All Chapters of เคียงตะวัน: Chapter 181 - Chapter 190

“เอาเป็นว่าวันหลังฉันจะระวังตัวมากกว่านี้ก็แล้วกัน ขอบคุณมากนะที่เป็นห่วง”อคินทร์เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วก็เห็นว่าค่ำคืนนี้ไม่มีดวงดาวออกมาอวดแสงสักเท่าไร ทำไมวันนี้ทุกอย่างรอบกายเขาถึงได้ดูหมองหม่นเช่นนี้ กระทั่งรอยยิ้มของต้องตาเขาก็ยังรู้สึกว่ามันไม่สดใสเอาเสียเลยหัวใจของชายหนุ่มบีบรัด รู้สึกอึดอัดที่ไม่สามารถพูดความจริงเกี่ยวกับตัวเองออกไปได้ เขาไม่ได้อยากโกหกเจ้าหล่อนเลยว่าตัวเองเป็นใคร แต่ที่ไม่ยอมบอกออกไปเพียงเพราะอยากให้เธอรู้จักกันที่ตัวตนจริง ๆเหตุการณ์ที่เธอโวยวายเขา หาว่าแย่งเก้าอี้นั้นไม่ใช่วันแรกที่เราพบกัน เพราะความจริงแล้วเขาเฝ้ามองเธออยู่ห่าง ๆ มาสักพักเห็นจะได้ ไม่เถียงว่าเขาถูกใจและอยากได้มาครอบครองไม่ต่างจากที่รู้สึกกับผู้หญิงคนอื่นที่ผ่านมา หากทว่าพอได้ทำความรู้จักกันจริง ๆ เขากลับทำลายเธอไม่ลงอคินทร์มั่นใจไม่ว่าผู้หญิงคนไหน หากเขาถูกใจย่อมต้องได้มาเป็นเจ้าของ ทว่ากับต้องตาเขากลับใจเย็นพอและอยากให้เวลาทำหน้าที่ของมันไปเรื่อย ๆ อยากให้ทุกอย่างเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เหมาะสม ไม่ใช่ให้เพียงความใคร่ในตัว นำทาง....นึกแล้วก็ขำที่เขาเฝ้ามองเธอไม่ต่างจากแมวเฝ้ามองป

“ตายยากว่ะ” สารัชว่าขึ้นอีก เมื่อเหลือบไปเห็นร่างสูงของใครบางคนเดินเข้ามาในร้าน“มีอะไรเหรอ”“เจ้านายต้อง” สารัชพยักพเยิดให้เพื่อนมองไปยังผู้ที่เดินเข้ามาใหม่ ต้องตามองตามสายตานั้นไป แล้วก็เห็นว่าเป็นอคินทร์จริง ๆเขาไม่ได้มาคนเดียว หากข้างกายยังมีหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งเกาะเกี่ยวแขนมาด้วย ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างสนิทสนม จนคนมองต้องเมินหน้ากลับมาด้วยหัวใจที่ชาหนึบ มือเรียวที่วางอยู่บนหน้าตักตัวเองเผลอกำหมัดโดยไม่รู้ตัว เธอน่าจะรู้ตั้งแต่ตกลงรับปากคุณย่าประไพตอนมาช่วยงานเขาแล้ว ว่ายังไงก็คงหนีภาพแบบนี้ไม่พ้น“หรือว่าผู้หญิงนี้คือคนที่ทำให้เจ้านายของต้องทิ้งคุณเอมมี่” สารัชยังวิเคราะห์ต่อเป็นฉาก ๆ มองตามคนทั้งคู่ไม่วางตา“ไม่รู้สิ สั่งอาหารดีกว่า อย่าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขาเลย”“จะไม่ทักทายหน่อยเหรอ เขามองมาทางต้องด้วยนะ”สารัชรู้สึกขนลุกแปลก ๆ ที่เห็นสายตาคมดุจ้องมา จนอดคิดไม่ได้ว่าหรือเป็นเพราะเขาไม่พอใจ ที่เห็นว่าต้องตาแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นกัน“ไม่ละ นอกเวลางานเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน” พูดจบก็ยกมือขึ้นเรียกพนักงานมารับออร์เดอร์ ไม่คิดแม้แต่จะเหลียวมองไปที่ชายหนุ่มอีก ก็ไม่รู้ว่าโลกจ

