Todos los capítulos de ของเล่นจอมวายร้าย: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ได้สิครับ เชิญเลยครับ เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ”ธนวัฒน์เดินนำเธอไปยังรถหรู เปิดประตูตรงที่นั่งข้างคนขับให้เธอหญิงสาวผมสั้นประบ่าในชุดเสื้อยืดสีเขียวกับกางเกงยีนขาสั้น สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวเลอะโคลน สอดตัวเข้ามานั่งในรถคู่กับคนขับเวหาถึงกับตกใจ หันมองหน้าธนวัฒน์ที่เพิ่งขึ้นมานั่งหลังพวงมาลัย สายตาคมเข้มถามว่าแกทำบ้าอะไรวะ เอาลูกหมาตกน้ำขึ้นรถมาทำไม“ขออนุญาตนะครับบอส เธอบอกว่าไม่เอาเรื่องครับ แต่จะขอติดรถไปลงที่หมู่บ้านข้างหน้าด้วยครับ”บุหลันหันหลังไปมองหน้าชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในแสงสลัวบนเบาะหลัง เธอส่งยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับแสงเพชร“ขอติดรถไปด้วยนะคะ พอดีจักรยานฉันพังน่ะค่ะ”เวหาขบกรามแน่น จ้องหน้าเธอเขม็ง เพื่อให้เธอกลัวและเกรงใจ แต่เธอกลับไม่สนใจเขา หันไปยิ้มแย้มให้ธนวัฒน์“ตัวฉันเปียกแบบนี้ รถคุณจะไม่เป็นไรเหรอ”“นี่รถผม!” เวหาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชวนขนลุก ก่อนจะบ่นหงุดหงิด “ทำไมวันนี้ซวยจังวะ”บุหลันอึ้ง หันมองหน้าคนพูดอย่างหมั่นไส้“เหมือนกันเลยค่ะ วันนี้โคตรซวยเลย”เวหาจ้องหน้าเธอนิ่ง หากภายในรถสว่างกว่านี้ แล้วเธอได้เห็นแผลบนแก้มซ้ายของเขา บางทีเธออาจจะกรี๊ดด้วยควา

“คุณน่ะ ตามฉันมา”เธอหันหลังให้เขาแล้วเดินลงไปยังถนนลูกรังขนาดเล็กที่ตัดผ่านคันนาตรงไปยังบ้านหลังน้อยกลางทุ่งนา ที่อยู่ห่างออกไปประมาณสามถึงสี่ร้อยเมตร“เดี๋ยว! จะไปไหนน่ะ!”“มาเหอะน่า นาฬิกาน่ะ ระวังฟ้าจะผ่าเอานะ”เวหาตกใจ รีบปลดนาฬิกาข้อมือแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกงทันที ก้าวตามติดเธอไม่ห่าง“ผมถามว่าจะไปไหน”เธอไม่ตอบ ปล่อยให้ชายหนุ่มถามแข่งกับเสียงกบเขียดที่เริ่มร้องระงมลั่นทุ่ง ขณะละอองฝนเริ่มจางหาย เหลือเพียงสายลมเย็นฉ่ำกลิ่นต้นข้าวหญิงสาวเดินนำหน้าอย่างคล่องแคล่ว รองเท้าผ้าใบคู่เก่าย่ำไปตามทางดินอย่างคุ้นเคยส่วนเวหาเดินตามหลังเธอประมาณสามก้าว มองแผ่นหลังเล็กๆนั้นด้วยความสงสัย ผู้หญิงอะไร เหมือนม้าดีดกะโหลก ต่อปากต่อคำเก่งเหลือเกิน แถมดูไม่กลัวอะไรเอาเสียเลยเดินไม่ถึงห้านาที บ้านหลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า บ้านชั้นเดียวขนาดไม่ใหญ่นัก มีรั้วไม้เก่าๆล้อมรอบบ้านเอาไว้ ไฟจากโคมโซลาร์เซลล์สามสี่ดวงส่องแสงอบอุ่นอยู่รอบบริเวณเวหาชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองรอบบ้านอย่างพิจารณา บ้านหลังนี้ยังเล็กกว่าห้องรับแขกของบ้านเขาเสียอีกหญิงสาวเปิดประตูรั้วไม้ออก แล้วผายมือเชิญชายหนุ่ม

