ตอนที่ 1 ผลผลิตที่ไม่ตั้งใจ

                              ตอนที่ 1

                        ผลผลิตที่ไม่ตั้งใจ

  

เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวร่อนลงจอดบนดาดฟ้าของเรือสินค้าขนาดใหญ่บริเวณท่าเรือน้ำลึก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวลงมา โดยมีกัปตันเรือและผู้ช่วย ยืนโค้งคำนับให้อย่างเป็นระเบียบ สายตาคมเข้มกวาดมองตู้คอนเทนเนอร์ที่บรรจุสินค้าที่กำลังถูกเครนยกขึ้นจากท่าลงในเรือ

ที่นี่คือท่าเรือสำคัญของตระกูลจาง

หรือ ตระกูลโชติธนพิพัฒน์ ที่ดำเนินธุรกิจในนามของ ซงหมิงกรุ๊ป ซึ่งตอนนี้ผู้ที่บริหารในภาคพื้นเอเชียแปซิฟิคคือ...

เฟยจิน โชติธนพิพัฒน์ 

"บอสครับ สายเดินเรือจากยุโรปแจ้งว่า พายุเข้าที่ช่องแคบมะละกา เรือสินค้าล็อตใหญ่ของเราอาจจะดีเลย์ไปอีกสี่สิบแปดชั่วโมง แต่ออเดอร์นี้เป็นอะไหล่รถยนต์ของลูกค้า VIP ถ้าส่งล่าช้าเราจะโดนค่าปรับเพิ่มสองเท่า"

เฟยจิน ขยับแว่นกันแดดสีดำลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบตวัดกลับมามองลูกน้อง ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"ซงหมิง กรุ๊ป ไม่เคยมีคำว่าดีเลย์"

น้ำเสียงของ เฟยจิน ทุ่มต่ำ ทว่าทรงอำนาจและเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลัง

"พายุเข้าช่องแคบ แล้วทำไมระบบถึงไม่คำนวณเส้นทางสำรองล่วงหน้า? ฉันจ่ายเงินซื้อระบบราคาพันล้านมาเพื่อให้พวกแกยืนรอความเมตตาจากสภาพอากาศงั้นเหรอ?"

"เอ่อ... คือ ระบบแจ้งเตือนแล้วครับ แต่ถ้าเปลี่ยนเส้นทางอ้อมไปทางอินโดนีเซีย ค่าเชื้อเพลิงจะเพิ่มขึ้นอีกสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ผมเลยยังไม่กล้าอนุมัติครับ" 

ลูกน้อง ตอบเสียงสั่น

เฟยจิน แค่นยิ้มบาง ๆ มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนอยู่เลย ชายหนุ่มหันหลังกลับมาเผชิญหน้า มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงพลางเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"สิบห้าเปอร์เซ็นต์ของค่าเชื้อเพลิง มันเทียบไม่ได้กับเกียรติยศและชื่อเสียงของซงหมิงกรุ๊ป" 

เขาสาวก้าวเข้าไปใกล้ กดสายตามองผู้จัดการที่แก่กว่าอย่างผู้เหนือกว่า "สั่งเปลี่ยนเส้นทางเรือทุกลำเดี่ยวนี้ อ้อมไปทางใต้ ใช้ความเร็วสูงสุด ดึงตู้สินค้าล็อตนั้นเข้าคลังสินค้าอัจฉริยะที่สิงคโปร์ก่อน แล้วเปิดน่านฟ้าพิเศษ ให้ฝูงบินคาร์โก้ของเราขนส่งต่อเข้าไทยทันที"

คำสั่งที่เฉียบขาดนั้น ทำให้ทุกคนรีบรับคำในทันที

"ครับผม!!"

"คุณจินครับ ท่านเจ้าสัวจะคุยสายด่วนด้วยครับ" เทียนเล่อ ผู้ช่วยคนสนิทเดินเข้ามากระซิบบอกเบา ๆ ขณะยื่นสมาร์ทโฟนให้กับประธานซงหมิง กรุ๊ป

เฟยจิน หลุบตาต่ำมองเบอร์ของ เจ้าสัวจงเจริญ ผู้เป็นพ่อ เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะคว้ามือถือมารับสาย

"ครับเตี่ย"

(ฉันให้คนพาหนูน้ำมนต์ไปอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ของแกแล้ว เดี๋ยวฉันจ้างพยาบาลพิเศษไว้สองคนไว้เข้าไปดูแลสลับกันทั้งกลางวันกลางคืน)

คำบอกของพ่อทำเอาใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งขึ้นกว่าเดิม งานขนส่งของ ซงหมิง ที่ว่าล่าช้าเมื่อกี้ยังไม่ใช่ปัญหาใหญ่ชวนปวดหัวเท่ากับสิ่งที่เขากำลังเผชิญตอนนี้

"แล้วทำไมต้องให้มาอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ผม?"