“เดี๋ยวก่อนต้อง ใจเย็น ๆ นี่มันอะไรกัน”คนที่โดนเพื่อนกระชากลากถูออกมาจากร้านอาหารถามขึ้น เมื่อเห็นว่าเดินออกมาไกลจากบริเวณนั้นแล้ว“ขอโทษด้วยนะสาลี่ที่ทำให้มาเจออะไรแบบนี้” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วอย่างรู้สึกผิด“ไม่เป็นไร เราโอเค ว่าแต่เจ้านายต้องเขาคิดว่าเราจะลวนลามต้องเหรอ”ไม่แปลกที่อคินทร์จะเข้าใจผิดคิดไปแบบนั้น เพราะตะวัน คีรินทร์ และ คุณย่าประไพคงไม่ได้บอกความจริงเกี่ยวกับเพศสภาพที่แท้จริงของเขาให้ ชายหนุ่มฟังสารัชรู้ดีว่าทุกคนให้เกียรติโดยไม่เอ่ยถึงเรื่องดังกล่าว เพราะถือว่าเป็นเรื่องราวส่วนตัว และในเวลาปกติเขาก็ไม่เคยแสดงออกอยู่แล้ว เรียกว่าถ้าไม่บอกออกไปก็คงไม่มีใครรู้“ก็คงจะอย่างนั้น” หญิงสาวพยักหน้ารับ นึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย กลัวว่าเพื่อนจะสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้“ว้าว! สุภาพบุรุษมาก ปกป้องพนักงานของตัวเอง ต้องเห็นสายตาที่เขามองเราไหม ทำอย่างกับว่าเราไปแตะต้องผู้หญิงของเขาอย่างนั้นแหละ นี่ถ้าไม่ติดว่าคุณคินทร์มีชะนีข้างกายที่หนีบมาด้วย แถมยังขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้แล้วละก็ เราจะเชียร์ให้ต้องจริง ๆ ด้วย”“สาลี่!”นี่มันอะไรกัน ทั้งที่เกือบโดนอคินทร์ซัดหมัดใส่อยู่รอมร่

ทันทีที่รถสปอร์ตคู่กายของอคินทร์ขับเข้ามาภายในบริเวณคอนโด ต้องตาก็รีบหยิบกระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่บนตักขึ้นคล้องไหล่ด้วยความรวดเร็ว จากนั้นจึงหันไปเอ่ยกับคนที่อาสามาส่งด้วยน้ำเสียงห่างเหิน ราวกับว่าไม่อยากใช้เวลาอยู่ใกล้เขาอีกแม้แต่วินาทีเดียว“ขอบคุณมากค่ะที่เสียเวลามาส่ง” พูดจบก็รีบเปิดประตูลงจากรถ แล้วก้าวฉับ ๆ เข้าไปยังล็อบบีโดยที่ไม่คิดจะหันมามองกันอีกคนที่รู้ดีว่าเจ้าหล่อนต้องการปิดการสนทนาไว้เพียงแค่นั้นได้แต่เหยียดยิ้มหยันกับตัวเอง หลังจากที่หญิงสาวบอกว่าเรื่องของเราเกิดจากความเหงาและความเผลอใจไม่ใช่ความรัก ตลอดช่วงเวลาที่อยู่บนท้องถนนจนถึงตอนนี้ ต่างก็ไม่มีใครหลุดคำพูดใดออกมาอีก อคินทร์มองตามร่างบางไปจนลับตา นึกตรองว่าเรื่องระหว่างเรามันมีข้อผิดพลาดมาจากตรงไหน อะไรที่ทำให้ความสัมพันธ์มันเดินทางมาถึงจุดนี้จุดที่เรียกว่า...แม้แต่อากาศหายใจเจ้าหล่อนก็ยังไม่อยากใช้ร่วมกับเขาเกลียดกันมากนักหรือไง ในสายตาของเธอเขาคงเป็นผู้ชายที่แย่มาก สินะ....เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้อง ต้องตาก็รีบเดินไปหยิบขวดน้ำในตู้เย็นขึ้นมาดื่ม เพื่อดับความรุ่มร้อนที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจโลกใบนี้ออกจะกว้างใ

“ว่าไง ถึงห้องแล้วเหรอ”“ถึงแล้ว ต้องล่ะ ถึงห้องหรือยัง” ปลายสายถามกลับ“ถึงแล้วเหมือนกัน ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”แม้จะไม่ได้ยินเสียงในโทรศัพท์ ทว่าแค่ได้ฟังถ้อยคำของต้องตา และอาการพูดไปยิ้มไปของเจ้าหล่อน ก็ทำให้อคินทร์รู้ได้ทันทีว่าคนที่กำลังสนทนากับหญิงสาวอยู่คงเป็นเพื่อนผู้ชายที่เขาเจอในร้านอาหารเป็นแน่“คุณมีกุญแจห้องไอ้คีย์ไหม” ชายหนุ่มถามเสียงดัง ทำให้คนที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่หันมามองตาขุ่น ด้วยกลัวว่าเสียงของเขาจะหลุดเข้าไปให้คนในสายได้ยิน“เสียงใครอะ ทำไมเราเหมือนได้ยินเสียงผู้ชายอยู่ในห้องของต้อง”นั่นไงล่ะ ผิดจากที่คิดไว้เสียที่ไหน สารัชหูดีจะตาย ที่สำคัญจับผิดกันเก่งมากด้วย“มะ..ไม่มีหรอก ผู้ชายที่ไหนจะมาอยู่ในห้องของเราล่ะ เสียงทีวีน่ะ เราเปิดทีวีทิ้งไว้ งั้นแค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวเราอาบน้ำก่อน” เธอรวบรัดตัดบทเพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ เชื่อเถอะว่าจะมีเสียงอคินทร์ตามมาอีกแน่นอน“ไม่มีค่ะ แต่ว่าห้องพี่คีย์ไม่ได้ล็อก คุณเข้าไปได้เลย”เดิมทีตะวันจะให้เธอเปิดใช้ห้องนอนใหญ่ แต่เพราะความเกรงใจที่มี ข้าวของคีรินทร์อยู่บางส่วนนี่แหละ เลยทำให้ต้องตาตัดสินใช้ห้องนอนเล็กซึ่งเป็นห้องนอนของแขกแทนอคินท