All Chapters of สาวผู้เยียวยาผู้มีรอยแผลของอัลฟ่า: Chapter 41 - Chapter 50

มุมมองของอัลฟ่าดิมิทรีมีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นข้าเอี้ยวตัวหันไปหาเธอเต็มตัว และสังเกตเห็นได้ในทันทีถึงท่วงท่าที่ริมฝีปากของเธอเผยอออกโดยไร้สรรพเสียงใดๆ เธอกำลังพยายามจะพูด—พยายามอย่างสุดชีวิต—ทว่ากลับไม่มีถ้อยคำใดหลุดรอดออกมาได้เลย ความตื่นตระหนกและความคับแค้นใจหมุนวนอยู่ในแววตาคู่นั้นยามที่เธอสบตากลับมาเธอพูดไม่ได้ความจริงข้อนั้นฟาดเข้าใส่ข้าในทันควันข้าเหยียบเบรกพารถเอสยูวีเข้าจอดสนิทแล้วดับเครื่องยนต์ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วห้องโดยสารขณะที่ข้าเอนหลังพิงเบาะ ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะบีบสันจมูกพร้อมกับถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้า"กะแล้วเชียวว่านางต้องริบเสียงของเจ้าไป" ข้าพึมพำถ้อยคำนั้นทิ้งความหงุดหงิดใจไว้ให้ข้ามากกว่าที่คิดจะยอมรับ พวกแม่มดไม่เคยหยิบยื่นสิ่งใดให้โดยไม่เรียกร้องราคาค่างวดตอบแทน ข้าน่าจะคาดเดาเรื่องพรรค์นี้จากผู้เป็นแม่ได้ตั้งนานแล้วถึงกระนั้น การที่สการ์เลตสูญเสียเสียงไป ย่อมทำให้เรื่องราวทั้งหลายยุ่งยากซับซ้อนขึ้นอย่างมหาศาลข้าเอนแผ่นหลังพิงพนักเบาะฝั่งคนขับ จ้องมองผ่านกระจกหน้ารถออกไปยังความมืดมิดเบื้องหน้าเราไม่สามารถกลับไปบลัดแฟงในสภาพนี้ได้

มุมมองของอัลฟ่าดิมิทรี"เรเวน มูนแชโดว์ ตายแล้ว"ถ้อยคำนั้นหลุดรอดออกจากปากข้าอย่างราบเรียบ ขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ข้อความอันสว่างวาบบนหน้าจอ รอบตัวเรา เสียงดนตรีแผ่วเบาลอยคลอผ่านร้านขายโทรศัพท์ ขณะที่ลูกค้าคนอื่นๆ เดินเลือกดูตู้จัดแสดงกันอย่างเงียบเชียบ ทว่าไม่มีสิ่งใดดึงดูดความสนใจของข้าไปได้เลยข้าเพียงแค่ยอมรับข่าวนั้นตามที่มันเป็นบัดนี้ร่างไร้วิญญาณของเรเวน มูนแชโดว์ อยู่ในความครอบครองของบลัดแฟงแล้ว อัลฟ่าลูแคนใช้เวลาหลายสัปดาห์ออกตามล่าหาตัวลูนาที่ตนเองเคยทอดทิ้ง จนดึงดูดความสนใจจากบรรดาฝูงข้างเคียงไปตามๆ กัน ทว่าในตอนนี้ ความจริงอยู่ในกำมือของพวกเราแล้ว ไม่ว่าการเจรจาต่อรองใดที่จะตามมา มันย่อมต้องดำเนินไปตามเงื่อนไขของบลัดแฟงทั้งสิ้นข้าลดโทรศัพท์ในมือลงแล้วหันไปมองสการ์เลตเธอยืนนิ่งอยู่หน้าตู้จัดแสดงโทรศัพท์สีดำ มือข้างหนึ่งยกค้างไว้ครึ่งๆ กลางๆ ราวกับกำลังจะยืนยันตัวเลือกของตน เลือดฝาดเหือดแห้งไปจากใบหน้าของเธอจนหมดสิ้น ดวงตาเบิกกว้างและไร้การโฟกัส ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงอันไร้สรรพเสียง สีแดงของเรือนผมดูเจิดจ้าขึ้นใต้แสงไฟของร้าน ผ้าพันคอรอบลำคอเป็นเพี

