บททั้งหมดของ นางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก: บทที่ 41 - บทที่ 50

เซี่ยหรงเฉินย่างกรายกลับสู่วังหลวงเพียงลำพัง มิได้ชายตาแลแม้เงาองค์หญิงรองฟู่ชิงเหลียน ทว่าดวงใจเขากลับมุ่งตรงสู่ตำหนักองค์หญิงใหญ่ฟู่เยียนหลัว ผู้ครอบครองทุกห้วงอารมณ์ของเขา เงาร่างสูงสง่าแฝงกายใต้ฉากกั้นห้องของฟู่เยียนหลัว กลิ่นกำยานรวยรินเคล้าแสงเทียนสลัว ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงโวยวายอัน

ณ.ตำหนักเทียนหมิง ปึก! ร่างนั้นคุกเข่าลงกับพื้นศิลาเพราะแรงกระแทกจากปลายดาบองครักษ์หลวง ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับเงยขึ้นอย่างองอาจ สบพระเนตรล้ำลึกของฮ่องเต้ฟู่เฉิงเทียนนิ่งมั่น ไร้แววสยบยอม “อยู่ต่อหน้าข้า เจ้ายังไม่คิดจะคุกเข่าอีกหรือ เซี่ยหรงเฉิน” สุรเสียงสงบราบเรียบเอื้อนเอ่ยอย่างเชื่องช้า แผ่วเย

องค์ชายใหญ่เซี่ยหรงเฉินถูกเหล่าองครักษ์หลวงของฮ่องเต้ฟู่เฉิงเทียนคุมตัวมายังสุสานร้างอันห่างไกลผู้คน ราตรีกาลมืดมิดไร้แสงอันใด เว้นเพียงจันทราเด่นดวงที่สาดประกายซีดเย็นลงเหนือผืนพิภพอันเงียบงัน ทั่วบริเวณรายล้อมด้วยหลุมศพไร้ญาติพี่น้อง ป้ายวิญญาณผุพังเอนล้ม เนินดินฝังร่างผู้ตายทอดยาวซ้อนทับกันนับม

หวังมู่หานพยุงร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้ฟู่เฉิงเทียน ภายในตำหนักอันเงียบสงัด เงาร่างสูงสง่าของโอรสสวรรค์ประทับยืนหันหลังอยู่หลังฉากกั้นอย่างนิ่งสงบ “ฝ่าบาท กระหม่อมไร้ความสามารถสมควรตายพะย่ะค่ะ ที่ทำงานพลาดพลั้งปล่อยให้องค์ชายตัวประกันผู้นั้นหนีรอดไปได้” สิ้นคำรายงานว่าเ

เยียนหลัวรีบผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ที่ตำหนักจนยามตะวันโพล้เพล้ นางร้อนใจจนมิอาจรั้งรอ รีบลอบไปหาเซี่ยหรงเฉินที่ตำหนักเพียงลำพัง ทว่าตลอดทั้งวันกลับไร้เงาของหวังมู่หานให้เห็นแม้แต่น้อย ความกระวนกระวายทวีคูณขึ้นในอก ลางสังหรณ์เตือนนางว่าสถานการณ์ยามนี้ผิดปกติยิ่งนัก ร่างบอบบางกระชับเสื้อคลุมตัวหนาฝ่าลมหนาว