All Chapters of สาวผู้เยียวยาผู้มีรอยแผลของอัลฟ่า: Chapter 51 - Chapter 60

มุมมองของเรเวน / สการ์เลตในวินาทีที่เราก้าวเท้าเข้าไปข้างใน ทุกสิ่งทุกอย่างก็ให้ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงสิ่งแรกที่ลอยมาปะทะตัวฉันคือน้ำหอม มันอบอวลหนาทึบอยู่ในอากาศ หวานล้ำเสียจนแทบจะรับรู้ได้ถึงรสชาติ ทาบทับอยู่เหนือกลิ่นหอมอันนุ่มละมุนอื่นๆ ที่ฉันบอกไม่ถูก ใต้กลิ่นเหล่านั้นมีเสียงหัวเราะอันอบอุ่นลอยแว่วมา เสียงรองเท้าส้นสูงเคาะกระทบพื้นขัดมันเป็นจังหวะแผ่วเบา และเสียงดนตรีเชื่องช้าที่ดูเหมือนจะโอบกอดรัดรึงอยู่ทุกซอกทุกมุมของตัวอาคารม่านสีแดงเข้มหรูหราขลิบขอบด้วยแถบทองทอประกายวับวาวใต้โคมระย้าอันงดงาม แสงไฟสีอุ่นช่วยขับเน้นให้ทุกสิ่งทุกอย่างดูนุ่มนวลลง เปลี่ยนห้องทั้งห้องให้กลายเป็นสิ่งที่ให้ความรู้สึกเหมือนความฝันมากกว่าจะเป็นสถานที่ที่มีผู้คนมาเยือนกันจริงๆฉันชะลอฝีเท้าลงจนหยุดนิ่งอยู่ตรงด้านในของทางเข้าพอดีทว่าอัลฟ่าดิมิทรีกลับไม่ได้หยุด เขาเดินหน้าต่อไปราวกับรู้แน่ชัดว่าจะต้องมุ่งหน้าไปทางไหนนับตั้งแต่วินาทีที่เราก้าวออกจากโรงเตี๊ยมฉันไม่เคยปักใจเชื่อเขาเลยตอนที่อัลฟ่าดิมิทรีเอ่ยถามทางไปซ่องโสเภณีที่ใกล้ที่สุดกับพนักงานต้อนรับ ฉันหลงโน้มน้าวตัวเองไปแล้วว่า เขาเพ

มุมมองของเรเวน / สการ์เลตนิ้วมือของฉันขยับพิมพ์ลงไปก่อนที่ความตื่นตระหนกจะทันได้เข้าครอบงำไม่ใช่ค่ะ เขาเป็นเจ้านายของฉันฉันหันหน้าจอไปทางเธอฉันเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง ไม่มีการเอ่ยถึงยศฐาบรรดาศักดิ์ ไม่มีการพาดพิงถึงบลัดแฟงหรือตัวตนที่แท้จริงของเขา เขาเดินเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ในฐานะลูกค้าธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไม่ใช่ในฐานะอัลฟ่า และฉันก็ไม่มีทางที่จะเปิดโปงความจริงเป็นอันขาดไฟร์อ่านข้อความนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมองฉันพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง"เจ้านายของคุณงั้นเหรอ" เธอทวนคำ ราวกับกำลังใคร่ครวญถึงคำตอบนั้นรอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่ริมฝีปากของเธอ "ถ้าคุณอยากจะเรียกเขาแบบนั้นล่ะก็นะ"ฉันล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางมันลงบนตัก กำมันไว้แน่นกว่าที่จำเป็นเล็กน้อย ราวกับว่ามันจะสามารถปกป้องฉันจากทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรได้ จังหวะหัวใจของฉันยังคงไม่สงบลง และฉันยังคงรู้สึกราวกับสัมผัสของไฟร์ยังติดตรึงอยู่บนผิวเนื้อ แทนที่จะจางหายไป ความเจ็บแปลบอันแปลกประหลาดในอกกลับดูเหมือนจะยิ่งทวีความลึกซึ้งขึ้นไฟร์เฝ้ามองฉันอย่างเงียบงันอีกครู่หนึ่ง ก่อนที่สายตาของเธอจะหลุบต่ำลงมองโทรศัพท์ใน

มุมมองของเรเวน / สการ์เลตเราออกจากซ่องโสเภณีมาโดยไม่เอ่ยคำใดต่อกันไออากาศยามค่ำคืนกรูเข้าปะทะตัวในวินาทีที่เราก้าวพ้นออกมาข้างนอก หอบเอาความหนาวเย็นมามากพอที่จะทำให้ฉันต้องยกแขนขึ้นกอดตัวเองไว้ อัลฟ่าดิมิทรีเดินนำหน้าไปสองสามก้าว หัวไหล่ของเขาเกร็งทื่อ ย่างก้าวห้วนสั้น เขาไม่ได้หันกลับมามองฉัน และไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาเลยแม้แต่คำเดียวฉันเดินตามหลังไปอย่างเงียบเชียบ กระเป๋าผ้าสะพายอยู่บนไหล่ข้างหนึ่ง โทรศัพท์ยังคงถูกกำแน่นอยู่ในมือฉันไม่สามารถหยุดคิดถึงสิ่งที่ซันไชน์พูดได้เลยคราวหน้าน่ะ ทิ้งแม่สาวผมแดงตัวน้อยของคุณไว้ที่บ้านซะนะ เผื่อคุณจะได้รู้ตัวเสียทีว่าใครกำลังนอนอยู่บนเตียงของคุณกันแน่ถ้อยคำเหล่านั้นปฏิเสธที่จะปล่อยให้ฉันได้อยู่อย่างสงบชื่อของฉันไปโผล่ในบทสนทนาได้อย่างไรกัน?หากพวกเขามัวแต่นัวเนียยุ่งอยู่ด้วยกัน แล้วทำไมซันไชน์ถึงได้พูดถึงฉันขึ้นมาล่ะ?อัลฟ่าดิมิทรีเป็นฝ่ายเอ่ยถึงฉันงั้นหรือ?หรือว่าซันไชน์เพียงแค่สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ตัวฉันเองมองไม่เห็นกันแน่?ไม่มีเรื่องไหนเลยที่ฟังดูเข้าทีสักเรื่องในตอนที่เรากลับมาถึงโรงเตี๊ยม หญิงสาวหลังเคาน์เตอร์ต้อนรับไม่ได้อยู่ต

