บทที่ 2

วันรุ่งขึ้น ฉันลองชุดแต่งงานเสร็จแล้วกลับมา ในห้องนั่งเล่นกำลังคึกคักกันใหญ่

สวีหย่วน ว่าที่เจ้าบ่าวของน้องสาวก็อยู่ด้วย

บนโต๊ะกลางจัดวางผลไม้ไว้ห้าอย่าง พ่อถึงกับหยิบชุดน้ำชาที่ปกติไม่ค่อยกล้าใช้เอามาต้อนรับ

พวกเขาดีกับสวีหย่วนมาตลอด ไม่ใช่เพราะเกรงใจ แต่หวังว่าในอนาคตเขาจะดีกับน้องสาวให้มากหน่อย

ส่วนแฟนของฉัน พ่อกับแม่รู้แค่ว่าเขาชื่อเฉิงมั่ว เคยเห็นแต่รูปถ่าย ไม่เคยเจอแม้กระทั่งตัวจริง

ทุกครั้งที่ฉันเสนอให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมาเจอกัน แม่ก็จะพูดเสมอว่า

“ยังไงก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ช้าเร็วก็ต้องได้เจอ แกชอบก็พอแล้ว”

ไม่ใช่ว่ายุ่ง แต่เพราะไม่สนใจ ในเมื่อไม่ใส่ใจฉันจึงพลอยไม่สนใจแฟนที่ฉันหามาด้วย

เหมือนตอนสวีหย่วนเห็นฉันปรากฏตัว เขาก็แค่ปรายตามอง ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากทักทายสักประโยค

แม้กระทั่งลูกเขยที่ยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านก็ยังรู้เลยว่าในบ้านหลังนี้ใครที่ทำตัวแบบขอไปทีด้วยได้

พอน้องสาวเห็นฉัน แววตาก็เป็นประกายขึ้นมา

“พี่คะ กลับมาพอดีเลย พ่อกับแม่มีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ”

มือที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าชะงักไป ฉันหันไปมองตามสัญชาตญาณ

พ่อกระแอม

“แกกลับมาพอดีเลย เสี่ยวหย่วนก็อยู่ด้วย”

“เรื่องสินเดิมวันนี้ก็คุยกันให้เคลียร์ไปเลยแล้วกัน”

พูดจบเขาก็หยิบโฉนดบ้านเล่มหนึ่งออกมา ดันไปตรงหน้าน้องสาว

“หนวนหน่วน นี่คือบ้านที่พ่อกับแม่ให้เป็นสินเดิมของลูกนะ”

พี่ชายเองก็หยิบกุญแจรถออกมาดอกหนึ่ง

“นี่รถที่พี่ให้เธอนะ”

น้องสาวพลันอึ้งไป เธอหยิบของพวกนั้นขึ้นมา กรี๊ดลั่นแล้วโผเข้ากอดสวีหย่วน

“ดูสิ นี่ไงความมั่นใจที่ครอบครัวมอบให้ฉัน”

“ดูสิว่าต่อไปนายจะกล้าทำไม่ดีกับฉันไหม!”

สวีหย่วนหัวเราะพลางกอดเธอไว้

“โอเค ๆ เธอจะเป็นเจ้าหญิงน้อยของเราทุกคนตลอดไปเลย”

พอฉันเดินไปที่โต๊ะกลาง แม่ก็หันมามองฉัน

“หว่านหว่าน แกเป็นพี่สาว ตั้งใจจะให้อะไรเป็นสินเดิมกับหนวนหน่วนล่ะ”

มือที่ถือแก้วน้ำของฉันสั่นเทาเล็กน้อย

“แม่คะ หนูขอถามก่อนได้ไหมว่าสินเดิมของหนูล่ะ มีอะไรบ้าง”

ห้องนั่งเล่นเงียบลงถนัดตา แววตาของแม่หลุกหลิกเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

