All Chapters of สาวผู้เยียวยาผู้มีรอยแผลของอัลฟ่า: Chapter 11 - Chapter 20

มุมมองของอัลฟ่าดิมิทรีห้องทั้งห้องตกอยู่ในสภาพพังยับเยินอันเงียบงันข้ายืนอยู่กลางห้องนอน กอดอกแน่น กวาดสายตาสำรวจความเสียหายด้วยความสุขุมเย็นชาเฉกเช่นเดียวกับยามที่ข้าใช้อ่านรายงานตามแนวชายแดนหรือเจรจาพันธมิตร เก้าอี้ไม้ตัวหนาใกล้หน้าต่างถูกกระแทกจนเลื่อนผิดตำแหน่ง โต๊ะตัวเล็กตัวหนึ่งล้มคว่ำ เอกสารกระจัดกระจายเกลื่อนพรมราวกับใบไม้ร่วง แก้วน้ำที่เคยวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงแตกกระจายปะทะกับผนังห้องอีกฟาก ทิ้งคราบสีเข้มไว้บนเนื้อหินสายตาของข้าเลื่อนไปหยุดลงที่เตียงนอน ผ้าห่มยังคงบิดเป็นเกลียวและยับยู่ยี่จากเหตุการณ์ที่ข้าทรุดตัวลงไป เป็นพยานอันเงียบงันถึงจุดที่ข้าล้มฟุบ... และจุดที่ร่างของเธอลงเอยอยู่ใต้ร่างข้าข้าไม่อนุญาตให้ตัวเองมัวแต่จดจ่ออยู่กับรอยประทับที่เรือนร่างของเธอทิ้งไว้บนฟูก ยังไม่ใช่ตอนนี้อาการกำเริบครั้งนี้เลวร้ายยิ่งกว่าครั้งก่อน เงามืดในกระแสเลือดของข้าแผ่ซ่านเร็วกว่าเดิม คืบคลานผ่านเส้นเลือดและแทรกซึมเข้าสู่มัดกล้ามเนื้อ จนกระทั่งแม้แต่การยืนหยัดบนสองขาของตัวเองก็กลายเป็นการต่อสู้ด้วยพลังใจล้วนๆ ยาบำรุงเริ่มเอาไม่อยู่แล้ว ข้ารู้อยู่แก่ใจเสมอมาว่าวันนี้จะต้องมาถึงอัลฟ

มุมมองของสการ์เลต / เรเวนฉันยืนแข็งค้างอยู่กับที่ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวปะทะซี่โครงจนแน่ใจว่าทุกคนในห้องต้องได้ยินมันแน่ๆความไม่สบายใจแผ่กระเพื่อมไปทั่วทั้งห้อง ผู้เยียวยาบางคนกระชับแผ่นรองเขียนหรือแท็บเล็ตในมือแน่นขึ้น ขณะที่คนอื่นๆ สบตากันอย่างหวาดระแวงก่อนจะรีบเบือนสายตาหนีไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร เสียงเดียวที่มีคือเสียงฮัมเบาๆ ของแสงไฟเหนือศีรษะและเสียงหัวใจที่เต้นรัวของฉันเองเบต้าเปตรูก้าวผละออกจากอัลฟ่าดิมิทรีแล้วเดินตรงดิ่งมาหาฉัน ใบหน้าของเขาไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ทว่าฉันไม่ไว้ใจสีหน้าอันสงบนิ่งนั่นอีกต่อไปแล้ว สายตาของเขาไม่ละไปจากฉันเลยในยามที่เขาเอื้อมมือหมายจะคว้ากระเป๋าผ้าของฉันลมหายใจของฉันสะดุดกึกก่อนที่เบต้าเปตรูจะเอื้อมมือมาถึงตัวฉัน อัลฟ่าดิมิทรีก็ยกมือขึ้นข้างหนึ่ง "ไม่ใช่คนนี้"เบต้าเปตรูหยุดชะงักลงทันที "อัลฟ่าขอรับ นางควรเป็นคนแรกที่ถูกตรวจค้น นางเป็นคนนำยาบำรุงไปส่งในคืนนั้น นางเป็นคนต่างถิ่น และนางมีเหตุผลมากกว่าใครในห้องนี้ที่จะวางยาพิษท่าน เพียงเพื่อหวังจะได้เข้าใกล้ตัวท่าน"นัยน์ตาสีเขียวมรกตของดิมิทรีไม่ละไปจากเบต้าของเขาเลย "ข้าได้รับสารพิษเข้าส