เฟยจิน ถามกลับเสียงเข้ม ปกติแล้วเขาจะพักอยู่ที่เพนส์เฮ้าส์หรูขนาดสามชั้นครึ่งที่สามารถมองเห็นท่าเรือในระยะไกลได้ ที่นั่นเป็นอาณาจักรส่วนตัวของเขา

(หนูน้ำมนต์เป็นเมียแก และกำลังอุ้มท้องลูกของแกอยู่ซึ่งเป็นหลานของฉัน ไม่ให้ไปอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์แกจะให้ไปอยู่ที่ไหน? ยิ่งตอนนี้ท้องแก่ใกล้คลอดขนาดนั้น อยู่ที่นั่นดีที่สุดแล้ว)

เสียงเข้มสวนกลับมา

"เตี่ยครับ เธอไม่ใช่เมียผม!"

ถึงจะกำลังท้องอุ้มลูกเขาก็เถอะ! 

เมียบ้าอะไร! นอนด้วยกันแค่ครั้งเดียว ตอนที่กำลังเมา ๆ ด้วย จะมารวดรัดเป็นเมียของเขา ดูจะมักง่ายไปหน่อย

นี่ถ้าไม่มีหลักฐาน DNA ว่าเด็กในท้องของผู้หญิงคนนั้นคือลูกของเขา

คนอย่าง เฟยจิน ไม่มีทางยอมรับแน่นอน

(เป็นลูกผู้ชาย แถมเป็นระดับผู้บริหาร! กล้าทำก็ต้องกล้ารับผิดชอบสิวะ! กะอีแค่เมียคนเดียว ถ้าแกดูแลไม่ได้ แกจะมาบริหารซงหมิงกรุ๊ปได้ยังไง? ไม่อย่างนั้นฉันจะโอนหุ้นให้คนอื่นมาบริหารแทนแก)

"เตี่ย!!"

 (ถ้าสั่งงานเสร็จ ก็รีบกลับไปดูหนูน้ำมนต์ซะ!)

ตึ้ด!!

ปลายสายถูกตัดไป 

ใบหน้าหล่อเหลาแผ่รังสีอำมหิตออกมา จนลูกน้องที่อยู่รอบด้านไม่มีใครกล้าสู้หน้า มีเพียง เทียนเล่อ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม 

"บอสจะกลับเลยไหมครับ?"

เฟยจิน ไม่ตอบ แต่หันหลังกลับแล้วเดินขึ้นเฮลิคอปเตอร์อย่างรวดเร็ว

.

.

น้ำมนต์ นั่งอยู่ในห้องเพดานสูง เผยให้เห็นทัศนียภาพแบบพาโนรามาของเส้นขอบฟ้าเมืองหลวงและส่วนโค้งของแม่น้ำเจ้าพระยา ที่นี่คือเพนท์เฮ้าส์สุดหรู ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มผสานสีทอง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเป็นแบรนด์ดัง กลางห้องนั่งเล่นมีภาพวาดพู่กันจีนรูปมังกรทะยานเหนือน้ำขนาดใหญ่ที่วาดโดยศิลปินระดับโลก แฝงความทรงพลังและน่าเกรงขาม

ทุกอย่างในบ้านควบคุมด้วยระบบ Smart Home อัจฉริยะ เพียงแค่เอ่ยสั่งการเบา ๆ หรือกดผ่านสมาร์ตวอทช์ ไฟซ่อนฝ้าจะปรับความสว่างเป็นมู้ดโทนอุ่น ผ้าม่านไหมแท้จะเปิดออกอัตโนมัติ

เธอมองไปยังบันไดวนกระจกที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นลอย เห็นห้องทำงานส่วนตัวที่มีโต๊ะไม้ที่มีจอแสดงสถานะการเดินเรือทั่วโลกของซงหมิง กรุ๊ป อัปเดตแบบเรียลไทม์ และเมื่อเดินทะลุประตูกระจกออกไปด้านนอก จะพบกับสระว่ายน้ำไร้ขอบลอยฟ้าที่ดูเหมือนเชื่อมต่อเป็นผืนเดียวกับก้อนเมฆ 

มีรันเวย์จอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวอยู่ถัดไป

หรูหรา โอ่อ่า จนเธอแทบไม่กล้าจะขยับตัว

ที่นี่ดูแตกต่างจากบ้านพักหลังเล็ก ๆ ที่เธอเคยอยู่ราวฟ้ากับเหว

เธอเพิ่งจะเคยมาที่นี่ ด้วย เจ้าสัวจงเจริญ หรือคุณซงหมิง เจ้านายของผู้เป็นป้า สั่งให้คนพาเธอมาที่เพนท์เฮ้าส์หรูแห่งนี้ 