มุมมองของอัลฟ่าดิมิทรีดวงตาของสการ์เลตเบิกกว้างเสียจนชั่วขณะหนึ่งข้าถึงกับนึกสงสัยว่าเธอลืมวิธีกะพริบตาไปแล้วหรืออย่างไรสายตาคู่นั้นหลุบต่ำลงอย่างรวดเร็วอยู่หนึ่งวินาทีสั้นๆ อันไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ก่อนจะตวัดกลับขึ้นมามองใบหน้าของข้าทันควัน สีเลือดฝาดที่แล่นริ้วขึ้นมาท่วมสองแก้มของเธอนั้นจัดจ้านจนแทบจะน่าทึ่ง เธอรีบหันหน้าหนีไปในทันทีแล้วตรึงสายตาไว้กับต้นไม้ต้นที่ใกล้ที่สุด ราวกับว่ามันได้กลายเป็นสิ่งน่าอัศจรรย์ใจที่สุดในผืนป่าทั้งป่าไปเสียแล้วข้าไม่ได้พูดอะไรออกมามันไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์ให้พูด ข้าเดินตรงไปยังโขดหินจุดที่เคยวางเสื้อผ้าทิ้งไว้ คว้าพวกมันขึ้นมาแล้วเดินเลี่ยงไปแต่งตัวหลังต้นไม้ต้นที่ใกล้ที่สุดแม้จะคืนร่างกลับมาแล้ว ร่างกายของข้ายังคงรู้สึกตื่นตัวและกระสับกระส่ายจากการออกวิ่ง กลิ่นอายตัวตนของเซดด์ยังคงวนเวียนอยู่ใกล้พื้นผิวความนึกคิด ตื่นตัวยิ่งกว่าที่มันเคยเป็นมาในรอบหลายเดือนเมื่อข้าก้าวกลับออกมายังลานโล่ง สการ์เลตกำลังก้มหน้าจ้องมองพื้นดินอย่างเอาเป็นเอาตาย ปลายใบหูของเธอขึ้นสีชมพูระเรื่ออยู่ใต้ไรผม และเธอไม่คิดแม้แต่จะพยายามปรายสายตามาทางข้าเลยสักนิดข้าเปิดป

มุมมองของเรเวน / สการ์เลตแสงไฟดับลงแล้วฉันนอนอยู่บนฝั่งของตัวเองบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหัวไหล่ พลางจ้องมองเข้าไปในความมืดมิด ฟูกที่นอนกว้างขวางพอจนเราไม่ได้แตะต้องโดนตัวกัน ถึงกระนั้นฉันกลับรับรู้ได้อย่างเจ็บปวดว่าเขาอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ฟุต ทุกเสียงสวบสาบของผ้าปูที่นอนฟังดูดังกึกก้องยิ่งขึ้นในความเงียบสงัดของห้อง แม้กระทั่งจังหวะลมหายใจอันสม่ำเสมอของเขาก็ยังเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแสร้งทำเป็นมองข้ามเขากำลังเฝ้ามองฉันอยู่ฉันมองไม่เห็นดวงตาของเขาในความมืด ทว่าฉันรู้ มีบางสิ่งในความเงียบงันของเขาที่ทำให้ฉันมั่นใจเช่นนั้น อัลฟ่าดิมิทรีกำลังรอคอยให้ฉันหลับไปก่อนที่เขาจะยอมให้ตัวเองได้พักผ่อน เฉกเช่นเดียวกับที่เขาทำในค่ำคืนแรกของเราที่นี่การล่วงรู้เรื่องนั้นมีแต่ยิ่งทำให้การผ่อนคลายกลายเป็นเรื่องยากเย็นขึ้นไปอีกฉันหลับตาลงแน่นสองมือกำแน่นเป็นหมัดอยู่ใต้ผ้าห่มจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ความเจ็บแปลบนั้นเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยรั้งฉันไม่ให้สะดุ้งตัวโยนกับความทรงจำที่ปฏิเสธจะปล่อยฉันไปฉันเห็นเขาตอนเปลือยกายความทรงจำนั้นหวนกลับมาโดยไม่ได้รับเชิญและกระจ่างชัดจนเกินไป เรือนผมสีเข้มที่ยังคงชื้

มุมมองของอัลฟ่าดิมิทรีข้าเดินลงบันไดมาได้ครึ่งทางในตอนที่เสียงของผู้หญิงคนนั้นแว่วมาเข้าหู"...จากนั้นรู้ตัวอีกที เธอก็คงไปนอนกางแขนกางขาแอ้งแม้งอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวตอนที่เขากำลังเตรียมจะกินเธอทั้งตัวแล้วล่ะ"ฝีเท้าของข้าชะลอลงนั่น... ฟังดูไม่ใช่บทสนทนาธรรมดาทั่วไปแล้วข้าก้าวลงบันไดขั้นที่เหลือแล้วเดินตรงเข้าไปในล็อบบี้"สการ์เลต" ข้าเอ่ยเรียก ต้องการให้เรื่องอะไรก็ตามตรงนี้ยุติลงเสียทีเธอหันขวับมามองข้า ราวกับถูกข้าจับได้คาหนังคาเขาขณะกำลังก่อคดีอุกฉกรรจ์ โทรศัพท์ยังคงถูกกำแน่นอยู่ในมือข้างหนึ่ง ใบหน้าของเธอแดงก่ำจนแทบจะแข่งกับสีผม ผิวเนื้อทุกตารางนิ้วที่โผล่พ้นผ้าพันคอขึ้นมาล้วนแดงซ่านไปด้วยความอับอายขายหน้า และเธอดั่งพร้อมจะแทรกแผ่นดินหนีหายไปในอีกไม่กี่วินาทีหากทำได้หลังเคาน์เตอร์ต้อนรับ หญิงคนนั้นมองเห็นข้าแล้วฉีกยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม ดูพออกพอใจในตัวเองจนเกินเหตุ"อรุณสวัสดิ์ค่ะ" พนักงานต้อนรับเอ่ยทักทายเสียงใส ราวกับเพิ่งไม่ได้บรรยายภาพผู้เยียวยาของข้าในท่วงท่าอันล่อแหลมไปหยกๆ "ภรรยาของคุณกำลังถามถึงเรื่องการอบเค้กเพื่อกล่าวขอบคุณคุณอยู่น่ะค่ะ ฉันก็แค่ช่วยให้คำแนะนำแบบเป็นก