All Chapters of สาวผู้เยียวยาผู้มีรอยแผลของอัลฟ่า: Chapter 21 - Chapter 30

มุมมองของสการ์เลต / เรเวนความคิดในหัวของฉันปฏิเสธที่จะสงบลงฉันยืนนิ่งงันอยู่ตรงจุดที่ยืน แทบไม่รับรู้ถึงเหล่าผู้เยียวยาที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่รอบตัว ชุดราตรียาวสง่างามกรีดกรายผ่านพื้นหินขัดมัน ชุดสูทตัดเย็บประณีตผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนผ่านสายตา และเสียงพูดคุยอย่างตื่นเต้นดังระงมขึ้นลง ทว่าทั้งหมดนั้นกลับพร่าเลือนกลายเป็นเพียงเสียงอื้ออึงไร้ความหมายถ้าหากลูแคนจำฉันได้ล่ะ?ถ้าหากผมสั้นสีแดงขิงกับผิวหนังที่พังยับเยินบนลำคอ มันไม่เพียงพอล่ะ?ถ้าหากเขามองทะลุคราบของสการ์เลต เบน แล้วตระหนักได้ว่า ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือลูนาที่เขาเคยเขี่ยทิ้งอย่างไม่ไยดี?ถ้าหากเขาสัมผัสได้ถึงเด็กที่ฉันกำลังอุ้มท้องอยู่ล่ะ?มือของฉันเลื่อนไปกุมหน้าท้องไว้โดยสัญชาตญาณ วางทาบแผ่วเบาเหนือรอยนูนเล็กๆ ที่ยังคงซ่อนรูปอยู่ใต้เสื้อผ้าหลวมโคร่งความตื่นตระหนกบีบรัดแน่นรอบแผงอกฉันมองเห็นภาพเหตุการณ์ผุดขึ้นมาในหัวเรียบร้อยแล้ว ภาพที่ตัวเองถูกลากคอกลับไปยังไอรอนคลอว์ ภาพที่ต้องไปยืนอยู่ต่อหน้าลูแคนอีกครั้ง และสัมผัสได้ถึงความเจ็บแสบจากฝ่ามือของเขาที่ฟาดลงมาบนใบหน้า ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่ยืนดูอยู่อย่างเงียบงันล

มุมมองของอัลฟ่าดิมิทรี"หน่วยลาดตระเวนของข้าตายไปเจ็ดคน" ลูแคนเอ่ย แต่ละคำถูกเค้นออกมาด้วยโทสะที่แทบจะสะกดกลั้นไว้ไม่อยู่ "ศพของพวกเขาถูกกู้คืนมาห่างจากแนวชายแดนของบลัดแฟงไม่ถึงหนึ่งไมล์ ทุกคนล้วนถูกนักรบของเจ้าฟันจนล้มตาย"ข้ามองดูเขาโดยปราศจากความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าแม้แต่น้อย"งั้นพวกเขาก็คงข้ามเส้นในจุดที่ไม่ควรข้าม"แววตาของเขาแข็งกร้าวขึ้น"พวกเขากำลังไล่ล่าพวกหมาป่าร่อนเร่""ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็ควรจะไล่ล่าพวกมันบนแผ่นดินของไอรอนคลอว์"หมัดของเขาฟาดกระแทกลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาด้วยแรงที่มากพอจะทำให้แผนที่ที่กางเกลื่อนอยู่สั่นสะเทือน"เจ้าเรียกการเข่นฆ่าหน่วยลาดตระเวนของข้าว่าเป็นการบังคับใช้กฎหมายชายแดนงั้นหรือ?""ข้าเรียกว่าเป็นการปกป้องแนวชายแดนของข้า" ข้าตอบกลับ "กฎหมายของบลัดแฟงไม่ได้สูญสิ้นไปเพียงเพราะไอรอนคลอว์เลือกที่จะเมินเฉยต่อมัน"เนิ่นนานหลายอึดใจที่ไม่มีใครในหมู่พวกเราเอ่ยปากพูดอะไรรอบโต๊ะประชุม เหล่าสมาชิกสภาของข้าต่างสบตากันด้วยความอึดอัดใจ และเลือกที่จะรักษาความเงียบไว้อย่างชาญฉลาด เบต้าเปตรูยืนอยู่ข้างไหล่ขวาของข้า ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นยังคงยากจะอ่านออกเช่นเคย ถึงกระน

