บททั้งหมดของ นางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก: บทที่ 21 - บทที่ 30

หวังมู่หานเดินตามหลังองค์หญิงใหญ่ฟู่เยียนหลัวอย่างสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนิ่งขรึม ทว่าแววตาคมกล้ากลับจับจ้องนางไม่วาง ราวกับต้องการครอบครองเพียงผู้เดียว ในใจของเขาพลุ่งพล่านด้วยความปรารถนา อยากรัก…อยากปกป้อง…และอยากครอบครองนางแต่เพียงผู้เดียว เขามั่นใจอยู่สามส่วนว่าจะพิชิตหัวใจของนางมาได้ ส่วน

“มานี่สิ…” เยียนหลัวยกยิ้มร้าย ควักมือเรียกองครักษ์หนุ่มที่ยืนนิ่งให้เข้ามาใกล้ “พะย่ะค่ะองค์หญิงใหญ่” ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดข้างตั่ง จนไออุ่นจากกายแกร่งแผ่ซ่านถึงนาง “ข้าอยากให้เจ้าถอยห่างจากองค์ชายเซี่ยหรงเฉิน…ได้หรือไม่” ฟึ่บ! หวังมู่หานโน้มใบหน้าลงมาใกล้ แววตาคมเจ้าเล่ห์สบประสานสายตานางแนบแ

เยียนหลัวมุ่งหน้าไปยังตำหนักขององค์ชายเซี่ยหรงเฉิน พลางยกมือกุมเอวที่ปวดหนึบ เดินกะเผลกเล็กน้อยอย่างน่าสงสาร สีหน้าบูดเบี้ยวเพราะความระบมยังไม่จาง “ซี้ด…ไอ้บ้าหรงเฉิน แรงอย่างกับวัวถึก…” นางพึมพำเสียงเบา มืออีกข้างกำป้ายหยกประจำตัวแน่นราวเครื่องรางกันภัย ดวงตากลอกมองซ้ายขวาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ เมื่อไ

“กินเถอะเพคะ ท่านคงชอบบะหมี่ ข้าก็ชอบเหมือนกัน มื้อนี้ข้าเลี้ยงท่านเอง” รอยยิ้มของนางสดใส อบอุ่นดั่งแสงอรุณ เซี่ยหรงเฉินมองนางอย่างสับสน ทุกครั้งที่ชิงเหลียนอยู่ใกล้ มักมีบางสิ่งพาเขาย้อนสู่อดีต ถึงเสด็จพ่อ เสด็จแม่ ถึงช่วงเวลาที่เขาเคยมีบ้าน…และความรัก มันทำให้เขารู้สึกว่า บนโลกนี้ยังมีคนใส่ใจเขา

“อย่าหันหน้าหนีข้าเช่นนั้น เยียนหลัว! หันมามองตาข้า!” เซี่ยหรงเฉินจับบังคับคางเรียวของเยียนหลัวให้ยอมหันกลับมาสบตาเขาตรงๆ แววตาคมกล้าเต็มไปด้วยความดุดันที่ยากจะคาดเดา “ข้าจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางทางข้าให้แหลกคามือ ยกเว้นเจ้าที่แม้จะเคยย่ำยีทรมานข้านับปีก็ตาม แต่มีเพียงเจ้าที่ข้าอยากจับขังให้อยู่ในอ้อม