มุมมองของอัลฟ่า ดิมิทรีฉันใช้เวลาครึ่งคืนโน้มน้าวตัวเองว่าสการ์เล็ตต์กับฉันไม่มีทางเป็นคู่ครองกันได้ ไม่ว่าซันไชน์หรือเซดด์จะพยายามบังคับให้ฉันเชื่ออย่างไรก็ตามพอถึงเช้า ฉันก็มีแผนแล้วสการ์เล็ตต์ต้องการใครสักคน คนที่สามารถมอบครอบครัว เพื่อนร่วมทาง และอนาคตที่เธอไม่มีวันได้รับในฐานะหมอใบ้โดดเดี่ยวที่วนเวียนอยู่รอบอัลฟ่าซึ่งชีวิตถูกครอบงำด้วยหน้าที่มันคือทางออกที่ชัดเจนแล้วทำไมความคิดที่จะวางชายอีกคนไว้ข้างๆ เธอถึงทำให้บางอย่างในตัวฉันอยากฉีกแนวคิดนั้นทิ้ง?ฉันมองข้ามห้องไปที่สการ์เล็ตต์คอของเธอยังเปลือย แผลเป็นปรากฏชัดเจนภายใต้แสงเช้า เธอกำลังจ้องฉันด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและไม่แน่ใจ รอสิ่งที่ฉันบอกว่าต้องบอกเธอฉันผลักความรู้สึกหงุดหงิดที่ไม่คุ้นเคยออกไปนี่ไม่ใช่เรื่องของฉันนี่คือการมอบชีวิตที่เธอสมควรได้รับให้กับหมอของฉัน และพิสูจน์ให้เซดด์เห็นว่าฉันถูก“ฉันสังเกตว่าเจ้าไม่มีใครอยู่รอบตัว” ฉันพูด โดยรักษาเสียงให้ราบเรียบ “ไม่มีครอบครัวไหนเคยมาหาเจ้า ไม่มีใครติดต่อเลยสักคน ไม่มีใครรอเจ้าเมื่อเรากลับไปบลัดแฟง ยกเว้นเพื่อนนักรบคนนั้น” ฉันเสริม “และฉันไม่คิดว่าเจ้าจะมีลูกกับผู้หญิง

มุมมองของอัลฟ่า ดิมิทรีผู้สมัครคนที่สามเข้ามาด้วยความมั่นใจมากกว่าสองคนก่อนหน้า เขาสะอาด อายุประมาณที่เหมาะสม และยิ้มสุภาพขณะที่ผู้จัดแนะนำเขาสการ์เล็ตต์พยักหน้าเล็กน้อย โทรศัพท์อยู่ในมือแล้ว เขาถามคำถามสุภาพ และเธอเริ่มพิมพ์คำตอบแล้วสายตาเขาก็ตกลงไปที่คอของเธอมือของเขาตามมาทันทีก่อนที่ใครจะทันเปลี่ยนทิศทาง ยื่นไปทางแผลเป็นราวกับว่าความอยากรู้อยากเห็นมอบสิทธิ์ให้เขาสัมผัสมันได้สการ์เล็ตต์ถอยหดตัวทันที ไหล่ของเธอกระตุกถอยหลัง คางซุกเข้าหาอก และมือข้างหนึ่งยกขึ้นกึ่งกลางระหว่างพวกเขาเป็นการพยายามปกป้องตัวเองด้วยปฏิกิริยาสะท้อนนิ้วของเขาไม่เคยสัมผัส แต่เจตนาพอแล้วบางอย่างในตัวฉันเย็นเฉียบฉันยืนอยู่ระหว่างพวกเขาก่อนที่ฉันจะทันคิดความเร็วของปฏิกิริยาทำให้แม้แต่ฉันเองก็ประหลาดใจ ชั่วขณะหนึ่งฉันยังยืนห่างไปก้าวหนึ่ง ชั่วขณะถัดมา ฉันอยู่ตรงเส้นทางของเขาพอดี ใกล้จนเขาต้องหยุดหรือเดินชนอกฉันตรงๆสัญชาตญาณแรกของฉันคือคว้าข้อมือเขาแล้วใช้แรงผลักให้เขาเซถอย ฉันแทบจะกลั้นตัวเองไว้ไม่ได้“ไป” ฉันสั่ง โทนเสียงไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งผู้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองฉันและซีดเผือดทันที อะไรก็ตามที่เ