ป้าเจียม ป้าของเธอเป็นแม่บ้านเก่าแก่ของตระกูลจาง แต่เหตุบางอย่างในคืนหนึ่ง ทำให้ตอนนี้เธอกำลังอุ้มท้องซึ่งมีอายุครรภ์ราวแปดเดือนกว่าแล้ว ซึ่งอีกไม่กี่สัปดาห์ก็น่าจะคลอดแล้ว

ความจริงเธอไม่อยากจะมาที่นี่เลย

แต่ขัด เจ้าสัวจงเจริญ และป้าไม่ได้

เสียงประตูอัตโนมัติเปิดขึ้น ก่อนที่ร่างหนากำยำของคนที่เธอไม่อยากจะเจอ เดินเข้ามาในห้อง ดวงตาคมเข้มบนใบหน้าหล่อเหลามองเธอด้วยความขุ่นเคือง

ซึ่ง น้ำมนต์ รู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร

"ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จ เกลี้ยกล่อมหลอกล่อเตี่ยให้หลงกล จนต้องให้เธอพามาอยู่ที่นี่ในบ้านของฉัน"

เสียงแหบห้าวดังขึ้น

น้ำมนต์ ก้มหน้างุด เอ่ยตอบเสียงแผ่วเบา

"หนูไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ ที่ผ่านมาหนูก็เก็บเรื่องเงียบมาตลอด ไม่บอกกระทั่งคุณป้าและท่านเจ้าสัว แต่ไม่แน่ใจว่าท่านรู้ได้ยังไง"

"หึ"

เฟยจิน ครางในลำคอ เหลือบมองเรือนร่างขาวอมชมพูที่ท้องโตยื่นกลม เหมือนมีลูกโป่งอันใหญ่ยัดอยู่ในนั้น ใบหน้าหวานปานน้ำผึ้งดูจิ้มลิ้มพริ้มเพราสวยผุดผาด แม้แต่งหน้าทำผมแบบเรียบ ๆ

ก็สวยนะ ...

แต่คนระดับเขา เจอคนสวยมาเยอะจนชาชิน 

เขาเลยรู้สึกเฉย ๆ เพราะเธอคือหลานสาวของแม่บ้าน คนที่ทำให้เขาปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่ในตอนนี้

"คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ? คนอย่างเตี่ยไม่มีทางที่จะเอ็นดูใครง่าย ๆ ถ้าหากเธอไม่ไปใช้เล่ห์เหลี่ยมมายาอะไรเกลี้ยกล่อมแบบนั้น! เป็นเพราะเธออยากมาอยู่กับฉันใช่มั้ย?"

"ไม่ใช่ค่ะ"

น้ำมนต์ รีบเอ่ยปฏิเสธ

จริงอยู่! แม้ที่ผ่านมาเธอจะเป็นแค่หลานสาว ป้าเจียม แม่บ้านเก่าแก่ของตระกูลจาง ที่รับใช้เจ้าสัวมานานนม แต่เธอก็มีศักดิ์ศรีในตัวเองพอควร 

"หนูไม่ได้อยากมาอยู่กับคุณ หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่เป็นห้องของคุณ ท่านเจ้าสัวบอกว่าให้หนูมาอยู่ที่นี่ชั่วคราวระหว่างรอคลอดเท่านั้น! หนูแค่ทำตามที่ท่านเจ้าสัวบอก หนูไม่ได้เต็มใจอยากจะมานะคะ!"

"นี่เธอ!!"

เฟยจิน กัดฟันกรอด มองคนตัวเล็กตรงหน้าด้วยสายตาเกรี้ยวกราด 

ทั้งที่เวลาผ่านมาจนเกือบเก้าเดือนแล้ว

ผู้หญิงตรงหน้าก็ไม่เคยจะทำท่าทียอมรับในตัวเขา ซึ่งเป็นพ่อของเด็กในท้องของเธอ

แม้กระทั่งตอนนี้...

ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นถึง ทายาทของตระกูลโชติธนพิพัฒน์ ลูกชายคนโตเจ้าสัวจงเจริญ คนที่ผู้หญิงมากมายอยากจะเข้ามาซบอกและอยากผูกมัดกับเขาทั้งนั้น

ต่างจากผู้หญิงคนนี้

"อย่าปากดีให้มันมาก!! อย่าคิดว่าเธอเป็นคนโปรดของเตี่ย! แล้วจะพูดอะไรก็ได้"

หากเป็นคนอื่นได้ยินประโยคนี้จากปากของเขา ก็คงจะก้มหน้าอย่างนอบน้อม

แต่ไม่ใช่กับ น้ำมนต์

ใบหน้าสวยเชิ่ดขึ้น พร้อมเอ่ยต่อ

"คุณจินนั่นแหละอย่าปากดี! ถ้าไม่พอใจก็ไม่ต้องนอนที่นี่ก็ได้ค่ะ"

อะไรกัน!! นี่เป็นบ้านของเขา! 

ยัยน้ำครำ ....กล้าไล่เขาเลยเหรอ?

***********