All Chapters of สาวผู้เยียวยาผู้มีรอยแผลของอัลฟ่า: Chapter 31 - Chapter 40

มุมมองของอัลฟ่าดิมิทรีความง่วงงุนปฏิเสธที่จะมาเยือนไม่ว่าข้าจะหลับตาลงกี่ครั้ง หรือพยายามข่มความคิดในหัวให้สงบลงเพียงใด สมองกลับดื้อดึงไม่ยอมให้ความร่วมมือเลยสักนิด การเดินทางนั้นยาวไกล และความเหนื่อยล้าก็ควรจะเข้าครอบงำตั้งแต่ในวินาทีที่ศีรษะของข้าแตะลงบนหมอน ทว่าข้ากลับพบว่าตัวเองกำลังนอนจ้องมองเพดานห้องอันสลัวราง เงี่ยหูฟังจังหวะลมหายใจอันสม่ำเสมอของสการ์เลตตรงไหนสักแห่งข้างกายมันช่างชวนให้หงุดหงิดใจเสียจริงร่างกายของข้าเหน็ดเหนื่อยจากการขับรถทางไกล แต่ความคิดกลับดื้อดึงปฏิเสธที่จะพักผ่อน ทุกครั้งที่ข้าหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ตลอดทั้งวันก็หวนกลับมาโดยไม่ได้รับเชิญ ภาพสการ์เลตที่ยืนตัวสั่นระริกอยู่ข้างรถเอสยูวีหลังจากอาเจียนออกมา การวิ่งเข้าห้องน้ำนับครั้งไม่ถ้วน ท่วงท่าที่ความเหนื่อยล้าฉุดรั้งเธอไว้จนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นบนเบาะผู้โดยสาร และถ้อยคำ 'ฉันขอโทษค่ะ อัลฟ่า' ที่ดูเหมือนจะคอยติดตามทุกความไม่สะดวกสบายที่ร่างกายของเธอสร้างขึ้นมาไม่มีสิ่งใดในเรื่องนี้ที่สมเหตุสมผลเลยสักนิดสการ์เลตใช้เวลาเกือบทั้งหมดที่เราอยู่ด้วยกันไปกับการยืนกรานว่าเธอสบายดี ทั้งที่สภาพของเธอแทบจะตรงกันข้ามกับ

มุมมองของอัลฟ่าดิมิทรีชั่วขณะหนึ่ง ข้านึกสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้จำคนผิด คิดว่าข้ากับสการ์เลตเป็นนักเดินทางอีกคู่อย่างสิ้นเชิงไปได้อย่างไรกรามของข้าขบแน่นขึ้นเล็กน้อยยามที่ความหงุดหงิดใจเข้าจับจองพื้นที่ในอก คู่รัก เพียงแค่คำนี้ก็ฟังดูไร้สาระสิ้นดีแล้ว สการ์เลตคือผู้เยียวยาของข้า เพียงแค่มีข้อเสนอแนะว่ามีบางสิ่งเกินเลยไปกว่านั้นระหว่างเรา มันก็เป็นเรื่องเหลวไหลอย่างที่สุดทว่าโชคร้าย ดูเหมือนหญิงคนนั้นจะเข้าใจผิด คิดว่าความเงียบงันของข้าคือความเหนียมอาย"ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ" เธอเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มอย่างสมรู้ร่วมคิด "ฉันเห็นมาหมดแล้วล่ะ มีความสุขกับช่วงข้าวใหม่ปลามันให้เต็มที่ตอนที่มันยังอยู่นะคะ"ข้าทำเพียงแค่จ้องหน้าเธอนิ่งอยู่นานหลายอึดใจ นึกสงสัยว่าบทสนทนานี้มันเตลิดเปิดเปิงไปสู่หายนะถึงขนาดนี้ภายในเวลาสั้นๆ ได้อย่างไร การเอ่ยปากแก้ความเข้าใจผิดมีแต่จะยิ่งเชื้อเชิญคำถามตามมา และข้าก็พบว่าตัวเองยิ่งไม่อยากมานั่งคุยเรื่องของสการ์เลต เบน กับผู้ดูแลโรงเตี๊ยมที่กระตือรือร้นเกินเบอร์คนนี้ก่อนมื้อเช้าเลยสักนิด"แค่ยกอาหารไปเสิร์ฟก็พอ" ข้าตอบกลับไปอย่างเย็นชาเธอส่งยิ้มหยอกเย้ามาให้อีกครั้ง