พ่อเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาแทน

“หว่านหว่าน กำลังทรัพย์ของพ่อกับแม่มีจำกัด ที่บ้านไม่มีอะไรจะให้แกได้แล้วละ”

“หนวนหน่วนน่ะหาเลี้ยงตัวเองยังไม่ได้เลย แกหน้าที่การงานดีกว่าน้อง รู้ความกว่าน้อง แกอย่าไปเทียบกับน้องเลย”

เพราะงั้นคือการแต่งงานเหมือนกัน แต่เพียงเพราะฉันหาเลี้ยงตัวเองได้ ฉันจึงไม่ได้อะไรเลยสักอย่างงั้นเหรอ

เมื่อเห็นฉันเงียบไปนาน พี่ชายก็เริ่มแสดงอาการรำคาญ

“พอได้แล้วเซี่ยงหว่าน อย่าทำให้น้องเขยต้องมาเห็นเรื่องตลกเลย เธอเองก็ทำงานมาหลายปีแล้ว เงินไม่กี่แสนคงพอเอาออกมาได้ใช่ไหม”

พวกเขามอบทุกสิ่งทุกอย่างของตัวเองให้น้องสาว แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่พอ ส่วนที่ขาดหายไปจึงต้องให้ฉันเป็นคนเติมเต็ม

ฉันกระตุกยิ้มมุมปาก

“เซี่ยงหน่วนก็ทำงานมาตั้งหลายปีแล้วเหมือนกัน เธอจะให้อะไรเป็นสินเดิมฉันล่ะ”

สิ้นคำพูด ใบหน้าของน้องสาวก็แดงก่ำ ขอบตาก็เริ่มแดงรื้น

“ฉันมันไม่เก่งเท่าพี่ ไม่ต้องให้พี่ให้สินเดิมฉันก็ได้...”

แม่ร้อนรนขึ้นมาทันที

“แกเป็นพี่สาว จะมาทวงสินเดิมจากน้องเหรอ พูดออกไปไม่อายหรือไง”

“เอาแบบนี้ แกไม่ต้องให้เยอะหรอก สองแสนห้าก็พอแล้ว”

ฉันมองมือของแม่ที่ยื่นมาตรงหน้า พลางหลุบตาลง

“แล้วถ้าหนูไม่ให้ล่ะคะ”

อาจจะเป็นครั้งแรกที่ฉันปฏิเสธ แม่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะบึ้งตึงลงทันตา

“งั้นงานแต่งของแกก็อย่าหวังว่าพวกฉันจะไปร่วมงาน คอยดูแล้วกันว่าถึงตอนนั้นใครกันแน่ที่จะต้องอับอาย!”

ทั้งที่เป็นฤดูร้อนแท้ ๆ แต่ฉันกลับรู้สึกหนาวเหน็บตั้งแต่หัวจรดเท้า

ฉันพลันนึกถึงรูปหน้าจอที่แฟนหนุ่มส่งมาให้เมื่อคืนนี้

เป็นข้อความที่แม่ของเขาถามเขาว่า

“หว่านหว่านชอบกินเนื้อวัวไหม แม่เพิ่งเรียนทำอาหารมาอีกเมนู ถ้าแม่ส่งข้อความหาเธอบ่อย ๆ เธอจะรำคาญหรือเปล่า”

ฉันบันทึกรูปนั้นเก็บไว้ นั่งดูอยู่นาน ไม่ได้คาดหวังให้คนอื่นมาดีกับฉัน แค่อยากพิสูจน์ว่าตัวฉันเองก็คู่ควรที่จะได้รับความรักเหมือนกัน

“มัวเหม่ออะไรอยู่” มือของแม่แกว่งไปมาอีกครั้ง “ได้ยินที่พูดไหม”

“ได้ค่ะ หนูจะให้”

เงินสองแสนห้าแลกกับการตัดขาดสายใยครอบครัวกับพวกเขาก็ถือว่าไม่ขาดทุนหรอก