บทที่ 1

“แม่ดูสิคะ หีบใบนี้สลักลายดอกเซียงจางไว้ทั้งสี่ด้านเลยนะ!”

แม่ลูบมือเธอเบา ๆ น้ำเสียงเจือสะอื้นเล็กน้อย

“ลูกรักของแม่คู่ควรกับหีบสินเดิมที่ดีที่สุดเท่านั้น แบบนี้ถึงจะดูสมฐานะ ไม่งั้นคงถูกคนอื่นเอาไปนินทาได้”

ที่แท้แม่ก็รู้ว่าถ้าทำหีบไม้เซียงจางตอนแต่งงานออกมาไม่ดีจะต้องถูกหัวเราะเยาะ

แต่ฉันกลับไม่มีแม้แต่หีบสักใบ แม่ก็ไม่เห็นรู้สึกว่าผิดปกติตรงไหน นั่นเพราะคนที่ถูกหัวเราะเยาะคือฉัน แม่ก็เลยไม่สนใจ

พ่อเดินเข้าไปลูบผมของน้องสาว

“พ่อกับแม่เตรียมสินเดิมให้ลูกพร้อมแล้วนะ ไปอยู่บ้านแม่สามีก็ยืดอกให้สง่าผ่าเผยเข้าไว้ ถ้าโดนรังแกแม้แต่นิดเดียวก็ให้รีบกลับบ้านเราเลย”

ทั้งที่เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน พ่อเพิ่งจะบอกฉันว่าแต่งงานไปแล้วก็ถือเป็นคนของบ้านอื่น หากน้อยเนื้อต่ำใจอะไรก็ให้รู้จักอดทนเอาไว้

ฉันยืนอยู่ริมผนังห้องนั่งเล่น มองลวดลายประณีตที่สลักอยู่บนตัวล็อกหีบนั่นพลางกำมือแน่นแล้วคลายออก

กลืนประโยคที่ว่า “ฉันไม่ใช่ลูกสาวของพ่อแม่เหรอ” ลงคอไป

ถามไปแล้วจะได้อะไร ตั้งแต่เล็กจนโตฉันถามมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ทุกครั้งก็ได้รับเพียงคำตอบว่า “เรื่องแค่นี้แกยังจะแย่งอีกเหรอ”

จากนั้นก็ตามมาด้วยประโยคเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

“น้องแกสุขภาพไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก”

“แกเป็นพี่ก็ยอม ๆ น้องหน่อยสิ”

ฉันกับน้องเป็นฝาแฝดกัน ตอนเกิดฉันน้ำหนักมากกว่าเธอ 150 กรัม

นับตั้งแต่นั้นมาพ่อกับแม่ก็รู้สึกว่าฉันควรเป็นฝ่ายเสียสละ

ตอนเด็ก ๆ ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี มีเงินพอส่งคนไปเข้าค่ายฤดูร้อนได้แค่คนเดียว แม่ก็บอกให้ฉันยอมน้อง

ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ฉันทำงานพาร์ตไทม์อยู่สามเดือนเพื่อซื้อกล้องถ่ายรูปให้ตัวเอง พอน้องสาวถูกใจ แม่ก็บอกให้ฉันยกให้น้อง

จนกระทั่งฉันกำหนดวันแต่งงาน ฉันได้แต่คิดเงียบ ๆ ว่าในที่สุดก็จะได้เป็นตัวเอกกับเขาสักครั้งเสียที

อย่างไรเสียนางเอกในงานแต่งก็มีแค่ฉันคนเดียว เรื่องนี้คงไม่ต้องยอมหลีกทางให้เธอหรอกมั้ง

แต่น้องสาวพอรู้เรื่องนี้ก็ดึงดันจะแต่งงานวันเดียวกันกับฉันให้ได้

เพราะแบบนั้นหีบสินเดิมของฉันจึงมลายหายไปอีกครั้ง

ห่างออกไปไม่ไกล น้องสาวยังคงกอดแขนอ้อนแม่

“แม่คะ เย็นนี้ทำไก่ผัดพริกให้กินหน่อยสิคะ”

แม่ยิ้มพลางใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเธอ

“ลูกคนนี้นี่น้า รู้จักแต่เรื่องกิน”

น้องสาวสั่งเมนูอาหารต่อเนื่องมาครึ่งเดือนแล้ว เพราะเธอบอกว่าถ้าแต่งงานไปก็จะไม่ได้กินรสมือแม่อีก

