉิ่มนักรักซะเลย
นันทิกานต์63.9K viewsพระรามอย่าร้าย
Spypink17.3K viewsเกมรักโคตรร้าย วิศวะโคตรเลว
มอร์ฟีน กลิ่นคาราเมล MorphineCaramel46.2K viewsเมียบังเอิญ
กาแฟหอมกรุ่น43.2K viewsTemptedLoveเกมรักอันตราย
ไรท์โส268 viewsสาววิศวะสุดฮอต กับ พี่หมอเนิร์ดสุดหล่อ
Sweet Story Book340 viewsBAD FRIEND เพื่อนกัน (มันส์) ก็ดีอยู่แล้ว
6RICH 2.6K viewsพื้นที่พลาดรัก Zone W_II
Baby_Snow632 views