มุมมองของเรเวน / สการ์เลตแม่มดคำคำนั้นหลุดรอดออกจากปากของเขาอย่างง่ายดายราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ราวกับว่าพวกนางมีตัวตนอยู่ร่วมในโลกใบนี้จริงๆย้อนกลับไปในชีวิตเดิมของฉัน เพียงแค่การเอ่ยถึงแม่มดออกมาดังๆ ก็ถือว่าเป็นเรื่องอันตรายแล้ว พวกนางควรจะสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว—ตายและถูกฝังกลบไปพร้อมกับเรื่องเล่าปรัมปราโบราณที่เคยกล่าวถึงพวกนาง พวกนางดำรงอยู่เพียงแค่ในนิทานหลอกเด็กเพื่อปรามพวกลูกหมาป่าที่ดื้อรั้น และในคำเตือนที่กระซิบกระซาบกันอยู่หลังบานประตูที่ปิดสนิท ทุกคนต่างรู้ดีว่าแม้แต่การพูดถึงเรื่องนี้ก็เป็นสิ่งต้องห้าม และการปล่อยให้มันถูกลืมเลือนไปย่อมเป็นทางเลือกที่ดีกว่าทว่าอัลฟ่าดิมิทรีกลับเอ่ยถึงพวกนางราวกับพวกนางมีชีวิตอยู่จริง ราวกับว่าพวกนางยังคงอาศัยอยู่ที่ไหนสักแห่งนอกเหนือเรื่องเล่าที่ฉันเติบโตมาพร้อมกับมัน ราวกับว่าพวกนางไม่เคยหายสาบสูญไปไหนเลยตั้งแต่แรกความเย็นเยียบแล่นวาบลงไปตามแนวกระดูกสันหลังขณะที่กระเพาะของฉันบิดมวนอย่างเจ็บปวด ฉันฝืนสัญชาตญาณตัวเองเพื่อไม่ให้เผลอยกมือขึ้นทาบความลับเล็กๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ภายในตัวหากแม่มดมีตัวตนอยู่จริง แล้วมีสิ่งใดอีกบ้างที่ถูกปิดบังซ่อ

มุมมองของเรเวน / สการ์เลตรสชาติคาวเลือดซ่านไปทั่วปากยามที่ฉันกัดกระพุ้งแก้มด้านใน บังคับให้ทุกความคิดที่เตลิดเปิดเปิงถอยร่นกลับลงสู่ความมืดมิดในจุดที่มันควรอยู่ฉันก้มหน้าลงต่ำ รักษาเนื้อเสียงให้ราบเรียบมั่นคง "ขอบคุณค่ะ อัลฟ่า"ก่อนที่อาการสั่นระริกแผ่วเบาตรงปลายนิ้วจะทรยศฉัน สองมือก็ประสานเข้าหากันอย่างเรียบร้อยมื้อเช้าคำคำนี้ดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวฉันจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่มีใครเอ่ยปากชวนฉันร่วมโต๊ะอาหาร เพียงเพราะพวกเขาอยากให้ฉันอยู่ด้วยนั้นมันคือเมื่อไหร่คราวนี้มันไม่ได้เป็นเช่นนั้นมันไม่มีทางเป็นแบบนั้นไปได้เลยรอบตัวเรา ความเคลื่อนไหวภายในห้องไม่เคยหยุดชะงัก เหล่าสาวใช้กำลังพับเสื้อผ้าชุดสุดท้ายของอัลฟ่าดิมิทรี ขณะที่พวกการ์ดช่วยกันจัดเก็บสัมภาระ แต่ละคนขยับเขยื้อนอย่างคล่องแคล่วราวกับผ่านการทำสิ่งนี้มาแล้วนับร้อยครั้ง มีเพียงฉันคนเดียวที่ดูเหมือนจะยืนแข็งค้างอยู่กับที่อัลฟ่าดิมิทรีหมุนตัวเดินนำออกไปโดยไม่เอ่ยคำใดอีกจังหวะก้าวเดินของเขายาวและไม่รีบร้อน ถึงกระนั้นฉันกลับพบว่าตัวเองก้าวเท้าตามจังหวะของเขาได้พอดีโดยสัญชาตญาณยามที่เดินตามหลัง ฉันอยู่เยื้องไปข้างหลังเข

มุมมองของเรเวน / สการ์เลตอัลฟ่าดิมิทรียังคงจับจ้องสายตาไปที่ท้องถนน มือใหญ่ข้างหนึ่งวางพาดอยู่บนพวงมาลัยอย่างสบายอารมณ์ คำตอบของเขาดังขึ้นหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "การพาคนขับรถมาร่วมการเดินทางเพื่อค้นหาคำตอบของโรคร้ายเร้นลับโบราณ มันคงไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดนักหรอก เจ้าว่าจริงไหม?"ฉันนิ่งเงียบไปเขาพูดถูกเรากำลังออกเดินทางเพื่อตามหาคำตอบที่พวกแม่มดต่างหวงแหนและปกป้องอย่างดุดัน การดึงคนที่ไม่จำเป็นเข้ามาพัวพันกับเรื่องที่สุ่มเสี่ยงขนาดนี้ย่อมไม่มีประโยชน์อันใดเลยความย้อนแย้งในเรื่องนี้ไม่ได้หลุดรอดการตระหนักรู้ของฉันไปเลยแม้แต่น้อยอัลฟ่าดิมิทรีกำลังออกตามหาความจริงเกี่ยวกับอาการป่วยของเขา ในขณะที่ฉันซึ่งนั่งอยู่ข้างกาย กลับกำลังซุกซ่อนความจริงของตัวเองเอาไว้ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วหลุบสายตาลงมองมือตัวเอง "ไม่ฉลาดจริงๆ ค่ะ อัลฟ่า"ระยะทางผ่านพ้นไปเรื่อยๆ อย่างเงียบสงบ ขณะที่ภาพของบลัดแฟงค่อยๆ หลีกทางให้แก่ถนนคดเคี้ยวและเมืองเล็กๆ ที่กระจายตัวอยู่ทั่วอาณาเขตการได้อยู่ตามลำพังกับอัลฟ่าดิมิทรีนอกแนวกำแพงปราสาท ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ฉันตรึงสายตาไว้กับทัศ