มุมมองของเรเวน / สการ์เลตฉันชะงักแข็งค้างไปครึ่งวินาทีก่อนจะฝืนบังคับตัวเองให้ก้าวเดินต่อไป อกของฉันบีบรัดแน่นอย่างเจ็บปวดขณะที่คำเตือนของเขาดังก้องสะท้อนอยู่ในหัว ตาย คำขู่นั้นทั้งเรียบง่าย ตรงไปตรงมา และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเข้าใจเป็นอื่นฉันเงียบเสียงลงในทันที หลุบสายตาลงต่ำมองดูทางเดินแคบๆ เบื้องหน้า ความหวาดกลัวแทรกซึมลึกเข้าสู่กระแสเลือด ยามที่ฉันฉายภาพถ้อยคำของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวอย่าถามอะไรอีกแสงสลัวรางยามโพล้เพล้ามลายหายไปเกือบหมดสิ้นแล้ว ปล่อยให้ความมืดมิดคืบคลานเข้าโอบล้อมรอบตัวเรา แม้แต่ทิวไม้ก็ดูเหมือนจะสูงตระหง่านยิ่งขึ้น อากาศเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ ทว่าความหนาวสั่นที่ตกตะกอนอยู่ใต้ผิวเนื้อกลับไม่ได้เกี่ยวข้องกับอุณหภูมิเลยสักนิด ฉันกอดแขนตัวเองไว้แน่นแล้วก้าวเดินต่อไปนิสซายังคงนำทางเราลึกเข้าไปในป่าโดยไม่เอ่ยคำใดอีก ฉันรักษาความเงียบอยู่ด้านหลังอัลฟ่าดิมิทรี หัวใจปฏิเสธที่จะสงบลงยามที่ความคิดพร้อมจะเตลิดเปิดเปิงไปอีกระลอกทุกเงามืดให้ความรู้สึกราวกับกำลังเฝ้ามองเราอยู่ทุกเสียงใบไม้ไหวทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวในไม่ช้า ปากทางมืดทึบก็ปรากฏขึ้นสู่สายตาเบื้องหน้าเรา มันคือ

มุมมองของเรเวน / สการ์เลตปลายนิ้วของเซอร์ซีแตะลงบนแก้มของฉันอย่างแผ่วเบา เล็บของนางลากผ่านผิวเนื้อไปอย่างเชื่องช้าในสัมผัสที่ควรจะให้ความรู้สึกอ่อนโยนแผงอกของฉันบีบรัดแน่นไม่ใช่สัมผัสของนางหรอกที่ทำให้ฉันหวาดกลัว ทว่ามันคือแววตาที่นางใช้มองดูฉันต่างหาก ราวกับไม่มีสิ่งใดในตัวฉันที่นางมองไม่เห็น ไม่มีสิ่งใดที่ฉันจะสามารถซ่อนเร้นไปจากนางได้เลยหัวใจของฉันเริ่มเต้นกระหน่ำปะทะซี่โครงอย่างเจ็บปวด ยามที่ถ้อยคำของนางก้องสะท้อนอยู่ในหัวเลือดต้องล้างด้วยเลือด... เด็กหนึ่งชีวิตแลกด้วยเด็กหนึ่งชีวิตคำพูดเหล่านั้นปฏิเสธที่จะเลือนหายไปจากห้วงความคิดเสียงของอัลฟ่าดิมิทรีตัดผ่านความเงียบสงัดขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นอย่างเฉียบขาดขณะมองสลับไปมาระหว่างเราทั้งสองคน "นี่มันเรื่องอะไรกัน?"เซอร์ซีไม่แม้แต่จะปรายสายตาไปมองเขา ความสนใจของนางยังคงตรึงแน่นอยู่ที่ฉันขณะที่ค่อยๆ ละมือออกจากใบหน้าของฉันอย่างแผ่วเบา"เงียบเสีย อัลฟ่า" นางเอ่ย พลางยอมปรายตามองเขาในที่สุด "เจ้ารอคอยคำตอบมานานหลายปี เจ้าจะรอต่อไปอีกสักสองสามอึดใจคงไม่เป็นไรหรอก""นางไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้" อัลฟ่าดิมิทรีตอบสวนกลับไปในทันท

มุมมองของอัลฟ่าดิมิทรีข้ายืนนิ่งสนิทอยู่เนิ่นนานหลายอึดใจไม่มีทายาทสืบสกุลจุดสิ้นสุดแห่งสายเลือดของข้ากรามของข้าขบแน่นเข้าหากัน และสองมือก็กำแน่นเป็นหมัดอยู่ข้างลำตัวขณะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกทางจมูก "หากสายเลือดของข้าต้องดับสูญเพื่อให้คำสาปนี้ตายตกตามกันไป" ข้าเอ่ย สบประสานเข้ากับสายตาของเซอร์ซี "ก็ให้มันเป็นไปตามนั้น"บางสิ่งคล้ายความพึงพอใจฉายวาบผ่านใบหน้าของนาง ก่อนที่รอยยิ้มช้าๆ จะผุดขึ้นที่ริมฝีปาก "ดีมาก" นางพึมพำ "ข้อตกลงกับปฐมแม่มดไม่อาจประทับตราได้ด้วยวาจาเพียงอย่างเดียวหรอกนะ อัลฟ่า"ก่อนที่ข้าจะได้ทันเอ่ยถามว่านางหมายถึงอะไร นางก็ก้าวเข้ามาข้างหน้าแล้วเอื้อมมือมาหาข้า ปลายนิ้วของนางสัมผัสแผ่วเบาลงบนเรือนผม ก่อนจะดึงเส้นผมสีดำขลับออกจากศีรษะของข้าไปหนึ่งเส้นข้าขมวดคิ้วมุ่นแต่ยังคงสงบนิ่ง ขณะที่นางชูมันขึ้นมาระหว่างปลายนิ้ว"ทุกข้อต่อรองล้วนเรียกร้องสิ่งตอบแทนที่ต้องมอบให้เสมอ" นางเอ่ยเสียงนุ่มนางปล่อยเส้นผมเส้นนั้นทิ้งลงไปในหม้อต้มยา ในวินาทีที่มันสัมผัสถูกของเหลวที่กำลังเดือดปุดๆ มันก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยจากนั้น ก่อนที่ข้าจะทันได้ตั้งตัว เซอร์ซีก็ทาบฝ่ามือลงบนแ