บททั้งหมดของ นางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก: บทที่ 31 - บทที่ 40

องครักษ์หวังมู่หานเริ่มเอะใจขึ้นมาอย่างประหลาด ช่วงหลายวันมานี้ องค์หญิงใหญ่ฟู่เยียนหลัวเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในตำหนัก ปฏิเสธการอารักขา ไม่ยอมให้เขาเข้าเฝ้าใกล้ชิดเช่นเคย นางกำลังหลบหน้าเขา เพราะจูบคืนนั้น…หรือเพราะนางล่วงรู้บางสิ่งรู้ว่าเขาถูกส่งมาสอดแนมนางกันแน่ แววตาคมใต้คิ้วเข้มทอประกายวูบไหว ร่

องค์หญิงรองฟู่ชิงเหลียนเริ่มเข้าหาพี่สาวต่างมารดาอย่างองค์หญิงใหญ่ฟู่เยียนหลัวมากขึ้น เพราะนางสัมผัสได้ว่า เยียนหลัวมิใช่คนโหดร้ายเช่นวันวานอีกแล้วยิ่งไปกว่านั้น…พี่สาวผู้นี้ยังอ่อนโยน อบอุ่น และคอยชี้แนะนางด้วยความจริงใจ มากพอให้ชิงเหลียนยอมเปิดใจ เล่าความใน ปรึกษาเรื่องที่ไม่เคยกล้าเอ่ยกับผู้ใด

เสียงฝีเท้าหนักกระแทกพื้นดังระส่ำระสาย สุนัขตัวโตวิ่งพล่านไร้ทิศทาง เสียงคำรามต่ำกระชากอากาศจนผู้คนแตกตื่น เสียงนั้น…ทำให้เซี่ยหรงเฉินที่กำลังเดินอยู่อีกทางหนึ่งชะงักกึก ฝีเท้าหยุดนิ่ง ปลายนิ้วกำชายเสื้อแน่นจนสันมือซีดขาว ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด เหงื่อผุดซึมเต็มไรผม ฝ่ามือทั้งสองเย็นเฉียบราวจุ่มน้ำแ

แต่เป็นภาพความทรงจำในอดีตอันโหดร้ายที่หวนกลับมาหลอกหลอน ยิ่งวันนี้เขาได้พบสุนัขดุร้ายตัวนั้น มันยิ่งกระตุ้นความหวาดกลัวในวัยเยาว์ให้ปะทุขึ้นอีกครั้ง ภาพที่ลุงแท้ๆ จับเขาขังกรงกับสุนัข ปล่อยทิ้งไว้ท่ามกลางหิมะที่หนาวเหน็บ ให้แย่งอาหารสุนัขประทังชีวิตนานนับเดือน ความแค้นเดียวที่ทำให้เขารอดมาได้คือการ

“โอ๊ย…ระบมไปทั้งตัวเลยหนอ…” เยียนหลัวบิดกายคลายความเมื่อยขบไปทั่วสรรพางค์กาย ใบหน้างามพลันแดงระเรื่อเมื่อหวนนึกถึงบุรุษรูปงามผู้เป็นต้นเหตุแห่งสภาพอันน่าอายนี้ “คนบ้าอะไร…แรงเยอะเสียจริง…แต่ก็ช่างถึงใจยิ่งนัก” “องค์หญิงใหญ่เพคะ…” ชุนเถาเอ่ยเรียกด้วยสีหน้างุนงง เมื่อเห็นเจ้านายพึมพำอยู่ผู้เดียว มิห