เวหาพนักหน้าหงึกๆแล้วปิดประตูแบบงงๆเขายืนนิ่งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ แล้วก้มมองของตัวเอง“มองไอ้นั่นเหรอ...ยัยเพี้ยนนี่”แล้วก็อดขำไม่ได้แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ควรขำ“ทำหน้าอย่างกับเพิ่งเคยเห็น! น่าตาน่ารักอย่างเธอไม่มีทางโสดหรอกน่า ..เอ่อ ช่างแม่งเหอะ!! อาบน้ำดีกว่า มีน้ำอุ่นมั้ยวะ”เขารีบล็อกประตูทันที เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าของบ้านจอมซุ่มซ่ามเปิดเข้ามาอีกโชคดีที่มีเครื่องทำน้ำอุ่น หลังอาบน้ำเสร็จ เขายืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกห้องน้ำ น้ำที่ไหลผ่านร่างช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยแต่เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ทั้งหมดในวันนี้...ชายหนุ่มก็อดส่ายหน้าไม่ได้ จากรองประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพล ที่มีชีวิตสุดลักชัวรี่ พำนักบนเพ้นเฮ้าหรูราคาหลายร้อยล้าน กลับมาติดแหง็กอยู่ในบ้านกลางทุ่งนากับผู้หญิงแปลกหน้าเพี้ยนๆเธอควรจะกลัวเขา หรือเขาควรจะกลัวเธอกันแน่นะ ตอนนี้เขายังไม่แน่ใจเลย “ยัยเยลลี่ ..กล้าดียังไง มาทำหน้าหื่นใส่ฉัน!”แล้วทำไมถึงรู้สึกดีวะ“บ้า ..บ้าชะมัด ไม่น่ามาที่นี่เลย!”หลังฝนตกต่อเนื่องมาตั้งแต่ช่วงเย็น ทำให้อากาศยามค่ำคืนของบ้านกลางทุ่งนาค่อนข้าง

“ฉันก็ชอบเงินเหมือนกัน อยากมีแฟนรวย”“พูดตรงดีนะ”เธอยกไหล่ “ก็เราไม่รู้จักกัน”เขาส่ายหน้าระอาใจ “ผู้ชายรวยไม่จริงจังกับใครหรอกน่า อย่าเพ้อเจ้อ”“เหมือนคุณเหรอ”“ใช่”เธอมองหน้าเขา มองรอยแผลเขา“คุณเจ็บมั้ย”เขาชะงัก หันมองหน้าเธอ ไม่เคยมีใครถามคำถามนี้กับเขามาก่อนเลย แม้แต่พ่อของเขา แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาถามเขาแบบนี้เวหาขบกรามแน่น จ้องเธอตาเขม็ง“ถามทำไม”“ฉันก็มีแผลแบบนี้นะ แต่...”ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบพรึ่บ!ไฟทั้งบ้านดับสนิท ความมืดเข้าปกคลุมทุกอย่างในพริบตา เหลือเพียงแสงวับแวมจากไฟโซลาร์เซลล์นอกบ้านที่ส่องผ่านช่องลมของบ้านมาแค่เล็กน้อยเท่านั้น“เฮ๊ย!...อะไรอีกวะเนี่ย!”“ไฟดับค่ะ”“รู้แล้ว แต่..มันอะไรกันนักหนาเนี่ย นี่มันวันอะไรวะเนี่ย ทำไมเจอเรื่องซวยๆวะ” ไม่กี่วินาทีต่อมา แสงส้มเล็กๆก็ปรากฏขึ้นในความมืด เทียนเล่มแรกในมือของบุหลันถูกจุดขึ้น ก่อนนำไปวางบนโต๊ะหน้าโซฟา“วันนี้ฝนตกหนัก แถมลมแรง อาจจะมีเสาไฟล้ม หรือไม่ก็มีฟ้าผ่าเสาไฟก็ได้ค่ะ”เวหาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “ผมไม่น่ามาที่นี่เลย ให้ตายเหอะ!”เธอมองออกไปนอกหน้าต่างกระจก เห็นสายฝนบางเบาเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง “ฝนตกอ

หลังจากอาบน้ำอุ่นและเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าของตัวเองที่แห้งสนิทแล้วเวหาก็รีบเดินออกจากบ้านของบุหลัน เหมือนว่าแทบจะทนอยู่ที่นี่อีกไม่ได้แม้แต่นาทีเดียวทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้านออกมา เขาก็ชะงักไปเล็กน้อยแสงยามเช้าที่สว่างสดใส ทำให้เห็นสภาพของบ้านและบรรยากาศรอบบ้านแบบชัดเต็มสองตาบ้านของเธอตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางทุ่งนา รอบด้านเป็นผืนนาสีเขียวกว้างสุดลูกหูลูกตา ด้านทิศตะวันตกมีภูเขาสลับซับซ้อนทอดตัวยาวอยู่ไม่ไกลสายลมยามเช้าพัดเอากลิ่นดินชื้นหลังฝนตกเข้ามาปะทะใบหน้า ผสมกับกลิ่นกุหลาบหอมอ่อนๆจากสวนหน้าบ้าน ทำให้อากาศสดชื่นจนเขาเผลอสูดหายใจลึกๆเข้าปอดไปหลายฟอดแต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับกองดินเล็กๆที่มีต้นดอกเดซี่ปกคลุมทั่วกองดิน บนยอดมีป้ายไม้สีขาวปักอยู่ แต่มองไม่ชัดว่าบนป้ายเขียนว่าอะไร“พร้อมแล้วใช่มั้ยคะ”เสียงของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลังเวหาหันไปมอง เห็นเธอกำลังเข็นรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าออกมาจากใต้เพิงข้างบ้าน“ห๊ะ!” ทันทีที่เห็นรถ เขาเหวอไปเลย คำแรกที่ดังขึ้นในหัว เขาไม่มีทางซ้อนมอเตอร์ไซค์คันนี้แน่นอน “เดี๋ยวนะ...”“มีอะไรคะ”“ที่คุณบอกว่าจะพาผมไป ด้วยรถคันนี้?”บุหลันพยักหน้าอย่างภาคภ