เธอเป็นพวกขาดรสเผ็ดไม่ได้ ดังนั้นตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา อาหารทุกจานในบ้านจึงเต็มไปด้วยพริก

ส่วนฉันเป็นโรคกระเพาะ กินเผ็ดไม่ได้

วันแรกที่น้องสาวสั่งเมนูอาหาร ฉันเคยพูดกับแม่ว่า

“หนูเป็นโรคกระเพาะ ช่วยทำกับข้าวแบบไม่เผ็ดสักอย่างได้ไหมคะ อะไรก็ได้”

แม่โยนตะเกียบลงบนโต๊ะ เอ่ยเสียงไม่ดังนัก

“ชีวิตฉันก็มีชะตาแค่นี้แหละ คอยปรนนิบัติคนอื่นแต่ก็ทำผิดไปหมด”

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ฉันกลายเป็นคนบาปของบ้าน สายตาที่พ่อกับพี่ชายมองมานั้นชวนให้อึดอัดเสียยิ่งกว่าโดนด่าทอเสียอีก

หลังจากนั้นฉันก็เลยเอาแต่กิน ไม่พูดอะไรอีก

พี่ชายพลันหันมามองฉันแล้วขมวดคิ้ว

“เซี่ยงหว่าน แกจะมัวยืนบื้ออยู่ทำไม ไปซื้อวัตถุดิบสิ!”

ในบ้านหลังนี้ เหมือนพวกเขาจะนึกถึงฉันขึ้นมาได้ก็ต่อเมื่อมีเรื่องให้ไปซื้อวัตถุดิบ ถูพื้นหรือทิ้งขยะเท่านั้น

ฉันอ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ทำเพียงเค้นเสียงแผ่วเบาออกมาประโยคเดียว

“จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”

ตอนเย็น แม่ทำอาหารสามอย่าง ได้แก่ ไก่ผัดพริก กุ้งเครย์ฟิชหมาล่า และหมูต้มพริก

คนในครอบครัวกินกันอย่างเอร็ดอร่อย น้องสาวดูดน้ำซุปกุ้งเครย์ฟิชคำหนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองฉัน

“พี่คะ ทำไมเอาแต่กินข้าวเปล่า ไม่กินกับข้าวเลยล่ะ!”

แม่คีบเนื้อหมูชิ้นหนึ่งใส่ชามที่พูนเป็นภูเขาของเธอ ก่อนจะกลอกตาใส่ฉัน

“อย่าไปสนใจเธอเลย ทำหน้าเหมือนคนอื่นติดหนี้อยู่ได้ทุกวัน”

พี่ชายก็มองฉันด้วยสายตารังเกียจเช่นกัน

“มีอะไรก็พูดมาได้ไหม เลิกทำหน้าเหมือนคนตายสักที”

แต่ฉันเคยพูดไปแล้ว แค่ไม่มีใครฟัง

กินข้าวเสร็จ ฉันก็มาล้างจานในห้องครัวตามปกติ คราบน้ำมันพริกสีแดงลอยเป็นชั้นหนา

เสียงหัวเราะแว่วมาจากห้องนั่งเล่น พวกเขากำลังดูอัลบั้มรูปครอบครัวกันอยู่

พ่อพลันเสนอขึ้นมาว่า

“ถือโอกาสก่อนที่หนวนหน่วนจะแต่งงาน พรุ่งนี้เราไปถ่ายรูปครอบครัวกันอีกสักรูปเถอะ”

ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ ฉันบังเอิญเดินออกจากห้องครัวพอดี สองเท้าจึงชะงักไปครู่หนึ่ง

“พ่อคะ พรุ่งนี้หนูต้องไปลองชุดแต่งงาน”

พ่อไม่แม้แต่จะปรายตามอง

“แกก็ไปของแกสิ”

เขาพูดอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่ากลับทำให้ฉันรู้สึกจุกแน่นอยู่ในอก

เพราะเขารู้สึกจากใจจริงว่าต่อให้ไม่มีฉันร่วมเฟรมด้วยก็ยังเรียกว่ารูปครอบครัวได้อยู่ดี

ฉันหันหลังกลับเข้าห้องนอนแล้วปิดประตู

ข้อความจากแฟนหนุ่มส่งเข้ามา

“เลื่อนงานแต่งเข้ามาเร็วขึ้นหนึ่งวัน พ่อแม่คุณตกลงไหม”

“อืม คุณเซ็นเอกสารย้ายไปทำงานสาขาอื่นกับบริษัทเถอะ ฉันจะไปกับคุณด้วย”