บททั้งหมดของ นางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก: บทที่ 51 - บทที่ 60

ยามราตรีมืดสนิท สายลมกรรโชกพัดต้องใบหน้าคมสันของเซี่ยหรงเฉิน แววตาคมปลาบฉายประกายแข็งกร้าวดุดัน ร่างสูงควบอาชาสีโลหิตทะยานฝ่าความมืด มุ่งคืนสู่แคว้นเทียนเซี่ย แผ่นดินบ้านเกิดที่เขาพลัดพรากกว่าสิบห้าปี จากเด็กน้อยวัยสิบปีผู้สูญสิ้นบิดามารดา ด้วยคมมือของลุงแท้ ๆ หล่อหลอมเป็นบุรุษหัวใจแกร่งดั่งศิลา เ

ฟู่ชิงเหลียนตัดสินใจมาหาพี่สาวต่างมารดา หลังจากเก็บตัวเงียบงันอยู่เนิ่นนานเพื่อเยียวยาบาดแผลในใจ ความผิดหวังจากความรักครานั้น เปรียบดั่งคมมีดที่บั่นทอนจิตใจ จนสตรีผู้เคยสดใสกลับอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด นางเงยหน้ามองตำหนักโอ่อ่าสูงส่งเบื้องหน้า แววตาฉายความลังเลเพียงชั่วขณะ ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในอย่า

เซี่ยหรงเฉิน ผู้ขึ้นครองราชย์ในฐานะฮ่องเต้แห่งแคว้นเทียนเซี่ย บัดนี้ทรงขยำสาสน์จากแคว้นเซวียนหลิงจนยับยู่ในพระหัตถ์ ก่อนจะสะบัดทิ้งลงพื้นดุจสิ่งไร้ค่า ดวงเนตรคมกริบฉายประกายเย็นเยียบ ดั่งคมมีดซ่อนพิษ แฝงไอสังหารอันน่าหวาดหวั่น เพลิงโทสะลุกโชนอยู่ลึกในพระอุระ “ข้ารู้อยู่แล้ว…ว่าฟู่เฉิงเทียนจะไม่มีว

ท่ามกลางแสงเทียนสีนวลตาที่ส่องสว่างในห้องหออันวิจิตร ฟู่เยียนหลัวในชุดเจ้าสาวสีแดงมงคลนั่งอยู่บนขอบเตียง หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองรบ เมื่อเซี่ยหรงเฉินเดินเข้ามาใกล้ แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกของนางกับเขาก็ตามที กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยห้อมล้อมนางไว้จนแทบหายใจไม่ออก“เยียนหลัว… ในที่สุดเจ้าก็เป็นของข้าเพียงผู้เดียว” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมาแสนนานฝ่ามือหนาเชยคางมนขึ้นสบตา แววตาคมกริบที่เคยดุดันยามกรำศึก บัดนี้กลับฉายแววรักใคร่ลึกซึ้งจนนางแทบละลาย เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงประทับจุมพิตที่หน้าผาก เปลือกตา และริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนโหยหา ราวกับจะชดเชยทุกช่วงเวลาที่ต้องพรากจากกันสัมผัสจากฝ่ามือร้อนผ่าวที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ทำเอาเยียนหลัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง นางวาดแขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่ง ตอบรับสัมผัสอันดุเดือดนั้นด้วยความเต็มใจ อาภรณ์สีแดงมงคลค่อยๆ ถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้น จนเหลือเพียงผิวพรรณขาวผ่องที่สะท้อนแสงเทียน“คืนนี้… ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าได้พักแม้เพียงเคลิ้มหลับ” เซี่ยหรงเฉิน กระซิบชิดใบหู ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น

บัดนี้ ฟู่เยียนหลัวได้ประทับอยู่ในตำแหน่งฮองเฮาคู่บัลลังก์แห่งแคว้นเทียนเซี่ยอันเกรียงไกร นางหลับตาพริ้มอย่างเปี่ยมสุข ซบศีรษะลงบนแผงอกแกร่งของเซี่ยหรงเฉินผู้เป็นพระสวามีอย่างแนบชิดเซี่ยหรงเฉินทอดวงแขนโอบกอดร่างอวบอิ่มมีน้ำมีนวลของภรรยารักไว้อย่างทะนุถนอมสุดหัวใจ ใบหน้าหล่อเหลาฉายชัดถึงความอ่อนโยนที่มอบให้เพียงนางผู้เดียว ฝ่ามือหนาลูบไล้อย่างแผ่วเบาบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาของนาง“เจ้าเป็นอย่างไรบ้างเยียนหลัว สบายดีหรือไม่” น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบถามด้วยความอาทร“หม่อมฉันสบายดีเพคะเสด็จพี่ สบายมากจริงๆ” นางเงยหน้าสบตาคมกริบของสามีพลางส่งยิ้มหวาน“เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนต่อเถิด” เขาแย้มสรวลอบอุ่นพลางจุมพิตหน้าผากมน“ถ้าเช่นนั้น เชิญเสวยสิ่งนี้พะย่ะค่ะ ฮองเฮาจะได้ทรงพระสำราญขึ้น มิเคืองคลื่นไส้”ถาดผลไม้รสเปรี้ยวอมหวานถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมแววตาอบอุ่นจากหวังมู่หาน องครักษ์รูปงามคู่ใจที่บัดนี้กลายเป็นคนสนิทที่นางไว้วางใจที่สุด“เช่นนั้นก็ป้อนข้าทีเถิดมู่หาน” เสียงใสเอ่ยสั่งอย่างอ่อนโยน“พะย่ะค่ะ” หวังมู่หานมิรอช้า รีบหยิบผลไม้ป้อนนางด้วยกิริยาทะนุถนอม“อื้อ… อร่อยยิ่งนัก เอาอีกสิ” รอย