มุมมองของสการ์เลต / เรเวนฉันก้าวขากลับเข้ามาในห้องสมุดของผู้เยียวยาแล้วดึงประตูปิดลงตามหลังจนเกิดเสียงคลิกเบาๆนิ้วมือของฉันงุ่มง่ามควานหากุญแจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่กลอนจะยอมหมุนในที่สุด เสียงเสียดสีแผ่วเบาของเนื้อโลหะที่เลื่อนเข้าที่ช่วยคลายความตึงเครียดที่ผูกเป็นปมอยู่ภายในใจลงไปได้บ้าง จะไม่มีใครเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาเจอฉันอยู่ท่ามกลางดงหนังสือที่ไม่เคยได้รับอนุญาตให้แตะต้องอย่างแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณนายดาร์กมูน ความคิดที่ว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นจะตวัดมามองฉันที่นี่ทำให้กระเพาะของฉันบิดมวน ฉันไม่มีเรี่ยวแรงพอจะรับมือกับการปะทะใดๆ ได้อีกแล้วในค่ำคืนนี้ห้องสมุดในยามดึกสงัดให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป ดวงไฟซ่อนบนเพดานสาดแสงสลัวรางทาบทับชั้นหนังสือ ทิ้งให้ช่องทางเดินแคบๆ จมอยู่ในเงามืดยาวเหยียด แท็บเล็ตหลายเครื่องเสียบชาร์จอยู่อย่างเงียบสงบ หน้าจอมืดสนิทสะท้อนแสงไฟทุกครั้งที่ฉันเดินผ่าน อากาศเย็นเยียบและนิ่งสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นที่คุ้นเคยของกระดาษเก่า สมุนไพรแห้ง และกลิ่นอายโลหะจางๆ จากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ฉันเดินลึกเข้าไปตามช่องทางเดิน เสียงฝีเท้าดังก้องสะท้อนแผ่วเบาบนพื้นหินขัดมัน

มุมมองของอัลฟ่าดิมิทรีกระเป๋าผ้าหลุดเลื่อนออกจากมือของเธอแล้วกระแทกเข้ากับพื้นจนเกิดเสียงดังทึบข้าขยับตัวพุ่งไปข้างหน้าก่อนที่ร่างของเธอจะร่วงกระทบพื้นเสียด้วยซ้ำ ท่อนแขนข้างหนึ่งตวัดเข้าโอบรอบเอวเธอไว้ ประคองร่างไว้ได้ทันท่วงทียามที่หัวเข่าของเธอพับลงและร่างกายอ่อนยวบลงปะทะกับร่างข้าเธอมีน้ำหนักตัวน้อยกว่าที่ข้าคาดไว้มากข้าขมวดคิ้วใช้เวลาเพียงไม่กี่ก้าวก็อุ้มร่างของเธอมาถึงเตียง ข้าวางเธอลงบนฟูกอย่างระมัดระวังเกินกว่าที่ตัวเองรู้ตัวเสียด้วยซ้ำ เรือนผมสั้นสีแดงขิงของเธอแผ่กระจายไปทั่วผ้าปูที่นอนสีเข้ม เส้นผมสีสันสดสว่างโดดเด่นตัดกับผืนผ้าแลดูราวกับคราบโลหิตที่สาดกระเซ็นสายตาของข้ากวาดสำรวจร่างเธอริมฝีปากของเธอเริ่มมีอาการบวมเป่ง ผื่นลมพิษสีแดงก่ำน่ากลัวปะทุขึ้นเป็นหย่อมๆ บนผิวหนังตรงลำคอ ลุกลามสูงขึ้นไปตามแนวกรามใต้รอยต่อของผ้าพันคอ มือข้างหนึ่งของเธอยกขึ้นมาแตะลำคออย่างอ่อนแรง ปลายนิ้วเกาผิวเนื้อที่ระคายเคืองนั้นเบาๆ ราวกับเธอไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้จังหวะลมหายใจของเธอถี่เร็วกว่าที่ควรจะเป็น มันแผ่วเบาและขาดห้วง ทว่าช่องทางเดินหายใจยังคงเปิดโล่งอยู่ เลือดฝาดที่ผิดธรรมชาติแผ่ซ

มุมมองของสการ์เลต / เรเวนฉันปิดประตูเชื่อมบานนั้นลงตามหลังแล้วทิ้งตัวพิงมันไว้ สัมผัสเย็นเยียบของเนื้อไม้แนบชิดกับแผ่นหลัง ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน พยายามปรับจังหวะลมหายใจของตัวเองให้คงที่หัวใจยังคงเต้นกระหน่ำรัวจากประโยคสุดท้ายของอัลฟ่าดิมิทรีไอรอนคลอว์เพียงแค่ชื่อนั้นก็ส่งคลื่นความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วร่าง ดึงรั้งความทรงจำเกี่ยวกับลูแคนให้ผุดขึ้นมาสู่เบื้องบน ไม่ว่าฉันจะพยายามฝังกลบมันลงไปอย่างสิ้นหวังเพียงใดก็ตามฉันโอบมือข้างหนึ่งรอบหน้าท้อง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อันสั่นเทา พยายามสะกดความตื่นตระหนกที่บีบรัดแน่นในอกให้สงบลงการนอนหลับ ฉันต้องการนอนหลับพักผ่อน วันพรุ่งนี้ย่อมต้องมาถึง ไม่ว่าฉันจะพร้อมเผชิญหน้ากับมันหรือไม่ก็ตามฉันลากสองขาอันไม่มั่นคงก้าวเดินข้ามห้องแล้วปีนขึ้นเตียงโดยไม่แม้แต่จะเสียเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า ผ้าพันคอรอบลำคอให้ความรู้สึกแน่นตึงกว่าปกติ เนื้อผ้าสากระคายเฉียดถูกผื่นลมพิษที่หลงเหลือมาจากอาการแพ้ฉันหลับตาลง พยายามบังคับร่างกายให้ผ่อนคลาย ทว่ามันกลับไม่ได้ผลทุกครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเคลิ้มหลับ ลูแคนก็คอยตามมาหลอกหลอน นัยน์ตาอันเย็นชาคู่นั้น คว